Tibetan
ལ་གྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་གཟུང་དང་དེ་འཇལ་བའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་བཞིན། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་སྐྱེས་བུས་ཞེས་སོགས་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའོ། །དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། འཛིན་རྣམ་གྱི་ངོར་གཉིས་སྣང་ ནུབ་པའི་ཕྱིར། རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པ་ལ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དེ་གཉིས་སོ་སོར་སྣང་ཡང་གཟུང་རྣམ་དང་དེ་མྱོང་གི་འཛིན་རྣམ་ལ་གཉིས་སྣང་ཡོད་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་སེལ་བ་འདི་དོན་ཚན་བཞི་པོ་འདིའི་སྐབས་གང་དུ་སྦྱར་ཀྱང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་པ་ནི། ཆོས་གཉིས་ལ་ཐུན་མོང་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འདྲ་བ་ཐུན་མོང་བ་དང་། གཞན་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བཞག་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་སྟེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་གསལ་བ་དུ་མ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་བློ་ལ་སྣང་ཚུལ་གྱི་ངོས་ནས་བཞག་སྟེ། རྟོག་པ་ལ་ཆོས་གཅིག་དུ་མ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་སྣང་ལ། སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྤྱི་མཚན་དང་། སྔོ་འཛིན་མངོན་སུམ་ལྟ་བུ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་སྣང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་རང་མཚན་ཏེ། མདོར་ན་ཐུན་མོང་བ་འཛིན་པའི་རྟོག་པའི་གཟུང་ཡུལ་དང་། དེ་ལྟར་མིན་པའི་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའོ། །སྒྲུབ་བྱེད་གསུམ་པ་ནི། རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་བདག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་བྱུང་གི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་གི །རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པས་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་སྣང་བ་མེད་པའི་དོན་དེ་སྤྱི་མཚན་དང་། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ནོ། །དོན་ནི། གཞལ་བྱ་གཞིར་བྱས་པ་ལ་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་བདག་རྐྱེན་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྫོགས་པར་འཆར་ཐུབ་པ་དང་། མི་ཐུབ་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་སོ། །བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ བཟུང་ནས་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་རྟོགས་ལ་བུམ་པའི་རྣམ་པ་འཆར་བ་ནི་རྗོད་བྱེད་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་བརྗོད་པའི་དོན་ནོ། །རང་མཚན་དོན་དམ་པར་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་སྔར་ཡང་བཀག་ཅིང་ཕྱིས་ཀྱང་འགོག་པར་འགྱུར་གྱི། སྤྱིར་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་ཁོ་བོའི་མ་མོ་གཤམ་མོ་ཞེས་པ་དང་ཆོས་མཚུངས་སོ། །སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་པ་ནི། ཡུལ་གང་ཞིག་རང་ལས་གཞན་པའི་ཡིད་བྱེད་སོགས་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་རང་ཉིད་རྟོགས་ནུས་པ་དེ་ནི་སྤྱི་མཚན་དང་། དེ་དག་ཡོད་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་མེད་ན་རྟོགས་མི་ནུས་པའི་ཡུལ
Chinese
由于并非适用“具有”之词，例如所取和衡量它的能取之相。对于有眼翳者所见的毛发之线，也由具有自体者等，这是未观察到遍及之处。没有不成立的过失，因为在能取之相的面前，二显隐没之故。即使在后来的分别念中，境和有境二者分别显现，但也不会导致所取之相和体验它的能取之相存在二显。排除“非二”的三句，这四个要点无论放在哪个地方都一样。第二个论证是：如果将两种事物共同随行、相似之处定义为共同，而将不随行于其他事物的意义定义为自相，那么在任何情况下都是不成立的，因为蓝色等会随行于自身的多种显现。因此，应该从显现于心识的方式来确定：在分别念中，一个法似乎共同随行于多个事物，这种显现本身就是共相；而对于像蓝色现量这样的事物，以非共同的方式显现的意义本身就是自相。简而言之，共同之处是执持共同的分别念的所取境，而与此相反的则是可衡量之境，二者数量确定。第三个论证是：由能诠之语的增上缘所产生的语生之识才能显现。不像无分别识所见那样，没有以不与其他事物相混的方式显现的意义，这就是共相；与此相反的可衡量之境就是自相。意思是：对于作为基础的可衡量之境，能够完整呈现自身的体性和不能完整呈现自身的体性，二者数量确定。听到“瓶子”这个词的听觉识 抓住后，凭借它的力量所引发的分别念中，瓶子的形象显现，这就是能诠表达所诠的意义。自相在胜义中是语的所诠，这在之前已经遮破，之后也会遮破。如果普遍认为不是所诠，那就和我自己的母亲是寡妇一样荒谬。第四个论证是：任何一个境，仅仅因为存在与自身不同的作意等，就能认识自身，这就是共相；即使存在这些，如果自身没有以非共同的安住方式成立，就无法认识的境。
English
