Tibetan
་ལ། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་དོན་དེ་དག་དངོས་སུ་འབྱེད་པའང་རྗེས་དཔག་ཉིད་ལ་རག་ལས་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་ཚིག་དོན་གཉིས་ཀ་འཆད་པའི་རྒྱུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་བོར་བཞག་གོ །ཚིག་དོན་གཉིས་ཀ་རྫོགས་པར་འཆད་པས་ཚད་མ་རྣམ་ངེས་ཀྱི་ལེའུའི་གོ་རིམ་དང་མི་མཐུན་པས་འགལ་བར་མི་བསམ་མོ། །ལོག་རྟོག་བཞི་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་ལེའུ་གསུམ་པ་གསུངས་པར་བསྟན་པའི་མདོར་བསྟན་ནི། ཚད་མ་དང་ཞེས་སོ། །གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་བ་ནི་དེ་ལ་དང་པོར་ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ལ་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་དགོད་པ་དང་། ཚུལ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར། ཞེས་པས་སྟོན་ནོ། །དེ་ལ་མངོན་རྗེས་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་གསུམ་པ་མེད་དེ། རང་སྤྱི་གང་ཡང་མིན་པའི་གཞལ་བྱ་གསུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་གྲངས་ངེས་འགྲུབ་པར་འདོད་པ་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགག་ཕྱོགས་དང་སྒྲུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕུང་གསུམ་གཉིས་ཀ་བསལ་དགོས་པས། དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་རྗེས་གང་ཡང་མིན་པའི་ཚད་མ་ཡོད་ན་གྲངས་ངེས་འཇིག་པར་འདོད་པ་ནི་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལ་བློ་ཁ་ལེགས་པར་མ་ཕྱོགས་པའི་ལྟག་ཆོད་འབའ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལྟར་ན་དབྱེ་གཞི་ཁས་བླངས་ན་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་ཏུ་མི་རུང་ཞིང་། དེ་བསྒྲུབས་ན་དབྱེ་གཞི་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་བཞིར་གྲངས་ངེས་པ་དང་། ཕུང་པོ་པོར་གྲངས་ངེས་པ་སོགས་ལའང་ཉེས་པ་དེ་ཉིད་འཇུག་པས་ཁྱོད་ལྟར་ན་གྲངས་ངེས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱར་མེད་ལ། གལ་ཏེ་བྱེད་ན་ཁྱོད་རང་གི་ཉེས་པ་དེ་ཉིད་ཐོག་ཏུ་འབབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒྲུབ་ཕྱོགས་ལས་དགག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕུང་གསུམ་འགོག་པ་ལ་དོགས་པ་ཤས་ཆེ་ལ། དེའང་གཞན་སྡེས་མངོན་རྗེས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་དཔེ་ཉེར་འཇལ་སོགས་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་འགོག་པ་ལ་སྔར་བཀོད་པའི་རྟགས་ལྟར་སྣང་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་བཀོད་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། མངོན་རྗེས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་མེད་དེ། རང་སྤྱི་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་གཞལ་བྱ་ཕུང་གསུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། འགྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ལས་གོ་བར་ཟད་དོ། །གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཕུང་གསུམ་གཉིས་ཀ་སེལ་བ་དགོས་ཀྱང་དེ་གྲངས་ངེས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར། །ཞེས་པ་ཚད་མར་སོང་ས་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན་གཉིས་སུ་ངེས་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་འཇལ་བ་དང་། མངོན་སུམ་གྱིས་སྤྱི་མཚན་འཇལ་བ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཚུལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་རང་འགྲེལ་དུ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པས་ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་དང་། སློབ་དཔོན་རྒྱལ་དབང་བློས་ངེས་བཟུང་གི་དོན་དུ་བཤད་ཅིང་། ཚད་མ་མངོན་སུམ་གཅིག་པུར་དོགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། རང་མཚན་ལས་གཞལ་བྱ་གཞན་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པས་གྲངས་ཉུང་བ་སེལ་ལ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པས་མང་བ་སེལ་བར་བཞེད་དོ། །དོན་ནི། རང་མཚན་གྱི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་ཤར་ཞིང་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་གཞལ་བྱ་འཇལ་བ། སྤྱི་མཚན་གྱི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་ཤར་ཞིང་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་གཞལ་བྱ་འཇལ་བ་གཉིས་སུ་ངེས་པས་ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པའོ། །རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བཤད་པ་ནི་འདིས་འཇལ་བར་བྱེད་པས་ན་ཞེས་སོགས་སོ། །འཇལ་བ་ལ་ལས་སུ་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱི་བྱེད་པའི་ངོས་ནས་ཚད་མར་བཞག་ལ། དེའང་གཉིས་ཁོ་ནར་ངེས་པ་ནི། མངོན་སུམ་གཅིག་པུར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཀྱང་ཚད་མར་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ལ་གྲངས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་སྟོན་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོན་མེད་མ་ཡིན་ཏེ། གསུམ་པོ་དེ་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའང་མངོན་རྗེས་དག་ལ་མི་སླུ་བས་ཚད་མར་མཚོན་པའི་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། མཚོན་བྱར་གྱུར་བའི་མངོན་རྗེས་གཉིས་ལ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། གཅིག་པུ་དེས་དེ་གཉིས་སོ་སོར་མཚོན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་བ་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་ནི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོགས་ལ། དེ་རྟོགས་ ན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་ཡུལ་མ་བསྟན་ན་སྐྲ་ཤད་འཛག་སྣང་སོགས་ཀྱང་ཚད་མར་བཟུང་ནས་དེ་དག་སླུ་བ་མཐོང་ནས་ཚད་མ་ལ་མི་སླུ་བའི་ངེས་པ་མེད་པར་དོགས་པ་བཅད་པའི་ཆེད་དུ་སྤྱོད་ཡུལ་བསྟན་ནོ། །ཚད་མའི་འབྲས་བུ་མ་བསྟན་ན་ཚད་མ་གཞལ་བྱར་རྟོགས་པ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་དོགས་པར་འགྱུར་ལ། གཞལ་བྱ་མི་ཤེས་པའང་ཚད་མར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་གཉིས་ལས་མང་བའང་མི་འཐད་དེ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ལས
