Tibetan
ས་དཔག་གི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རྗེས་དཔག་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་གྱི་རང་མཚན་ལས་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེས་ཀྱང་སྒྲ་རྟག་འཛིན་ལྟ་བུ་ལོག་ཤེས་ནི་མི་སླུ་བ་མིན་ནོ། །དེ་ལ་ལོཙྪ་བ་ཆེན་པོས་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་འགྲེལ་པར་རྩོད་ལན་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་ལ་འཐད་མི་འཐད་དཔྱད་པ་དང་། ལོཙྪ་བ་ཆེན་པོ་རང་གི་ལུགས་བརྗོད་པ་དང་། དེས་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་བྱས་པ་སོགས་འཇུག་མི་འཇུག་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བྱེད་ཅེས་པའི་ཕྱི་རོལ་པ་ཁ་ཅིག་གིས་སློབ་དཔོན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་རྟགས་འཛིན་སེམས་མི་སླུ་བར་གཞུང་འདིས་བསྟན་པར་བསམས་ནས་དེ་ལ་མི་འཐད་པ་དང་། སྐབས་སུ་མ་བབ་པའི་གནོད་པ་གཉིས་བརྗོད་དེ། དང་པོ་ནི། རྟགས་འཛིན་རྟགས་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནམ་རྟགས་ཅན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་དཔག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དེར་སྣང་བས་སྟོང་པ་འགལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་རྗེས་དཔག་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་ནི་རྟགས་ཅན་ཉིད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རྗེས་དཔག་འཁྲུལ་ཡང་མི་སླུ་པར་སྟོན་པ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཡིན་གྱི་རྟགས་འཛིན་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་སྐབས་སུ་མ་བབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དོན་གང་བཟུང་ཞིང་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་ལྟར་གྲུབ་པ་ལ་མི་སླུ་བར་འཐད་པ་ཡིན་གྱི་རྟགས་འཛིན་གྱིས་རྟགས་བཟུང་ཞིང་ཞེན་ཡང་རྟགས་ཅན་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མི་སླུ་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟགས་འཛིན་སེམས་ཀྱིས་རྟགས་གཅིག་པུ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པའང་འཇལ་བར་བྱེད་པས་འབྲེལ་ཡུལ་མི་རྟག་པ་ལའང་མི་སླུ་བས། སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་མེད་ལ། སྐབས་སུ་མ་བབ་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དེ། རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་དེ་རྟགས་འཛིན་སེམས་ལ་འབྲེལ། དེ་རྟགས་ལ་འབྲེལ། དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་འབྲལ་བ་ངེས་པ་ལ་རག་ལས་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ལོཙྪ་བ་ན་རེ་ཆོས་མཆོག་གི་བཞེད་པ་དེ་མི་འཐད་དེ། རྟགས་འཛིན་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་དེར་སྣང་བས་སྟོང་པ་དང་འགལ་ལ། རྗེས་དཔག་ཡིན་ན་རྟགས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལས་ལོགས་སུ་སྨོས་པ་དོན་མེད་ཅིང་སྔར་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་མ་བབ་པའི་ཉེས་པའང་ཡོད་ལ། ཚད་མར་མི་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ། མི་སླུ་བ་ཚད་མ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྟགས་འཛིན་མི་སླུ་བར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི། རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་ཉིད་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྒྱུད་ནས་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་ཚུལ་སྟོན་པ་ལ་འབྲེལ་ ཡུལ་ཚད་མར་བསྒྲུབ་མི་དགོས་ཏེ། མངོན་སུམ་ཡང་ནི་དོན་མེད་ན། །མི་འབྱུང་བ་ལས་ཚད་མ་ཉིད། ཅེས་མངོན་སུམ་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབས་པའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ཀྱང་། འབྲེལ་ཡུལ་ཚད་མར་ཁས་བླང་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཞི་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ལ་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་དེ་དག་མི་འཐད་དེ། རྟགས་འཛིན་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་སྐབས་སུ་མ་བབ་སྟེ། རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་ཉིད་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་མི་འཐད་དེ། རྟགས་ཅན་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་འཛིན་སེམས་ལ་འབྲེལ། དེ་རྟགས་ལ་འབྲེལ་བར་ངེས་པར་བསྒྲུབ་དགོས་ལ། རྟགས་འཛིན་སེམས་ནི་ཚུལ་གསུམ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