Tibetan
ལུགས་མགོ་མཇུག་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་འབའ་ཞིག་གཟུང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བ་དང་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གཟུང་དོན་གྱི་མཐུ་ལས་སྐྱེས་པས་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་སོགས་རྣམ་རིག་པ་ལ་སྦྱར་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྣམ་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གང་དུའང་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་བག་ཆགས་བརྟན་མི་བརྟན་གྱི་དབང་གིས་འཇོག་པ་ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མ་འཁྲུལ་བའི་དོན་གཟུང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་གྲུབ་ན་མདོ་སྡེ་པ་འབའ་ཞིག་ལ་སྦྱར་དགོས་པར་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་མ་འཁྲུལ་བ་སྨོས་པ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཆ་འགའ་ཞིག་ལ་མི་སླུ་བས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱོགས་གླང་གིས་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འཁྲུལ་བ་སྨོས་པ་མ་མཛད་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་སླུ་བ་ཚད་མར་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་མི་སླུ་བ་སྨོས་ ནའང་མི་རིགས་ཏེ། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དགག་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཁོ་ན་ཚད་མར་གསུངས་པ་མི་རིགས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལྟར་ན་བྱིས་པའི་རྟོག་པ་ཡན་ཆད་ཆ་འགའ་ཞིག་ལ་མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་པ་མེད་ལ། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་མི་སླུ་བ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་འགའ་ཞིག་སླུ་བར་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱེད་ལྟར་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་མི་སླུ་བར་ཁར་བླང་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དོན་གང་འཇུག་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་དེ་ཐོབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་སླུ་བར་འཇོག་ལ། དེའང་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་གང་ལ་མི་སླུ་བ་དེའང་ཁྱད་པར་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ལ། ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེ་ཁྱད་པར་གཅིག་ལ་བསླུས་ན་སྤྱི་ལ་མ་སླུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་ལ། དེས་ན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་བསླུས་པ་ཡིན་ནོ། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུའི་རང་བཞིན་སྤངས་པ་ཡིན་པས་ཆུའི་ཆ་གང་ལ་མི་སླུ་བ་སྤངས་ལ། ནོར་བུ་ཕུགས་དང་འོད་སྒོ་གསེབ་ན་འདུག་པ་ལ་ནོར་བུ་འདུག་པ་སྙམ་པའང་ནོར་བུ་ཡོད་པའི་ཡུལ་སྤངས་བ་ཡིན་པས་ནོར་བུའི་ཆ་དང་ཆ་ཅན་གང་ལའང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་ན་ཉིན་ཕྱེད་ཀྱི་བུ་བྱུང་བར་རྨིས་པའང་དུས་ལ་འཁྲུལ་བས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས། ཆ་གཞན་ལ་བསླུས་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་མ་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་པའི་རྟོག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་སྤངས་པ་བཞིན་དུ། སློབ་དཔོན་འདི་དག་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་སྤངས་པར་བཞེད་པས་དེའི་དོན་དུ་མ་འཁྲུལ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བ་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མི་རུང་བ་ནི། ནོར་བུ་སྒྲོན་མའི་འོད་དག་ལ་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་རྟོགས་ལ། དུས་ལ་འཁྲུལ་བ་དེར་མི་རུང་བ་ནི་དོགས་པའི་གནས་ཆུང་བས་མ་སྨོས་ལ། རང་བཞིན་ལ་འཁྲུལ་བའི་དོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་གནས་ཚོད་དང་འགལ་བ་འཛིན་པ། འཁྲུལ་པས་ཚད་མར་མི་རུང་ན། སྔོ་འཛིན་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པར་ཐལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་ལ་འདྲེས་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པའི་ལུགས་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་བཅས་སུ་མི་རུང་བའི་ལུགས་ཇི་ལྟར་འཐད་བའི་ཚུལ་གྱིས་ལན་གདབ་པར་བྱའོ། །སྔོ་སྣང་དབང་ཤེས་རང་བཞིན་འདྲེས་པ་འཛིན་པའི་དོན་དེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མ་འདྲེས་པའི་དོན་ཡིན་པ་ལ་རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་པར་འདྲེས་པར་འཛིན་པའི་དོན་ཡིན་པའམ། གོ་ས་སོ་སོར་གནས་པ། གོ་ས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའམ། བར་སྟོངས་དང་བཅས་པར་གནས་པ། བར་སྟོངས་མེད་པར་འཛིན་པའམ། དབང་ཤེས་ རིགས་མི་མཐུན་གྱི་གཟུང་དོན་གྱིས་བར་བཅད་ནས་གནས་པ་ལ། བར་མ་ཆད་དུ་འཛིན་པ། མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་འདྲེས་པར་འཛིན་པའི་དོན་ཡིན།སྐྱོན་དང་པོ་མེད་དེ། དེ་ལྟ་ན་གོང་བུ་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། སྐྱོན་གཉིས་པ་མེད་པའང་ངེས་གྲུབ་ལ། སྐྱོན་གསུམ་པའང་མེད་དེ། བར་སྟོངས་དང་། བར་སྟོངས་མེད་པ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོར་མེད་པས་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱོན་བཞི་པའང་མེད་དེ། ཁ་དོག་དང་། རེག་བྱའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ། བར་མ་ཆད་པར་མིག་ཤེས་ལ་མི་སྣང་ཞིང་། རེག་རྡུལ་གྱིས་སྟོངས་པར་ཁ་དོག་གི་རྡུལ་སྣང་བ་འདྲེས་པའི་དོན་ཡིན་ན། འདོད་དེ། དེ་ལ་རེག་བྱ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། དེ་མི་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་འགལ་བ་འཛིན་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །ཁ་དོག་རེག་བྱའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་མཐོང་བས་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་རིགས་ཏེ། རེག་བྱ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་འགའ་ཡང་མིག་ཤེས་ལ་མི་སྣང་ལ། དེ་མི་སྣང་ན། དེའི་ཡུལ་ན་ཁ་དོག་ཡོད་པར་ཇི་ལྟ
Chinese
不应将此法适用于所有始末，因为仅凭比量会误认为所取境，并且由根识现量所取之义的力量所生，故而将成立离分别等法施用于唯识宗是不允许的。那么，如果唯识宗的现量之相在任何地方都没有揭示，那该怎么办呢？没有过失，因为已经说过，依靠分别与离分别，以及习气稳固与不稳固的力量而安立的量，是真实决定的。因此，如果成立了不欺骗之义，即不欺骗所取境，那么就很好地成立了必须仅施用于经部宗。有些人说，为了遣除二月等识是现量，说不欺骗是不合理的，因为它们在某些方面是不欺骗的，所以是量。而且，陈那论师也没有在现量的相中说不欺骗，而是说离分别即是现量。他们这样说。为了理解在所有决定识的境中不欺骗是量，即使说不欺骗也是不合理的，因为没有任何识在一切义的自性中是不欺骗的。他们这样说。对此的反驳是：陈那论师只说现量和比量是量是不合理的，因为按照你的观点，即使是儿童的分别念，也没有在某些方面不欺骗的，也没有在一切自性中不欺骗的。因此，为了确定地显示两种量，他并不认为有些分别念是欺骗的。按照你的观点，所有的识都能够承诺为不欺骗。因此，论师的意图是，能够成办义的事物，即成为行境的事物，依靠获得该事物而安立为不欺骗，而且，它在成为决定识的境的一切自性中是不欺骗的。在共同法中不欺骗的，也在特殊法中不欺骗，如果由量力所引导的决定识在一种特殊法中被欺骗，那么就没有所谓在总相中不欺骗，因此，它是在一切自性中被欺骗的。因为阳焰已经舍弃了水的自性，所以舍弃了不欺骗水的任何部分。认为宝珠在洞穴和光门缝隙中，也是舍弃了宝珠存在的处所，所以是宝珠
English
It is not appropriate to apply this method to all beginnings and ends, because it is not permissible to apply the establishment of non-conceptualization, etc., to the Vijnanavada school, since inference alone would mistakenly take the object of apprehension, and it arises from the power of the sense-direct perception of the meaning apprehended. Then, what if the characteristic of direct perception in Vijnanavada is not revealed anywhere? There is no fault, because it has been said that the valid cognition, which is established by the power of stability and instability of habituation in relation to non-conceptualization, is truly definitive. Therefore, if the meaning of non-deception is established, that is, non-deception of the object of apprehension, then it is well established that it must be applied only to the Sautrantika school. Some say that it is not reasonable to mention non-deception in order to refute the cognition of two moons, etc., as being valid direct perception, because they are valid cognitions since they are non-deceptive in some aspects. Moreover, Dignaga did not mention non-deception in the characteristic of direct perception, but said that non-conceptualization is direct perception. They say so. It is also unreasonable to mention non-deception in order to understand that non-deception is valid cognition in all objects of definitive cognition, because there is no cognition that is non-deceptive in all aspects of reality. They say so. The refutation of this is: It is unreasonable for Master Dignaga to have said that only direct perception and inference are valid cognitions, because according to your view, even the conceptualization of children is not without some aspect of non-deception, and there is none that is non-deceptive in all aspects. Therefore, in order to definitively show the two valid cognitions, he does not consider some conceptualizations to be deceptive. According to your view, all cognitions could be promised to be non-deceptive. Therefore, the master's intention is to establish non-deception based on obtaining the object that is capable of performing a function, that is, the object that has become the object of engagement, and it is non-deceptive in all aspects of becoming the object of definitive cognition. That which is non-deceptive in a common dharma is also non-deceptive in a specific dharma, and if the definitive cognition led by the power of valid cognition is deceived in one specific dharma, then there is no such thing as non-deception in the general, and therefore it is deceived in all aspects. Because a mirage has abandoned the nature of water, it has abandoned any part of not deceiving water. The thought that a jewel is in a cave and a crack in a light door is also abandoning the place where the jewel exists, so it is a jewel.