Chinese
总之，供赞的意义实际上也要依赖于比量，为了阐述《总集论》的词和义，首先要确立为自义比量。因为完整地阐述了词和义，所以不认为这与《量理决定论》的章节顺序不一致是矛盾的。为了消除四种邪分别念，论述了宣说第三品的必要性，即总说：“量”等。为了消除对数的邪分别念，即“于此最初”等。于此，为了确立量的数量决定，要立宗和立理。第一，以“所量为二故”来表示。其中，不存在既非现量也非比量的第三量，因为不存在既非自相也非共相的第三所量，如果认为这样就能成立数量决定，那是极不合理的，因为确立数量决定，必须遣除遮破方和建立方的三蕴，仅仅这样是不够的。如果认为存在既非现量也非比量的量，数量决定就会被破坏，这仅仅是没有很好地理解确立数量决定的方式的片面之词，因为按照你的观点，如果承认了分类的基础，就不能确立数量决定，如果确立了数量决定，就不能承认分类的基础。 对于现量决定为四种，蕴决定为五种等，也会出现同样的过失，按照你的观点，根本无法进行数量决定，如果一定要进行，那么你自己的过失就会降临到头上。因此，对于从建立方遮破遮破方的三蕴，疑虑很大，这是因为其他宗派承认了与现量、比量本体各异的譬喻衡量等其他量，为了遮破它，就像之前所立的宗一样，仅仅是相似的宗，应该像法称论师的论述那样：不存在与现量、比量本体各异的三量，因为不存在与自相、共相本体各异的第三所量，这在那个注释的确立数量决定的章节中已经理解了。虽然确立数量决定需要遣除两个三蕴，但这并不是遮破作为数量决定的成立方式。 “所量为二故”，意思是量所行境归纳为自相和共相两种。
English
In short, the meaning of offering praise also actually depends on inference. In order to explain both the words and meaning of the Compendium of Topics, it is first necessary to establish inference for one's own sake. Because the words and meaning are completely explained, it is not considered contradictory that this is inconsistent with the chapter order of the Treatise on Valid Cognition. In order to eliminate the four misconceptions, it is stated that the third chapter is taught, which is the general statement: "Valid cognition," etc. To eliminate the misconception about numbers, it is "Here, at first," etc. Here, in order to establish the numerical determination of valid cognition, it is necessary to state the sign and establish the reason. The first is indicated by "Because the object to be measured is two." Among them, there is no third valid cognition that is neither perception nor inference, because there is no third object to be measured that is neither self-character nor general character. If it is thought that the numerical determination can be established in this way, it is extremely unreasonable, because in order to establish the numerical determination, it is necessary to eliminate both the refutation side and the establishment side's three aggregates. It is not enough to do only that. If it is thought that there is a valid cognition that is neither perception nor inference, the numerical determination will be destroyed. This is merely a one-sided statement that has not properly understood the way to establish the numerical determination, because according to your view, if the basis of classification is admitted, the numerical determination cannot be established, and if the numerical determination is established, the basis of classification cannot be admitted. The same fault also applies to the numerical determination of perception as four, the aggregate determination as five, etc. According to your view, there is no way to make a numerical determination at all. If you must do it, then your own fault will fall on your head. Therefore, there is much doubt about refuting the three aggregates of the refutation side from the establishment side. This is because other schools admit other valid cognitions such as analogy and measurement that are different in entity from perception and inference. In order to refute this, just like the previously stated proposition, it is merely a similar proposition. It should be done according to the statement of Acharya Dharmakirti: There are no three valid cognitions that are different in entity from perception and inference, because there is no third object to be measured that is different in entity from self-character and general character. This is understood from the chapter on establishing numerical determination in that commentary itself. Although it is necessary to eliminate both three aggregates in order to establish numerical determination, this is not a refutation of the means of establishment of numerical determination. "Because the object to be measured is two," means that the scope of valid cognition is summarized into two: self-character and general character.