Since it is not applicable to the term "having," such as the object taken and the aspect of the taker measuring it. Even the hair streaks appearing to those with cataracts are said to be by those with self-nature, etc., this is not observing the pervasiveness. There is no fault of non-establishment, because the dual appearance vanishes in the face of the taker's aspect. Even if the object and the object-holder appear separately in subsequent conceptualizations, it will not lead to the fault of the object-taken aspect and the taker's aspect experiencing it having dual appearance. Eliminating the three phrases of "non-dual," these four points can be applied anywhere in this context. The second proof is: If defining the commonality of following two things together as common, and defining the meaning of not following other things as self-characteristic, then it is not valid in any way, because blue and so on follow their own multiple appearances. Therefore, it should be determined from the perspective of how it appears to the mind: In conceptualization, one dharma appears to commonly follow multiple things, and that appearance itself is the general characteristic; and for things like blue direct perception, the meaning appearing in a non-common way is the self-characteristic. In short, the commonality is the object taken by the conceptualization that grasps the common, and the measurable object that is not so, the two are definite in number. The third proof is: It appears to the knowledge arising from sound, which is produced from the dominant condition of the expressive sound. Unlike what is seen by non-conceptual knowledge, the meaning that does not appear in a way that is not mixed with other things is the general characteristic; and the measurable object that is not so is the self-characteristic. The meaning is: For the measurable object as the basis, the ability to fully manifest its own essence and the inability to do so are definite in number. The auditory consciousness hearing the sound "vase" and grasping it, the appearance of the vase in the conceptualization drawn by its power is the meaning of the expressive expressing the expressed. That the self-characteristic is the expressed of sound in the ultimate sense has been refuted before and will be refuted later. If it is generally considered not to be the expressed, it is as absurd as saying my own mother is a widow. The fourth proof is: Any object that can know itself merely by the existence of mental activity and so on different from itself is the general characteristic; even if these exist, if it does not exist in a non-common way of abiding, it is an object that cannot be known.
Tibetan
་དེ་ནི་རང་མཚན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་བཞི་པོ་དེ་དང་པོ་རང་སྤྱི་གཉིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་བཞག་ལ། ཕྱི་མ་གསུམ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་བཞག་སྟེ། དེའང་གཅིག་བརྗོད་བྱེད་དང་གཉིས་བློའི་ངོས་ནས་བཞག་གོ །དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། ཞེས་སོགས་དོན་བསྡུ་བའོ། །དེ་དག་ནི་ཚད་མའི་གྲངས་ངས་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཟུང་ལྔ་པོ་གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དང་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པའོ། །རྩོད་སྤང་ལ་མཚན་ཉིད་མི་སྲིད་པ་སྤང་བ་དང་། ཁྱབ་ཆེས་པ་སྤང་བ་དང་། མ་ཁྱབ་པ་སྤངས་ནས་དེས་གྲུབ་པའི་དོན་དང་། རྒྱུ་མཚན་ཟུང་ལྔ་པ་ལ་མཚུངས་པ་སྤང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མི་སྲིད་དེ། བློ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་ མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། ས་བོན་སོགས་ཀྱི་མྱུ་གུ་སོགས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་ཁྱབ་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མིང་ཇི་ལྟར་འདོགས་ལ་རང་གིས་སྒྲོ་མ་བཏགས་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་ཞེས་བའི་ཀུན་རྫོབ་པ་བརྫུན་པའི་དོན་གང་ཡིན། ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མེད་པ་ཡིན་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་ཞེས་པ་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་ཕན་ཚུན་སྤང་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་སྐྱེ་བའི་དོན་དུ་འདོད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་ཞེས་པ་སྐྱེ་བ་སྐྱེ་ཞེས་པར་འགྱུར་བས་མི་འཐད་ལ། དོན་དམ་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་པའི་དོན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མི་སྐྱེ་ཞེས་པར་འགྱུར་བས། སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྐྱེ་བར་རང་གིས་ཀྱང་ཁས་མ་བླངས་པས་མི་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པས་མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ནི་སྤྱི་མཚན་ཡིན་ལ་དེས་ནི་ཐ་ན་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིའང་བྱ་བ་མི་བྱེད་དེ། དེ་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་རྫས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟོག་པའི་བློའི་ ཡུལ་གཞན་དག་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། རང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་དང་ཡིད་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཡོ
