Tibetan
ད་པ་ཙམ་གྱིས་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་ན། སྐྲ་ཤད་འཛག་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སྤྱི་མཚན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྲ་ཤད་སོགས་སྤྱི་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་སྣང་མཁན་གྱི་སྐྱེས་བུ་བརྡའ་ལ་བྱང་བས་དོན་དུ་མོས་ཤིང་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དངོས་མེད་བུམ་མེད་ལ་སོགས་པའང་སྤྱི་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དུ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་བའི་བུམ་མེད་སོགས་ལ་ཉེས་པ་དེར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་ཞེན་པ་མེད་ཀྱང་རྣམ་བཅད་དགག་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་བྱར་འཛིན་ཅིང་ཞེན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཕྱིས་ཀྱི་རྟོག་པས་སྐྲ་ཤད་འདི་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཚེ་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་སྤྱི་ཡིན་ལ། རྟོག་པས་སྐྲ་ཤད་རང་མཚན་པ་དང་འདྲ་བར་ཞེན་པའི་གཟུང་ཆའང་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །དབང་ཤེས་ལ་སྐྲ་ཤད་གསལ་བར་སྣང་བ་ཤེས་པའི་རྫས་ཡིན་ན། གཟུགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བའང་རྟོག་པའི་རྫས་སུ་ཁས་ལེན་དགོས་པས་རང་མཚན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཆ་གཉིས་ཡོད་དེ། གཟུགས་ཀྱི་གསལ་བ་རྣམས་གཟུགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་སྒྲ་དོན་དང་། རྟོག་ པས་བཏགས་པའི་ཆོས་ཡིན་ཡང་གསལ་བ་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་གསལ་བ་རྣམས་ལ་ཐུན་མོང་དུ་རྗེས་འགྲོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་ཀྱི་གསལ་བ་རྣམས་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་དང་པོ་ཤེས་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། དབང་ཤེས་དེས་བསྐྱེད་པའི་གཟུགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལའང་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་འཛིན་རྟོག་པའི་རྫས་ཉིད་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་པའི་རྫས་ཡིན་པས་རང་མཚན་ཡིན་གྱི། གཞི་གཅིག་ཉིད་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་བལྟོས་ནས་ཀྱང་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན་གྱི་གཞི་མཐུན་དུ་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་རྟོག་པ་ལ་གཟུགས་མ་ཡིན་པར་སྣང་བ་དེ་གསལ་བ་རང་མཚན་དང་རྫས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ཡིན་པ་ནི་སྔར། གསལ་བ་རྣམས་ནི་རྗེས་མི་འགྲོ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་བཀག་ཟིན་ལ། འོ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ། བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་རང་གི་སྣང་ཚུལ་རྫོགས་པར་
Chinese
如果仅仅因为自己存在于某个地方就是共相，那么，显现毛发脱落的根识所见的毛发脱落岂不成了共相？答：毛发脱落等不是共相，因为显现者是通达词语的人，对意义没有贪执。如果这样，那么无实事、无瓶等也将不成其为共相，因为对意义没有贪执。答：对于成为共相自性的无瓶等，不会有那种过失，因为虽然对外境没有贪执，但通过区分遮遣的方式来执持为所知，并且能见到贪执。后来，当分别念认为这个毛发脱落是如此显现的根识的对境时，分别念所显现的毛发脱落是根识的对境，这就是共相。分别念像执着自相一样执着的所取分也是共相。如果根识中清晰显现的毛发脱落是识的实体，那么，对于执取色的分别念来说，显现为与色相异也必须承认为分别念的实体，因此会成为自相的过失。对此有两种情况：色的明分在执取色的分别念中显现为与色相异，这是词义；虽然是分别念假立的法，但凡是明分都随同的体性本身就是共相，因为对于色的明分都共同随同；色的明分与色相异，是通过从自因所生的方式，首先了知，并且如此显现；由该根识所产生的执取色的分别念，也同样显现为与色相异。执取色的分别念的实体本身，显现为与色相异的相，就是识的实体，因此是自相。但并非同一个基，仅仅相对于不同的境，也承认是自相和共相的同基。声音的境的共相在分别念中显现为非色，那个明分与自相是同体还是异体，在之前“明分都不随同”时已经遮破了。为了遣除“难道是外境的色”的疑惑，说“所说即非彼实事”。这是为了完整地说明其显现方式。
English
If merely being present in a place is a universal, then wouldn't the hair shedding that appears to the sense consciousness perceiving hair shedding become a universal? Answer: Hair shedding and the like are not universals, because the one who perceives them is skilled in language and has no attachment to the meaning. If so, then non-things, such as the absence of a pot, would also not be universals, because there is no attachment to the meaning. Answer: For the absence of a pot and the like, which have become the nature of universals, that fault does not occur, because although there is no attachment to external objects, they are apprehended as objects of knowledge through the method of distinguishing and negating, and attachment is seen. Later, when conceptual thought thinks that this hair shedding is the object of the sense consciousness that appears in this way, the hair shedding that appears to conceptual thought as