Tibetan
ར་སྣང་། དེས་ན་འདྲེས་པར་འཛིན་པ་ནི། ཡིད་བློ་རྟོག་པ་ཡིན་གྱི་དབང་མངོན་མ་ཡིིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་མངོན་ནི། འཁྲུལ་ཚུལ་རྣམ་པ་གསུམ་གང་དུ་མེད་པས་མ་འདྲེས་པ་ལ་འདྲེས་པར་འཛིན་པ་ཇི་ལྟར་འཐད། ཕྱི་དོན་རགས་པ་དང་། ཕྱོགས་ཐ་དད་པ་ནི། འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། གང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སོང་ བའི་དོན་དེའི་ཆ་གཞན་ལ་འཁྲུལ་བ་དང་། ཆ་གཞན་དངོས་པོར་མེད་པ་ཡིན་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མི་རུང་ལ། ཆ་གཞན་ཚད་མ་དེས་མ་གཞལ་ན། ཚད་མ་གཞན་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། འཁྲུལ་ཤེས་ནི། རང་ཡུལ་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་ལ་འཁྲུལ་བས། དེ་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལོག་པའི་དོན་དུ་མ་འཁྲུལ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་རྒྱལ་དབང་བློ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག །དུང་སེར་འཛིན་གྱི་དབང་ཤེས། ཁ་དོག་གི་ཆ་ལ་ཚད་མ་མིན་ཡང་། དབྱིབས་ཀྱི་ཆ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཆ་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ། མི་འཁྲུལ་བ་སྨོས་སོ། །ཞེས་ཟེར་བའང་མི་རིགས་ཏེ། ཆ་གཅིག་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཆ་གཞན་ལ་ཚད་མ་ཡིིན་པར་བསྒྲུབས་པ་དགོས་པ་མེད་ལ། འཇུག་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཆེད་དུ་སྨོས་པའང་མི་འཐད་དེ། ཐ་སྙད་ལས་ཐ་སྙད་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་རང་ཁོ་ན་ལས་རྟོགས་སོ། །དབྱིབས་ནི། ཁ་དོག་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པས། ཁ་དོག་ལ་མ་འཁྲུལ་ན་དབྱིབས་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་ག་ལ་འགྱུར། དུང་གི་སྒྲའང་། དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཁ་དོག་ལ་འཇུག་ལ། དུང་ཐོབ་པའང་། ཚད་མ་གཞན་ལ་བརྟན་ནས་ཡིན་གྱི། སེར་པོར་འཛིན་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་འགལ་བ་འཛིན་པ་ནི། ཡུལ་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་ལ་སླུ་བ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མི་རུང་ངོ་། །ཡང་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་ ཚད་མ་རྣམ་ངེས་ཀྱི་འགྲེལ་པའི་མགོར། ཚད་མ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ་ལ། དོན་དྲུག་སྟེ། དབྱེ་གཞི་དང་། དབྱེ་གྲངས་དང་། གྲངས་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་དང་། མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་སྒྲ་བཤད་པ་དང་། ཚད་མ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང་། མི་སླུ་བ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་རང་གཞན་གང་གིས་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཞིག་ཐོབ་པ་དང་སྤང་བའི་རྒྱུ་འཁྲུལ་མེད་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་སྐབས་ཀྱི་འཇུག་བྱེད་ཀྱི་ཡང་དག་ཤེས་པ་དེ་ལ་དབྱེ་ན། རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དང་། དོན་བྱེད་སྣང་གི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་དེ་ཞེས་སྨོས། དོན་བྱེད་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ
Chinese
如是显现。因此，执著于混杂，是意念思维，而非感官现量。因此，感官现量，由于不存在三种错乱的方式，如何能将非混杂执著为混杂？外境粗大和方向各异，没有丝毫矛盾。如果对现量所及之事的其他部分产生错觉，或者其他部分并非实物，那么在任何情况下都不能成为现量 प्रमाण。如果其他部分没有被该 प्रमाण 衡量，那么就应该从其他 प्रमाण 中理解。而错觉，是对自身境域的所有部分产生错觉，因此，为了否定它是现量，才提到不迷惑。其他如导师胜慧等认为，执著黄螺的感官意识，虽然在颜色方面不是 प्रमाण，但在形状方面是 प्रमाण。为了否定它是对所有部分都是 प्रमाण，才提到不迷惑。这种说法也是不合理的。如果对一部分是 प्रमाण，就没有必要证明对其他部分不是 प्रमाण。为了进入境域而提到 प्रमाण 不迷惑也是不合理的，因为从名言就能理解名言不是 प्रमाण。形状，并非与颜色不同的事物，不能发挥作用。如果对颜色没有错觉，怎么会对形状没有错觉呢？螺的声音，也是针对具有形状特点的颜色。获得螺，也是依赖于其他 प्रमाण，而不是从执著黄色而来。因此，执著自性相违，是对境域的所有部分产生欺骗，所以不能成为现量 प्रमाण。此外，导师法胜在《定量论释》的开头，在讲解 प्रमाण 的一般范畴时，有六个要点：分类的基础、分类的数量、理解数量本身是具有清净特征的意义、解释现量和比量的术语、 प्रमाण 的一般特征，以及由 प्रमाण 自身或他者确定不欺骗性。第一点是：在分析为了获得和舍弃的原因，什么是无误时，对所进入的正确知识进行分类，表明有两种类型。为了表明不是事物作用显现的知识，才说“彼”。事物作用显现的知识是两种 प्रमाण 的分类。
English
As it appears. Therefore, grasping at mixture is mental thought, not sensory perception. Therefore, sensory perception, since it does not have any of the three ways of being mistaken, how can it be justified to grasp at non-mixture as mixture? External objects being coarse and directions being different, there is not even a slight contradiction. If there is delusion about other parts of the matter that has become manifest, or if other parts are not real, then in all ways it cannot be a valid sensory perception. If other parts are not measured by that valid cognition, then it should be understood from other valid cognitions. And delusion is delusion about all parts of its own object, therefore, in