Tibetan
ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་སྒྲའི་སྤྱི་དང་དོན་སྤྱི་ལ་མིང་མཚན་མར་ཐ་སྙད་བཏགས་པའོ། །དེ་དགག་པ་ནི། དོན་དེ་དག་འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་འབྲེལ་པ་སྟེ་དེ་དག་གི་རྒྱུད་དུ་བཏགས་པ་ཞིག་གམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་སྟེང་འབའ་ཞིག་ན་གནས་པའམ། དེ་གསུམ་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བུམ་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དེས་དེ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ནི་གཟུང་རྣམས་ལ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་བཏགས་པའི་ཆ་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་རང་ མཚན་མ་བརྗོད་པར་འདོད་པའང་ལེགས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པ་དང་དེའི་མིང་དང་མཚན་མ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་སྒོ་ནས་འཆད་ཉན་བྱེད་པ་པོ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པ་དང་དེའི་མིང་དང་མཚན་མ་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ཡིན་ནམ། དོན་ལ་མིང་དང་མཚན་མར་བཏགས་ནས་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའམ། ཡང་ན་མིང་དང་མཚན་མ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པར་བཏགས་ནས་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའམ། ཡང་ན་ཕན་ཚུན་གཉིས་ཀ་གདགས་གཞི་དང་བཏགས་ཆོས་སུ་བྱས་ནས་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པ་བསྙོན་མི་ནུས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་བསྡུས་པོའི་མིང་དང་མཚན་མ་དང་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པ་བལྟ་བ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་ཚོགས་འབྲས་བུ་དང་མི་ལྡན་པར་ཐལ། རྗོད་བྱེད་སྒྲ་ཙམ་ལས་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། མིང་སོགས་རང་མཚན་བརྗོད་བྱར་ཁས་བླངས་པའི་སྐབས་དོན་ཡང་ཉམས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་སྔ་མ་དེའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དོན་མེད་པའི་ཉེས་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ། རྗོད་བྱེད་སྒྲ་ཙམ་ལས་དོན་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར།ཕྱོགས་གསུམ་པ་ལྟར་ན། རྒྱལ་པོ་དང་ནུས་པ་མཉམ་པའི་སྐྱེས་བུ་ ལ་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བཏགས་པས་དེ་གོ་བའི་བློས་རྒྱལ་པོ་མི་གོ་བ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་བུམ་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བུམ་པའི་སྒྲ་བྱུང་གི་ཤེས་པས་བུམ་པ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། མི་བླུན་པོ་ལ་བ་ལང་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་བླུན་པོ་གོ་བའི་བློ་དེས་བ་ལང་མི་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ། མིང་དང་
Chinese
据说，差别本身就是声音的表达对象。在概念中显现的声音的共相和意义的共相，被赋予了名称和标志的术语。对此的驳斥是：这些意义是与讲述者和听者相关的，即被附加在他们的相续中吗？还是仅仅存在于外在事物的表面上？或者是一种与这三者都无关的物体？如果按照第一种情况，那么“瓶子”这个声音就不应该指代外在的瓶子，因为它没有表达它。因为它表达的是被附加在外在事物上的部分，所以认为声音表达的是自相也被很好地驳斥了。如果情况确实如此，那么讲述和听闻的人是通过对外在的瓶子及其名称和标志执着为一的方式来进行术语使用的吗？外在的瓶子及其名称和标志是在事物上变成一体后执着为一的吗？还是将名称和标志附加在事物上后执着为一？或者将名称和标志附加在外在的瓶子上后执着为一？又或者将彼此都作为施设的基础和被施设的法后执着为一？如果按照第一种情况，那么由于无法否认地看到成为感官显现对象的外在瓶子，它不会与被非相应行所包含的名称和标志成为一体。在观看外在瓶子时，眼等感官的集合不应该与结果相关联，因为它仅仅是从表达的声音中如实地理解了它。如果承认名称等是自相的表达对象，那么情况也会变得糟糕，原因与之前相同。如果按照第二种情况，那么眼等感官也会陷入无意义的过失之中，因为它仅仅是从表达的声音中如实地理解了它，而没有与其他事物混淆。如果按照第三种情况，就像给与国王能力相等的人附加“国王”的称谓，因此理解它的人不会理解国王一样，依靠“瓶子”这个声音也不应该指代瓶子这个事物，因为产生瓶子声音的意识没有理解瓶子。就像依靠称呼愚蠢的人为“牛”，因此理解愚蠢的人的意识不会理解牛一样。名称和
English
It is said that difference itself is the object of expression of sound. The generalities of sound and meaning that appear in conception are terms that have been labeled with names and signs. The refutation of this is: Are these meanings related to the speaker and the listener, that is, are they attached to their continuum? Or do they exist solely on the surface of external things? Or is it an object that is unrelated to these three? If according to the first case, then the sound "bottle" should not refer to the external bottle, because it does not express it. Because it expresses the part that is attached to external things, the assertion that sound expresses the self-character is also well refuted. If this is the case, then do those who teach and listen use terms by clinging to the external bottle and its name