the object of sense consciousness is a universal. The apprehended aspect that conceptual thought clings to as if it were a particular is also a universal. If the clear appearance of hair shedding to sense consciousness is the substance of consciousness, then it must be admitted that the appearance of being different from form to the conceptual thought that apprehends form is also the substance of conceptual thought, which would lead to the fault of being a particular. There are two aspects to this: the clarity of form appearing as different from form to the conceptual thought that apprehends form is the meaning of the word; although it is a phenomenon imputed by conceptual thought, the very nature of being that which follows all clarity is a universal, because it is what the clarity of form follows in common; the clarity of form being different from form is first known through being born from its own cause, and it appears in that way; the conceptual thought that apprehends form, which is produced by that sense consciousness, also appears as being different from form in the same way. The very substance of the conceptual thought that apprehends form, the aspect of appearing as different from form, is the substance of consciousness, and therefore it is a particular. However, it is not admitted that the same basis is the common basis of both a particular and a universal, merely in relation to different objects. Whether the appearance of non-form to conceptual thought, which is the universal of the object of sound, is the same entity as the clarity, which is a particular, or different, has already been refuted in the previous section, "The clarities do not follow." To dispel the doubt that it is the external form itself, it is said, "The expressed is not that real thing." This is to fully explain its mode of appearance.
Tibetan
ཞེས་པ་ནི་སྤྱི་མཚན་དུ་གྱུར་པ་རྟོག་པའི་སྣང་བ་དེའོ། །དེ་ལ་རྟགས་དགོད་པ་དང་། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྟོག་པ་ལ་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཞེས་པའི་བདག་རྐྱེན་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་བྱུང་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་སྣང་ཚུལ་རྫོགས་པར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་སྒྲའི་བརྗོད་བྱར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཟུགས་བལྟ་བ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་ཚོགས་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ། གཟུགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རྫོགས་པར་འཆར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། ཚད་མས་བསལ་བས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་སྒྲ་བྱུང་ཤེས་པ་དང་དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་སྣང་བའི་ཚུལ་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བུམ་སྣམ་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་བཞིན་ནོ། །སྒྲ་ཙམ་གྱི་བདག་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་པ་ལ་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་གྱི་དོན་ཡིན་གྱི་དེ་ལ་སྣང་ཡང་རང་མཚན་ནི་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་པ་ལ་བུམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོར་འདོད་ལ། དེ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ན་ཉེས་པ་དེ་ཉིད་རང་མཚན་ལའང་མཚུངས་ནས་རང་མཚན་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཐའ་དག་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ཡིན་ལ། ཡང་རང་མཚན་སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་ཁས་བླངས་པ་ན་སྒྲ་དོན་དངོས་པོ་ཡིན་པ་རིགས་པས་ལེགས་པར་མ་ཁེགས་ན། གཞན་སྡེ་དང་ གྲུབ་མཐའ་མཚུངས་པས་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་ལས་མ་འདས་སོ། །རྟོག་པའི་གཟུང་རྣམ་དུ་གྲགས་པ་ནི་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་ནས་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་རང་ཉིད་བུམ་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་སྐྱེས་པའི་བུམ་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྟོག་པ་རང་གི་ཆར་གྱུར་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་བུམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་འཛིན་དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་ཉིད་གཟུགས་སུ་མི་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །མང་པོའི་བཀུར་བ་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྟོག་པ་དང་དབང་ཤེས་སྣང་བ་མི་མཚུངས་པས་ཡུལ་གཅིག་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའང་སྒྲའི་བརྗོད་བྱར་སོང་བ་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་དེ་ཉིད་རང་མཚན་ཡིན་ཏེ། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་མིང་དང་མཚན་མ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་རྫས་