order to negate that it is sensory perception, it is mentioned that it is not mistaken. Others, such as the teacher Gyalwang Lodro, think that the sensory consciousness of grasping a yellow conch is not a valid cognition in terms of color, but it is a valid cognition in terms of shape. In order to negate that it is a valid cognition for all parts, it is mentioned that it is not mistaken. This statement is also unreasonable. If it is a valid cognition for one part, there is no need to prove that it is not a valid cognition for other parts. It is also unreasonable to mention that valid cognition is not mistaken for the sake of entering the object, because it is understood from terminology itself that terminology is not a valid cognition. Shape is not something that can function as a different substance from color. If there is no delusion about color, how can there be no delusion about shape? The sound of the conch is also directed towards the color with the characteristics of shape. Obtaining the conch also depends on other valid cognitions, not from grasping at yellow. Therefore, grasping at contradictory nature is deceiving all parts of the object, so it cannot be a valid sensory perception. Furthermore, the teacher Dharmottara, at the beginning of the commentary on Pramāṇaviniścaya, when explaining the general categories of valid cognition, there are six points: the basis of classification, the number of classifications, understanding that the number itself is meaningful with pure characteristics, explaining the terms of perception and inference, the general characteristics of valid cognition, and determining non-deception by valid cognition itself or others. The first point is: when analyzing what is infallible as the cause of obtaining and abandoning, classifying the correct knowledge that enters the occasion of analysis, it shows that there are two types. In order to show that it is not the knowledge of the appearance of the function of things, it is said "that". The knowledge of the appearance of the function of things is the classification of the two valid cognitions.
Tibetan
་གཞི་དང་། ཚད་མ་ཙམ་དང་འཇུག་བྱེད་ཀྱི་ཡང་དག་ཤེས་པ་གང་འགག་པའི་ཆེད་དུ་རྒྱུ་མཚན་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་འཇུག་བྱེད་ཀྱི་ཡང་དག་ཤེས་པ་དབྱེ་གཞིར་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་མོད་ཀྱི། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་སྙམ་པ་ལོག་པར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས། དེ་དབྱེ་གཞིར་བཟུང་ནས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་འཇོག་པ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། འགྲེལ་བའི་དགོངས་པ་མ་རྟོགས་བཞིན་དུ་དགག་པ་བྱེད་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་པ་ནི་གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། ལྷག་མ་མིང་གི་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ། ལྷག་མས་རྣམ་པ་ གཉིས་སུ་ངེས་པ་གྲུབ་ཀྱང་། གོང་དུ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་སྟེ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ནའང་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་སྣུམ་འཁུར་དག་ནི་གཉིས་སོ་ཞེས་པ་བཞིན་ཏེ། དག་ནི་གཉིས་ཚིག་ཡིན་པས་གཉིས་གྲུབ་ཀྱང་། གྲངས་རྟོགས་པའི་དོན་དུའང་གཉིས་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན། ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཁོ་ནར་ངེས་སོ་ཞེས་གྲུབ་ཟིན་བསྟན་པའི་དོན་དུ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་ཀྱང་དགོས་པ་མེད་པ་དཔེར་ལེན་པ་མི་རིགས་པས་བཤད་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལེགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། མི་འཐད་པ་རྟོགས་པར་སླའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་དག་ཤེས་པའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་རིགས་མི་མཐུན་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཕྱེ་ནས་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། གྲངས་བསྟན་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་འཇུག་པའི་གཞི། དེ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཞེས་པའི་གྲངས་ངེས་མ་རྟོགས་ན། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་སྔོན་དུ་དེའི་གྲངས་སྟོན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། དེ་ནི་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་སྟོན་པས་ཚད་མིན་དང་། རྗེས་དཔག་བཅད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་ཚད་མ་བདེ་བླག་ཏུ་གོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། མི་འདོད་པ་ལོག་པའི་དོན་དུ་འདོད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་སྒྲ་བཤད་འཇུག་གཉིས་སྟོན་ཏེ། པྲ་ཏྱཀྵ་ཞེས་པའི་སྒྲ་སོ་སོར་ཕྲལ་ན། པྲ་ཏྱ་ཟློས་པ་དང་། ཨཀྵ་དབང་པོ་ལ་འཇུག་པས། དབང་པོ་སོ་སོ་ལ་བརྟེན་པས་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་པ་སྒྲ་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དོན་རང་མཚན་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པས་ན་མངོན་སུམ་དུ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་བཤད་འཇུག་གི