and sign as one? Are the external bottle and its name and sign clung to as one after becoming one with the object? Or are names and signs attached to the object and then clung to as one? Or are names and signs attached to the external bottle and then clung to as one? Or are both made the basis of imputation and the imputed property and then clung to as one? If according to the first case, then since the external bottle, which has become the object of sensory manifestation, is undeniably seen, it will not become one with the name and sign that are included by non-associated formations. When looking at the external bottle, the collection of senses such as the eye should not be associated with the result, because it is understood as it is only from the expressing sound. If it is admitted that names etc. are the objects of expression of self-characteristics, then the situation will also become bad, for the same reason as before. If according to the second case, then the senses such as the eye will also fall into the fault of being meaningless, because it is understood as it is only from the expressing sound, without being confused with other things. If according to the third case, just as when a person with equal power to the king is given the title "king", therefore the mind that understands it does not understand the king, so relying on the sound "bottle" should not refer to the thing bottle, because the consciousness that produces the sound of bottle does not understand the bottle. Just as relying on calling a stupid person "cow", therefore the mind that understands the stupid person does not understand the cow. Name and
Tibetan
མཚན་མ་གདགས་གཞིར་བྱས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པ་བཏགས་ཆོས་སུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་སྒྲ་བྱུང་གི་ཤེས་པས་མིང་དང་མཚན་མ་གོ་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པ་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་མི་གོའོ། །བརྟག་པ་བཞི་པ་ལྟར་ནའང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། སྒྲ་ལས་དོན་ལ་མི་འཇུག་པའི་སྐྱོན་གཉིས་ཀ་ཡོད་དེ། མིང་དང་མཚན་མ་རང་མཚན་པ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་པ་འདྲ་བས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་མི་འཐད་དེ། དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འཁྲུལ་ནས་དོན་ལ་འཇུག་ཀྱང་དུས་ཀུན་གྱི་ཚེ་སྒྲ་ལས་དོན་ལ་འཇུག་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ་ཏེ། རེས་འགའ་མིང་དང་མཚན་མ་ལའང་འཇུག་དགོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མཚེ་མ་སྤུན་ལྟ་བུའོ། །ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ན་གནས་པའི་དོན་གཉིས་འདྲ་བ་ཡོད་ཀྱང་བརྗོད་ཀྱང་ཅིག་ཤོས་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་ནས་འཇུག་པར་མི་རིགས་ཏེ། མིང་དང་མཚན་མ་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་ རྒྱུད་འབའ་ཞིག་ཏུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་བྱུང་ཤེས་པའི་སྣང་བ་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་ལ་དོན་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཉེས་པ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པས་དངོས་པོ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་སྣང་ཞིང་། རང་གི་སྣང་བས་དེ་ཉིད་ལ་དོན་དུ་ཞེན་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྩ་བ་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པ་གཞན་རྣམས་ནི་གོ་བར་ཟད་ལ། རྨི་ལམ་ན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་གཉིས་ཡོད་པའི་རྟོག་པ་ལ་སྒྲ་དོན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དང་གཟུང་རྣམ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་གཉིས་ཁས་ལེན་པ་སད་དུས་དང་འདྲ་ལ། རྟོག་མེད་ལ་སྔོ་སོགས་གསལ་བར་སྣང་བའི་སྔོ་སོགས་ནི་སད་པའི་དུས་ཀྱི་སྐྲ་ཤད་འཛག་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་དང་འདྲ་ལ། སྔོན་པོ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་ཡང་སྐྲ་ཤད་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་འདྲའོ། །རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་ལོགས་སུ་ཆད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ལུས་དངོས་པོ་དང་མཐུན་པར་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མལ་ན་གནས་པའི་ལུས་ལ་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། དེ་ཉིད་ཤི་བར་ཐལ་བ་དང་དེ་ལ་མཚོན་བསྣུན་ནས་བསད་པས་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་ལས་ལམ་མི་རྫོགས་པར་ཐལ་ལོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མིག་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་གཟུང་དོན་དང་ལྡན་པར་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་འདོད་དྲིས་པས་འབྲས་བུས་རྣམ་ ཤེས་ལྡོག་པའི་རྟགས་ལས་གཟུང་