Chinese
那是自相。那四个理由，第一个是从自共相二者的自性方面安立，后面的三个是从境与有境的方面安立，那也是一个从言说方面，两个从心识方面安立。真实义是能起作用者，等等是意义的总结。那些是衡量数量所成立的五对理由，区分开世俗中存在和胜义中存在的差别而进行阐述。辩论时，要通过排除定义的不可能、排除周遍太过、排除不周遍，以及由此成立的意义，和排除五对理由的相似之处来了解。第一个是：胜义中不可能有能起作用者，因为并非由显现于心识的力量所安立，而是事物从自身方面成立 是不可能的缘故。如果说你的定义是不可能的，那是不合理的，因为亲眼见到种子等对苗芽等有利益的能力，所以宗因不成立。第二个是：那些都是在世俗中产生，而不是在胜义中产生，所以定义会周遍太过，如果这样说，无论如何命名，只要不是自己捏造，能起作用者在胜义中存在是唯一的道理。此外，你所说的“在世俗中产生”的世俗，虚假的意义是什么？如果是一切能力都没有，那么说“在世俗中产生”就变成相违，因为能起作用和不能起作用是互相排斥的，如果认为世俗的意义是产生的意义，那么说“在世俗中产生”就变成了产生产生，这是不合理的，而且胜义中没有产生，这样说的意义是没有产生变成不产生，自己也没有承认过没有产生会产生，所以不合理。第三个是：因为在世俗中存在也能起作用，所以定义会错乱，如果这样说，在世俗中存在的是总相，而它甚至连产生自执识的功用都不做，因为没有见到它有帮助的随行和随灭。因此也说了对法等进行分别的心识的 其他对境。第四个是：产生自显现的意识，具有俱生因、根、作意等等。
English
That is the own characteristic. Those four reasons, the first is established from the aspect of the self-nature of both the self and the general, and the latter three are established from the aspect of the object and the object-possessor. That is also one from the aspect of expression and two from the aspect of mind. The ultimate meaning is whatever is capable of performing a function, etc., is a summary of the meaning. Those are the five pairs of reasons established by the measure of quantity, which distinguish and explain the difference between what exists conventionally and what exists ultimately. In debate, one should understand by eliminating the impossibility of the definition, eliminating the over-pervasiveness, eliminating the non-pervasiveness, and the meaning established by it, and eliminating the similarities of the five pairs of reasons. The first is: It is impossible for there to be a function in the ultimate sense, because it is not established by the power of appearing to the mind, but rather the thing itself is established from its own side. Because it is impossible. If you say that your definition is impossible, it is unreasonable, because the ability of seeds, etc., to benefit sprouts, etc., is seen manifestly, so the reason is not established. The second is: Those are all produced conventionally, not ultimately, so the definition will become over-pervasive, if you say so, no matter how you name it, as long as it is not fabricated by yourself, it is the only reason that the ability to perform a function exists ultimately. Furthermore, what is the meaning of the conventional, false, of your saying "produced conventionally"? If it is that all abilities are absent, then saying "produced conventionally" becomes contradictory, because the ability to perform a function and the inability to perform a function are mutually exclusive. If you think that the meaning of conventional is the meaning of production, then saying "produced conventionally" becomes producing production, which is unreasonable, and there is no production in the ultimate sense. The meaning of saying this is that no production becomes non-production, and you yourself have not admitted that non-production will produce, so it is unreasonable. The third is: Because it exists conventionally, it can also perform a function, so the definition will become confused, if you say so, what exists conventionally is the general characteristic, and it does not even do the function of producing self-grasping consciousness, because it has not been seen to follow and cease with the helper. Therefore, it is also said that the mind that distinguishes things like phenomena and so on has Other objects. The fourth is: The arising of self-appearing consciousness has coemergent causes, faculties, attention, and so on.