Tibetan
་པ་ནི་སྔོན་པོའི་མཐར་ཐུག་པས་དེ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་གྱི། སྐད་ཅིག་མ་བཟུང་ཡང་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེའི་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ཁོ་ནས་འཇུག་ཡུལ་གྱི་དོན་བྱེད་པ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྐད་ཅིག་མ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ལས་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀ་རང་ལས་ངེས་པ་ནི། ཁྱད་པར་བཟུང་བ་ནའང་ཞེས་སོགས་ཏེ། ཤིང་དང་ཤ་པ་གཉིས་ཀ་བཟུང་ཞིང་ཤ་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བ་ཤིང་ཤ་པ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་མ་ནི། སྔོ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ཡང་མ་ངེས་ཤིང་། སྣང་བ་རང་ལས་ངེས་པའང་མ་ཡིན་པས་ཚད་མ་གཞན་ཁོ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁ་དོག་ངེས་པ་ན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་བའི་རེག་བྱ་སོོགས་ཀྱང་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ངེས་པ་ལ་བལྟ་བར་བྱའོ། །རེག་པ་དེའང་དོན་བྱེད་སྣང་གི་ཚད་མ་འབའ་ཞིག་ལ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་འགའ་ཞིག་མཐོང་བ་ལས་ཀྱང་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཐེ་ཚོམ་ནི་སྣང་བ་ངེས་པའི་འོག་ཏུ་ཡིན་ཏེ། དེེ་མ་ངེས་ན་ཤ་པའམ་འོན་ཏེ་གཞན་ཡིན་སྙམ་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་བྱ་བ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞལ་བྱའི་དོན་བཞིན་ དུ་མངོན་སུམ་གོམས་པ་ཅན་ལྟ་བུར་རང་ཉིད་ལས་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ངེས་པའི་དོན་མེད་ན་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འབྱུང་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལའང་གཞན་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བྱེད་ཁྱད་པར་ཤ་པ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་དེས་ཤ་པ་མེད་ན་སྔར་གྱི་ཤིང་ཙམ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་ཕྱི་མ་དེ་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་མངོན་གྱུར་གྱི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱབ་པ་དྲན་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་གོམས་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་ཚད་མར་རྗེས་སུ་དཔག་དགོས་ན། རྒྱང་པན་ལ་གནོད་པ་བརྗོད་པའི་སྐབས་སུ་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་གཏོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ་བའི་གནོད་པ་གསུམ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ངེས་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་ཚད་མ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་དབང་གིས་ཡུ
Chinese
是由于蓝色达到极致，所以它才成为量。即使抓住刹那，也不是确定的，也不是它的极致，所以它不是量。因为仅仅蓝色就完成了作为对境的作用。因此，刹那是由其他量来确定的。总和差别两者都从自身确定，即在抓住差别时等等。抓住树和沙巴两者，并且对沙巴没有怀疑，衡量树沙巴的量，对于总和差别两者都是量。刹那则是，即使被蓝色执着的现量抓住，也不是确定的。显现也不是从自身确定的，所以只能由其他量来成立。同样，在确定颜色时，也应观察与它一同运行的触等由其他量来确定。那个触也不是仅仅由作用显现的量来确定，而是从见到一些没有它就不会产生的事物来确定。因此，现量之后产生的怀疑是在显现确定之后，如果它不确定，认为“是沙巴还是其他”是不合理的。因此，怀疑不会阻止现量的作用，正因为如此，就像串习现量一样，如果没有从自身体验事物而确定的意义，那么对于自身的自性，其他现量本身就是量。后来产生的消除怀疑的差别，衡量沙巴的量，也不会执着于“如果没有沙巴，那么衡量之前的仅仅是树的量就不会产生”的关系。因为它不执着于之前的知识。后来的量不是依赖于相的量，因为它仅仅产生就消除了对显现之事的怀疑，并且也没有忆念周遍。如果需要用后来的知识来推测体验境的知识的明晰串习现量，那么在陈述对遥远者的损害时，除了体验境之外，任何事物都不能成立为量或非量，这三种损害是不合理的。因此，显现确定是现量的作用完成，而分别量则不是这样，由于确定的力量，境
English
It becomes a valid cognition because blue reaches its ultimate point. Even if a moment is grasped, it is not definite, nor is it its ultimate point, so it is not a valid cognition. This is because blue alone completes the function of being the object. Therefore, a moment must be determined by another valid cognition. Both the general and the particular are determined from themselves, such as when the particular is grasped. Both the tree and the shapa are grasped, and there is no doubt about the shapa. The valid cognition that measures the tree shapa is a valid cognition for both the general and the particular. As for the moment, even if it is grasped by the blue-grasping direct perception, it is not definite. Appearance is also not determined from itself, so it can only be established by another valid cognition. Similarly, when