Chinese
以名相作为施设处，以外面的瓶子作为假立法的途径，通过对一的执着而产生的声生之识，不会将理解名和名相的外面的瓶子理解为所说的主体。如果按照第四品来分析，那么眼等根将会成为无意义，并且存在声音不能使人理解意义的过失。如果说，名和名相是自相，外面的事物也是自相，因为相同而误认为是一，从而跟随事物，那么是不合理的。即使在某个时候会错误地跟随事物，但在任何时候声音都不能使人理解意义，这是不合理的，因为有时也必须跟随名和名相。例如，如同双胞胎兄弟一样。就像在各自的境上确定的两个相似的事物，即使说了一个，也不会理解另一个一样。因此，不应该错误地跟随境，因为名和名相仅仅属于讲说和听闻的传承。认为声生之识的显现是所说的主体，那么不跟随意义的过失是不相同的，因为分别念的自性是错误的，像执着事物一样显现，并且因为自己的显现而执着于此，从而跟随。其他的根本和解释等都只是为了理解。在梦中，意识有分别念和无分别念两种，对于分别念，承认声音和意义是所取境，并且所取相成为意识的自性，这与醒来时相同。对于无分别念，显现为蓝色等清晰的蓝色等，就像醒来时头发脱落的显现，在眼识中显现的头发一样。蓝色清晰地显现是意识的自性，也像头发清晰地显现一样。梦中的身体，像单独分离一样显现的身体，并不是与事物相符而单独成立的，因为在床上休息的身体会没有呼吸，并且会因此而死亡，并且用刀刺杀它，也无法完成杀生的业道。这是有遍及性的，因为一个人在一个时间里不可能有两个不同的识流。另外，如果问，为什么认为不错误的眼识具有所取义，回答说，从果上以使转识的相作为所取。
English
The sound-born consciousness that clings to oneness through the way of establishing external vases as imputed dharmas, based on name and characteristic as the basis of imputation, does not understand the external vase, which understands name and characteristic, as the main subject of expression. According to the fourth chapter, the sense faculties such as the eyes would become meaningless, and there would be the fault that sound does not lead to meaning. If it is said that name and characteristic are self-characterized, and external things are also self-characterized, and because they are the same, they are mistaken for one, and thus follow the meaning, then it is unreasonable. Even if one mistakenly follows the meaning at some time, it is unreasonable for sound to lead to meaning at all times, because sometimes one must also follow name and characteristic. For example, like twin brothers. Just as two similar things that are determined in their respective realms, even if one is spoken of, it will not lead to the understanding of the other. Therefore, it is not reasonable to mistakenly follow the realm, because name and characteristic belong only to the lineage of teaching and listening. To consider the appearance of sound-born consciousness as the subject of expression, the fault of not following the meaning is not the same, because the nature of conceptual thought is mistaken, appearing as if grasping things, and because of its own appearance, it clings to it as meaning, and thus follows. The other root texts and commentaries are only for understanding. In dreams, the mind consciousness has two types, conceptual and non-conceptual. For conceptual thought, it is acknowledged that sound and meaning are the objects of grasping, and that the aspect of grasping becomes the nature of consciousness, which is the same as in the waking state. For non-conceptual thought, the clear appearance of blue, etc., is like the appearance of falling hair in the waking state, like the hair appearing to the sense consciousness. The clear appearance of blue is the nature of consciousness, and it is also like the clear appearance of hair. The body in a dream, which appears as if it is separately cut off, is not established separately in accordance with things, because the body resting in bed would not have breathing, and would therefore die, and if it were stabbed with a knife and killed, the path of killing would not be completed. This is pervasive, because it is impossible for one person to have two different streams of consciousness at the same time. Furthermore, if asked why it is believed that the non-erroneous eye consciousness has the object of grasping, the answer is that from the result, the aspect of turning consciousness is taken as the object of grasping.