Chinese
是基础，以及为了断除仅仅是量和能起作用的正确知识是什么，才需要附加理由。导师法胜说能起作用的正确知识作为分类的基础，虽然没有必要，但仅仅因为那个理由就认为量不是确定为二，这仅仅是颠倒的分别念。因此，应该把那个作为分类的基础，来考察是否能确定量的数量。如果不了解解释的意图就进行驳斥，是不合理的。所谓“两种”是数量的分类，剩余的是名称的分类。虽然剩余的词语成立了确定为两种，但前面说“分为两种”是因为，世间也能见到，比如“油罐等是两个”一样，虽然“等”是双数词，成立了两个，但为了理解数量，也说了“两个”一样。或者，是为了表示量确定为仅仅是现量和比量两种。有些人认为在世间广为人知，但举不必要的例子是不合理的，所以说后面两种说法好，这是为了容易理解不合理之处。第二，难道不是应该仅仅从不同类的正确知识的共同特征中，区分出差别来显示吗？显示数量有什么用呢？确实，共同特征是为了理解完全正确的意义，即不欺骗是能起作用的基础，仅此而已。如果不能理解这个数量的确定，就不能理解完全正确的共同特征。那么，在显示现量的特征之前，就需要显示它的数量了吗？不是一样的，因为那是在量的两种数量和共同特征理解之后，通过遮断非量和比量本身，就能轻易理解现量是量。第三，为了遣除不希望的，以所希望的现量来显示词源解释和用法两种： 将“प प्रत्यक्ष (藏文，梵文天城体，pratyakṣa，现量)”这个词分开，प (藏文，梵文天城体，pra，重复)表示重复，अक्ष (藏文，梵文天城体，akṣa，感官)表示感官，因此，依靠各个感官而成为现量。这是解释词源的理由。词语用法的理由是：因为使自相显现，所以被称为现量。词源解释和用法。
English
It is the basis, and a reason should be added to cut off what is merely a valid cognition and what is capable of functioning. Although the master Dharmakīrti said that the valid cognition that functions as the basis of division is not necessary, it is only a reversed conceptualization to think that the number of valid cognitions is not fixed at two just because of that reason. Therefore, it should be examined whether the number of valid cognitions can be determined by taking that as the basis of division. It is unreasonable to refute without understanding the intention of the commentary. The so-called "two kinds" is the classification of numbers, and the remainder is the classification of names. Although the remaining words establish the determination as two kinds, the reason for saying "divided into two kinds" earlier is that it can also be seen in the world, just as "oil containers, etc., are two." Although "etc." is a dual number word, and two are established, it is also said "two" for the purpose of understanding the number. Alternatively, it is said to indicate that it has already been established that valid cognition is definitely only two kinds: direct perception and inference. Some people think that it is well known in the world, but it is unreasonable to take unnecessary examples, so it is said that the latter two explanations are good, which is to make it easier to understand the unreasonableness. Second, shouldn't the differences be shown only by distinguishing them from the common characteristics of valid cognitions of different types? What is the use of showing the number? Indeed, the common characteristic is for the purpose of understanding the completely correct meaning, that is, not deceiving is the basis for being able to function, and that is all. If this determination of number cannot be understood, the completely correct common characteristic cannot be understood. Then, before showing the characteristics of direct perception, is it necessary to show its number? It is not the same, because it is shown after the number of the two valid cognitions and the common characteristics have been understood, and by cutting off non-valid cognition and inference itself, it is easy to understand that direct perception is a valid cognition. Third, in order to dispel the unwanted, the etymological explanation and usage of the desired direct perception are shown: Separating the word "प प्रत्यक्ष (Tibetan, Devanagari, pratyakṣa, direct perception)", प (Tibetan, Devanagari, pra, repetition) means repetition, and अक्ष (Tibetan, Devanagari, akṣa, sense organ) means sense organ. Therefore, direct perception is based on each sense organ. This is the reason for explaining the etymology. The reason for the usage of the word is: because it makes the self-character manifest, it is called direct perception. Etymological explanation and usage.