determining color, one should also look to other valid cognitions to determine the tangible objects that move along with it. That touch is also not determined solely by the valid cognition of functional appearance, but is also determined from seeing some things that would not arise without it. Therefore, the doubt that arises after direct perception is after the appearance is determined. If it is not determined, it is unreasonable to think, "Is it a shapa or something else?" Therefore, doubt does not prevent the function of direct perception. For that very reason, just like a habituated direct perception, if there is no meaning determined by experiencing things from oneself, then for one's own nature, that other direct perception itself is a valid cognition. The later arising difference that eliminates doubt, the valid cognition that measures the shapa, also does not grasp the relationship that "if there is no shapa, then the valid cognition that measures only the tree before will not arise." This is because it does not grasp the previous knowledge. The later valid cognition is not a valid cognition that relies on a sign, because it merely arises and eliminates doubt about the manifest thing, and there is also no recollection of pervasion. If the clear habituated direct perception of the knowledge that experiences the object needs to be inferred as a valid cognition by the later knowledge, then when stating the harm to the distant, it would be unreasonable for the three harms to be such that nothing other than the experience of the object can be established as valid or non-valid. Therefore, the determination of appearance is the completion of the function of direct perception, while conceptual valid cognition is not like that, because of the power of determination, the object
Tibetan
ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་ལ་མ་བརྟེན་པའི་རྟོག་པ་ནི་ཐབས་གཞན་དུ་དོགས་པ་མ་ལོག་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ལ། དོན་ཐོབ་བྱེད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་དངོས་པོ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་ཚད་མ་ནི། དངོས་པོ་དང་ དངོས་མེད་གང་གཞལ་བྱའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་ཚད་མར་འགྱུར་ལ། མངོན་སུམ་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལས་ཡིན་པས་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་དེའི་བྱ་བ་མི་འགོག་ཀྱང་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་འགོག་པས་རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཤེས་སོ། །ཁ་ཅིག་མངོན་སུམ་གོམས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་འཇུག་གོ་ཞེས་པ་ནི་འབྲེལ་མེད་ཡིན་ཏེ། ཚད་མར་མ་ངེས་པ་ལས་འཇུག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་འཇུག་པ་དང་ཚད་མ་གཉིས་རྟོགས་པ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཉེས་པ་མེད་དེ། ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་དབང་པོ་སྐྱོན་མེད་པ་དང་། ཡུལ་ཐག་ཉེ་བ་ལ་མི་སླུ་བའི་མངོན་སུམ་ནི་ཚད་མར་ངེས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་རིགས་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་འཁྲུལ་ཡང་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཡང་རྒྱང་པན་པ་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མར་བསྒྲུབ་པ་དང་དོན་སེམས་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་འདི་དག་གི་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་མ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། ཚད་མ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། དོན་སེམས་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འདིར་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབས་ནས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུན་ ལ་འབྱུང་བའི་ཡ་གྱལ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །བསགས་པ་དག་ནི་ཚོགས་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ལུང་འགལ་སྤོང་བ་ན། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱིས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འཛིན་པ་ན་ཚོགས་པའི་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གང་ཡང་གཟུང་དོན་དུ་མི་བྱེད་ལ་རྡུལ་ཕྲན་སིལ་ལེ་བར་སྣང་བའང་མ་ཡིན་ཞིང་། རགས་པའི་རྣམ་པའང་མི་སྣང་ལ། སྔ་མའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་ལུང་གི་དོན་ཡང་ཟླ་མེད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་གྱིས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་མི་ནུས་ཀྱི། དུ་མ་བསག་དགོས་ལ། གཟུགས་ཞེས་པ་དང་སྔོན་པོ་ཞེས་པ་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ངེས་པར་འདྲེན་དགོས་པས་རྫས་ཀྱི་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་