Chinese
这不是作为标志来设定的，因为有许多通过比量来衡量自相，以及通过现量来衡量共相的情况。第二，在确立理则方面，确立周遍关系是：在《量理宝库》的自释中说，所量决定为二，因此量也决定为二，具有自相之境者是现量，具有共相之境者是比量等等。教师胜王认为这是从确定所执持之义的角度来解释的，不应怀疑量唯有现量，因为从自相中见到其他的所量。这可以遣除数量过少，认为所量决定为二，可以遣除数量过多。意思是，自相的形象真实显现并作为所取境来衡量所量，共相的形象真实显现并作为所取境来衡量所量，由于决定为二，所以量也决定为二。解释根本的标志的宗义是“因为通过它来衡量”等等。在衡量中，从作为业和作者二者的作者的角度来安立量，而且也仅仅决定为二，这不是决定为唯有现量，因为比量也将被确立为量。如果说，在显示量的定义时，显示数量等三种是无意义的，那么，这不是无意义的，因为这三者具有了悟定义完全清净之义。也就是说，现量和比量对于不欺惑者来说，就成了作为量所代表的共同定义，如果作为所代表的现量和比量二者，没有共同定义之外的其他定义，那么，仅仅一个定义就无法分别代表这二者。通过确定差别的方式来显示，就能了悟差别定义完全清净，了悟了差别定义，也能了悟共同定义完全清净。如果不显示行境，那么毛发、幻觉等也会被认为是量，见到这些是欺骗性的，就会怀疑量是否具有不欺惑的确定性，为了断除这种怀疑，所以显示了行境。如果不显示量的结果，就会怀疑量与所量在本体上是不同的，而且由于不了解所量，也不适合作为量，因此显示了量的结果。量多于二也是不合理的，因为所量多于二
English
This is not set as a sign, because there are many cases of measuring the self-character through inference and measuring the common character through perception. Second, in establishing the reason, establishing pervasion is: In the self-commentary of "Collected from All Valid Cognitions," it says that the object to be measured is determined to be two, therefore valid cognition is also determined to be two, that which has the object of its own characteristic is perception, and that which has the object of the general characteristic is inference, and so on. The teacher Gyalwang explains this from the perspective of determining the meaning of what is held, and one should not doubt that valid cognition is only perception, because one sees other objects to be measured from the self-character. This eliminates the number being too few, and it is thought that determining the object to be measured as two eliminates the number being too many. The meaning is that the appearance of the self-character actually arises and is taken as the object to measure the object to be measured, and the appearance of the common character actually arises and is taken as the object to measure the object to be measured, and because it is determined to be two, valid cognition is also determined to be two. Explaining the root sign's commitment is "because it measures through this," and so on. In measuring, from the perspective of the agent of both the action and the agent, valid cognition is established, and it is also determined to be only two, this is not determined to be only perception, because inference will also be established as valid cognition. If it is said that when showing the definition of valid cognition, showing the three, such as number, is meaningless, then this is not meaningless, because these three have the meaning of realizing the definition as completely pure. That is to say, perception and inference, for those who are not deceptive, become the common definition represented as valid cognition, and if the two, perception and inference, which are represented, do not have another definition other than the common definition, then a single definition cannot separately represent these two. Showing through the way of determining the difference allows one to realize the difference definition as completely pure, and realizing the difference definition also allows one to realize the common definition as completely pure. If the object of experience is not shown, then hair, illusions, etc. will also be considered as valid cognition, and seeing that these are deceptive, one will doubt whether valid cognition has the certainty of not being deceptive, so in order to cut off this doubt, the object of experience is shown. If the result of valid cognition is not shown, one will doubt that valid cognition and the object to be measured are different in entity, and also because one does not understand the object to be measured, it is not suitable as valid cognition, therefore the result of valid cognition is shown. It is also unreasonable for valid cognition to be more than two, because the object to be measured is more than two