Chinese
对于部分和整体，都不是量。 如果在半夜梦见生了个白天的儿子，这也是因为时间上的错乱，所以不是量。因此，不可能存在欺骗其他部分而不欺骗一个部分的量。 因此，就像抛弃了与比量不同的作为量的分别念一样，这些论师也认为应该抛弃现量，因此才说了不欺骗。 第四，对境的错乱不能成为现量，在“宝珠灯的光芒”中可以理解。时间上的错乱不能成为现量，因为疑惑的地方很小所以没有说。产生对自性的错乱的疑惑是：如果执着与事物的实际情况相违背，因为是错乱所以不能成为量，那么执着青色的根识就成了错乱，因为执着没有混合的微尘为混合。在外境作为所取境而执着的情况下，微尘不可能具有方分，应该如何用道理来回答呢？ 显现青色的根识执着自性混合的意义是，微尘的自性各不相同，没有混合的意义是执着为没有自性差别而混合的意义吗？还是各自处于不同的位置，执着为处于同一个位置？还是处于有间隙的状态，执着为没有间隙？还是根识 被不同种类的所取境隔断而存在，执着为没有间隔？没有混合地存在执着为混合的意义吗？第一个过失是没有的，因为那样会变成聚集成微尘大小的显现。第二个过失也是没有的，这是可以确定的。第三个过失也是没有的，因为间隙和没有间隙都不是实有，所以不是根现量的所取境。第四个过失也是没有的，因为颜色和触觉的微尘，没有间隔地不显现在眼识中，如果触觉的微尘空无，而显现颜色的微尘是混合的意义，那么就承认，因为在那里触觉不显现。即使不显现，也不能成立执着相反的自性。如果说因为见到颜色存在于触觉的境中，所以是对境的错乱，那是不对的。因为眼识不显现与触觉是不同实体的境，如果不显现，那么怎么能说颜色存在于它的境中呢？
English
It is not a valid means of cognition for either parts or wholes. Dreaming of having a son of the day at midnight is also not a valid means of cognition because of the confusion of time. Therefore, it is impossible for a valid means of cognition to deceive other parts without deceiving one part. Therefore, just as the conceptual thought that is different from inference and is a valid means of cognition is abandoned, these teachers also believe that direct perception should be abandoned, and therefore they mentioned non-deception for that purpose. Fourth, confusion about the object cannot be a valid direct perception, which can be understood in the case of "the light of a jewel lamp." Confusion about time cannot be a valid direct perception there, because the place of doubt is small, so it is not mentioned. The doubt that arises about confusion about nature is: If holding something that contradicts the actual state of affairs is not a valid means of cognition because it is confused, then the root consciousness that holds blue becomes confused, because it holds the unmixed atoms as mixed. In the case of holding the external object as the object to be taken, how should one answer with reason that the atoms cannot have directional parts? The meaning of the root consciousness that appears blue holding the mixed nature is that the nature of the atoms is different, and the meaning of not mixing is holding them as mixed without difference in nature? Or do they exist in separate positions, holding them as existing in the same position? Or do they exist with gaps, holding them as without gaps? Or does the root consciousness exist separated by the object to be taken of different kinds, holding them as without separation? Does existing without mixing mean holding them as mixed? The first fault is not there, because then it would become apparent that they are gathered into the size of atoms. The second fault is also not there, which can be determined. The third fault is also not there, because neither gaps nor no gaps are real, so they are not the object to be taken of root direct perception. The fourth fault is also not there, because the atoms of color and touch do not appear to the eye consciousness without separation, and if the atoms of touch are empty, and the atoms of color appear as a mixed meaning, then it is admitted, because touch does not appear there. Even if it does not appear, it cannot be established that it holds the opposite nature. If it is said that because seeing color exists in the realm of touch is a confusion of the object, that is not correct. Because the eye consciousness does not show the realm that is a different entity from touch, and if it does not appear, then how can it be said that color exists in its realm?