Chinese
应当安立。不依赖于理证的分别念，因为没有消除对其他方便的怀疑，所以是犹豫。也不是获得义，因为事物不可能既是有又是无。成为量之分别念是，无论是有事物还是无事物，如果所量之义不存在就不会产生，通过自力确定之方式而成为量。现量之作用是从确定显现而来，因此犹豫不能阻碍其作用，但增益可以阻碍，这可以从《释量论》中得知。有些人说，非串习现量的量是从非量中产生的，这是不相关的，应该说从不确定为量中产生。如果不存在就不会产生，由其他量来确定，对此进行修行以及量二者，没有互相依赖的过失，因为也可以从犹豫中产生。如果说，无有感官缺陷，并且对于距离近的境不欺骗的现量，是从确定为量中产生的，这也是不合理的，因为二月显现的感官识虽然对二月迷惑，但对于无垢虚空不会欺骗，无论如何，对于远处通过比量成立为量，以及对于意义和心二者没有差别而说的意义，为了完全断除这些意义而说。说这些是不相关的，这是因为，不是为了显示量的一般定义，以及意义和心二者的不共之处，而是为了在此确定数量后，显示一般定义，并且是为了遮止在其延续中产生的现量之定义是共同的。在“积累即是集合”的情况下，为了避免与经文相违背，按照经部宗的观点，当感官识执持外境时，集合的总体和部分都不会作为所取之义，也不是微尘零散显现，粗大的形象也不显现，依靠先前的因缘，能够产生感官识的微尘，世亲论师的经文之义也是，无与伦比的微尘不能产生感官识，必须积累多个。因为“色”和“蓝色”必须引导至处，所以是实法的自相之境。
English
It should be established. A conceptualization that does not rely on reasoning is hesitation because it has not eliminated doubts about other means. It is also not a means of attaining the object, because it is impossible for a thing to be both existent and nonexistent. A valid cognition that is a conceptualization is valid because it arises only if the object to be measured, whether it is an existent or a nonexistent thing, exists, and it becomes valid through the force of its own certainty. The function of direct perception is to ascertain appearances, so doubt does not obstruct its function, but superimposition does, as can be known from the Pramāṇavārttika. Some say that a non-habitual direct perception arises from non-valid cognition, but this is irrelevant; it should be said that it arises from uncertainty about validity. There is no fault of mutual dependence between engaging with that which does not arise if it does not exist, which is determined by another valid cognition, and the valid cognition itself, because it can also arise from doubt. It is also unreasonable to say that a direct perception that has no sensory defects and does not deceive with respect to objects that are close is one that arises from certainty about validity, because the sensory consciousness of a double moon is deluded with respect to the double moon, but it does not deceive with respect to the stainless sky. In any case, it is said that these meanings are completely cut off in order to establish inference as valid cognition for distant objects, and to express that there is no difference between meaning and mind. Saying that these are irrelevant is because it is not to show the general definition of validity, and the uncommonness of meaning and mind, but to show the general definition after determining the number here, and to prevent the definition of direct perception that arises in its continuation from being common. In the case of "accumulation is collection," in order to avoid contradicting the scriptures, according to the Sautrāntika school, when sensory consciousness grasps external objects, neither the general nor the particular of the collection is taken as the object of apprehension, nor do the atoms appear scattered. The coarse appearance is also not apparent. The atoms that can generate sensory consciousness depend on previous causes and conditions. The meaning of Vasubandhu's scripture is also that incomparable atoms cannot generate sensory consciousness; many must be accumulated. Because "form" and "blue" must be led to the āyatana, it is the object of the own-character of substance.