Tibetan
མེད་པ་ཞེས་དངོས་པོ་ལ་མི་སླུ་བ་འབའ་ཞིག་ཚད་མར་སྟོན་པར་མི་རིགས་ཏེ། དངོས་མེད་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་མི་སྲིད་ན། དམ་བཅས་པ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་མེད་འཇལ་བའི་ཚད་མ་མི་སྲིད་ཅེས་སྨྲ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་ལ་ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་འཆད་པའི་སྐབས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འདི་དག་ནི་བློས་བཀོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་དོ་ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འབྲེལ་བ་བློས་བྱས་པ་ནི་མེད་པ་ལའང་གང་གིས་བཟློག །དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་བརྡའ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་སོགས་ཀྱི་རྩ་ཚིག་དང་། དེའི་འགྲེལ་པ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་མཛད་པ་གཉིས་སུ་དོགས་པ་བཅད་དེ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དངོས་མེད་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་འཐད་མོད། ཚད་མའི་གཞལ་བྱར་ཇི་ལྟར་འཐད་དེ། དེ་ལ་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་ལ་ཚད་མ་རྣམས་ནི། གཞལ་བྱ་ལས་སྐྱེ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་དང་། སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་དང་། སྔོན་པོ་དང་སྔོ་མ་ཡིན་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཐ་སྙད་བྱར་མི་རུང་བར་ཐལ། དངོས་མེད་འཇལ་བའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། བརྡའ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཡོད་དོ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ངེས་པར་བྱེད་དགོས་ལ། དངོས་མེད་ལ་གཞལ་བྱར་ཐ་སྙད་དེ་དག་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ན་སྔར་ཚད་མར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅི་ལྟར་དངོས་མེད་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཚད་མ་མ་་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ནི། ངེས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོར་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་། དེས་ཐག་བཅད་པ་ལ། ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་ན་ཚད་མར་འགྱུར་ལ། དེ་ནི་དངོས་མེད་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ལའང་ཡོད་དོ། །འོ་ན་དེ་ལ་འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པ་ཇི་ལྟར་འཐད་སྙམ་ན་རང་གི་སྒྲ་ལྟ་བུ་གནོད་ པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་ན་སྒྲ་མེད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ཐོབ་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པར་སྒྲུབ་རྟགས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མི་འཛིན་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་དང་། རྣམ་པར་ངེས་པའི་ལུགས་གཉིས་པར་དགག་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་མི་སླུ་བར་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དངོས་པོ་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་མཐའ་དག་གིས་དངོས་མེད་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་ལ། དངོས་མེད་དངོས
Chinese
说“无”时，仅仅不欺骗事物本身，不应作为衡量标准，因为有衡量非事物的量。如果这不可能，那么所立誓言就会与自己的话相矛盾。如果有人说衡量非事物的量是不可能的，那么说这话就与自己的话相矛盾，这是真实的。然而，在解释量决定的论证相似之处时，这些关系仅仅是臆造的，这在《释量论》中已经说过。 关系是臆造的，那么对于不存在的事物，又有什么可以阻止呢？“彼与非彼的表诠者们”等等的根本颂，以及法称论师所作的注释，消除了这二者的疑惑，有些人说：对于非事物，法与有法是合理的，但作为量的所量，如何合理呢？因为对于它来说，没有作用的能力，而所有的量，都必须从所量中产生。如果有人说：说“这是蓝色”和“非蓝色不存在”，以及“蓝色和非蓝色两者都存在”，以及“两者都不存在”是绝对确定的，这不应被视为术语，因为没有衡量非事物的量。表诠者们必须确定“此有，彼无”的术语，并且对于非事物，这些术语不应被视为所量。难道以前不是只将具有事物的境作为量来解释吗？怎么能说非事物是所量呢？那不是唯一的量，量是：获得确定且理解的意义，无论事物存在与否，如果它所决定的，没有任何量可以损害，那么它就成为量，这在衡量非事物的量中也是存在的。那么，如果认为在那里获得进入的境是合理的，如果确定了像自己的声音一样没有损害的自性，那么理解没有声音的意义，那本身就是获得意义的意义。那么，在《量滴论》中，持有能立因的分别不持有作用的能力，因此被解释为不是量，以及在《释量论》和《量决定》的两种体系中，依赖于遮遣因的后比量也不欺骗作用的能力，这是怎么回事呢？没有过失，因为所有直接认识事物的量，都会间接认识非事物，而对于非事物，事
English
When saying "non-existence," it is not appropriate to show only that which does not deceive the object itself as a measure, because there is a measure that measures non-objects. If that is impossible, then the vow will contradict one's own words. If someone says that the measure of measuring non-objects is impossible, then saying that contradicts one's own words, which is true. However, these relationships in the context of explaining the semblance of reasoning in the determination of valid cognition are merely fabricated, as has already been said in the Commentary on Valid Cognition. If the relationship is fabricated, then what prevents it even for non-existence? The root verses such as "those who signify that and that which is not that," and the commentary on it by Master Dharmottara, having dispelled doubts about the two, some say: For non-objects, the subject and predicate are reasonable, but how is it reasonable as the object of measurement for valid cognition? Because for it, there is no capacity to perform a function, and all valid cognitions must arise from the object of measurement. If someone says: Saying "this is blue" and "non-blue does not exist," and "both blue and non-blue exist," and "neither exists" are absolutely certain, it is not permissible to be termed, because there is no valid cognition that measures non-objects. Those who signify must necessarily make the term "this exists, that does not exist" certain, and for non-objects, those terms are not permissible as objects of measurement. Was it not previously explained that only that which has the object of objects is a valid cognition? How can non-objects be objects of measurement? That is not the only valid cognition, valid cognition is: that which obtains a meaning that is certain and understood, whether the object exists or not, if what it determines is not harmed by any valid cognition, then it becomes a valid cognition, and that also exists in the valid cognition that measures non-objects. Then, if one thinks that obtaining the sphere of entry there is reasonable, if one ascertains that there is no nature of harm like one's own sound, then understanding the meaning of no sound, that itself is the meaning of obtaining the meaning. Then, in the Drop of Reasoning, the conception that holds the probans does not hold the capacity to perform a function, therefore it is explained as not being a valid cognition, and in the two systems of the Commentary on Valid Cognition and the Determination of Valid Cognition, the inference that relies on the refuting probans also does not deceive the capacity to perform a function, how is that? There is no fault, because all valid cognitions that directly cognize objects indirectly cognize non-objects, and for non-objects, the