Chinese
以上所说是作为共相之相的分别的显现。其中有立宗和成立周遍两部分。首先，对于分别来说，显现为与非色法相异之法，是所立宗。 不是色的事物，因为仅仅依靠“色”这个增上缘，就能使声音生起之识，以其自有的显现方式完整地显现，从而成为声音的表达对象。如果有人说，没有能损害周遍的量，那么推论为：观看色法不需要眼等根的集合。因为仅仅依靠“色”这个声音，就能完整地显现其独特的自性。如果承认，那么量已经破除了，周遍就成立了。因此，声音生起之识和不错误的根识二者不是在同一个境上，因为境显现的方式不相同。例如，如同执持瓶和氆氇的两个根识一样。依靠仅仅是声音的增上缘，分别就能如实地显现其自性的境，那就是分别的显现境的意义，虽然显现于此，但自相不是分别的显现境。 对于分别来说，显现为与瓶子相异的，外道们认为是实有。如果遮止它是实有，那么同样的过失也适用于自相，从而承认自相不是声音的表达对象，这就是诽谤解脱和一切智。如果又承认自相是声音和分别的境，如果不能以理证很好地遮破声音的意义是实有，那么就与外道和 宗派相同，不能超出常断的见解。被称为分别的所取相，是依靠习气，生起执持瓶子的分别，其自身成为瓶子的影像，这个瓶子的影像成为分别自身的一部分。它不是显现为与瓶子相异的，如同不错误的执色根识不显现为色一样。有些多闻者说，分别和根识的显现不相同，因此不是同一个境，虽然如此，外面的色等虽然不是声音的表达对象，但声音的表达对象就是自相，因为由不相应行所摄的名称和相是与识异体的。
English
That which is said above is the appearance of conceptualization that has become a general characteristic. There are two parts to this: establishing the sign and establishing pervasion. First, for conceptualization, the subject of the proposition is that which appears as different from non-form. It is not an object of form, because merely relying on the condition of "form," the consciousness that arises from sound is able to completely manifest its own appearance, thereby becoming the object of expression of sound. If one says that there is no valid cognition that harms the pervasion, then it follows that viewing form does not require the collection of sense faculties such as the eye. Because merely relying on the sound of "form," it is able to completely manifest its unique self-nature. If one accepts this, then the pervasion is established because it has been refuted by valid cognition. Therefore, the consciousness that arises from sound and the non-erroneous sense consciousness are not on the same object, because the way the object appears is different. For example, like the two sense consciousnesses that grasp a vase and woolen cloth. Whatever object appears to conceptualization as it is, relying on the condition of mere sound, that is the meaning of the object of appearance of conceptualization, but although it appears to it, the self-character is not the object of appearance of conceptualization. For conceptualization, that which appears as different from a vase is considered by the outsiders to be real. If one refutes that it is real, then the same fault applies to the self-character, and thus admitting that the self-character is not the object of expression of sound is to slander liberation and omniscience. Furthermore, if one admits that the self-character is the object of sound and conceptualization, if one cannot well refute with reason that the meaning of sound is real, then one is the same as other schools and philosophical tenets, and does not go beyond the views of permanence and annihilation. What is known as the apprehended aspect of conceptualization is that the conceptualization of grasping a vase arises from habit, and the image of the vase that is born as the image of the vase becomes a part of the conceptualization itself. It does not appear as different from the vase, just as the non-erroneous sense consciousness that grasps form does not appear as form. Some who honor many say that the appearance of conceptualization and sense consciousness are not the same, so they are not the same object, but even though the external forms and so on are not the objects of expression of sound, the object of expression of sound is the self-character, because name and sign, which are included in non-associated formations, are entities different from consciousness.