་དང་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་དཔྱད་ཤེས་ཡིན་པས་དེ་ཚུལ་གསུམ་ལ་མི་སླུ་བར་ངེས་པར་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་འཛིན་རྗེས་དཔག་ཡོད་ན་རྟགས་ཅན་ལས་ལོགས་སུ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་ཉེས་པའང་མི་གནས་ཏེ། རྟགས་འཛིན་རྗེས་དཔག་རྩ་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གི་ནང་དུ་འདུས་པས་དེ་ལས་ལོགས་སུ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བ་ནི་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། སྤྱིར་རྗེས་དཔག་གི་ནང་དུ་འདུས་པས་སྔ་མ་དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་ནི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པས་ སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ཁོ་ནའོ། །རྣམ་ངེས་ལས། མངོན་སུམ་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་སླུ་བ་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་སྒོ་ནས་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་རྗེས་དཔག་ཀྱང་དེ་དང་མཚུངས་པར་བཤད་པས་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་འབྲེལ་བ་བསྒྲུབ་པ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཡིན་གྱི། རྟགས་འཛིན་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་སྐབས་སུ་མ་བབ་མོ་ཞེས་པའང་འགལ་ཏེ། དེ་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་འབྲེལ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ངེས་པར་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་འཛིན་མངོན་སུམ་ཡོད་ན། དེར་སྣང་བ་ཡིས་སྟོང་བར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེས་པ་མི་འཐད་དེ། རྟགས་འཛིན་མངོན་སུམ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་འདིར་དོགས་པ་གཅོད་མི་དགོས་ཤིང་། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་མི་སླུ་བར་འགལ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་རྗེས་དཔག་ཉིད་ལ་ཡོད་པས་དེ་གཅོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་ལུགས་ཉིད་སྐྱོན་མེད་པར་གནས་སོ། །ཚུལ་གསུམ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ཉིད་རྟགས་འཛིན་སེམས་ཡིན་ལ་དེ་ལ་ལྷ་ཤཱཀྱ་དང་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་མི་མཐུན་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་
Chinese
因为是地基的原因，所以推论在所立上是不欺骗的，即使是从自相续生，如执著声音常有之类的邪见也不是不欺骗的。对此，大译师讲述了论师法胜的释论中辩论是如何产生的，并对此进行了合理与否的辨析，以及大译师自己的宗派，并辨析了他对论师法胜所作的过失指责等是否恰当。第一点是，名为“乐作”的外道中的一些人认为，论师法称通过此论典表明了对相的执著心是不欺骗的，因此对此提出了不合理和不合时宜的两种过失。第一点是：对相的执著是不欺骗相，还是不欺骗有相？如果是前者，是现量还是比量？如果是前者，则与显现空性相违。如果是后者，则证明比量是不欺骗的，因为这超越了有相本身。 第二点是：显示推论即使是错误的也是不欺骗的，这是合时宜的，但证明对相的执著是不欺骗的，则是不合时宜的。此外，按照所取的意义和执著的方式，对于成立是不欺骗的才是合理的，但对相的执著即使取相并执著，也没有将有相作为对境，因此对于它来说，不欺骗是不合理的，他们这样说。第二点是：对相的执著心并非仅仅将相作为对境，而且也衡量相与所立法的关系，因此对于关系对境无常也是不欺骗的。因此，没有先前所说的过失，也没有不合时宜的过失，因为为了证明有相的推论是不欺骗的，这依赖于它与对相的执著心相关联，它与相相关联，它与所立法的分离是确定的。第三点是：译师说，法胜的观点是不合理的，如果对相的执著是现量，则与显现空性相违，如果是比量，则它本身就是有相，因此单独说明它没有意义，并且也有先前所说的不合时宜的过失，不认为是量也是不合理的，因为不欺骗是量的一般定义。因此，不是显示对相的执著是不欺骗的，而是显示有相的智慧本身是不欺骗的，从而间接关联的方式。
English
Because it is the cause of the ground, inference is not deceptive in what is to be established, but even if it arises from its own character, like the wrong view of grasping sound as permanent, it is not non-deceptive. In this regard, the great translator narrates how the debate arose in the commentary of Master Dharmottara, and examines whether it is reasonable or not, as well as the great translator's own system, and examines whether his accusations of faults against Master Dharmottara are appropriate or not. The first point is that some of the outsiders called "Sukha-kara" thought that Master Dharmakirti had shown through this treatise that the mind that grasps the sign is not deceptive, and therefore they stated two faults: unreasonableness and inappropriateness. The first point is: is the grasping of the sign non-deceptive to the sign or non-deceptive to the sign-possessor? If it is the former, is it direct perception or inference? If it is the former, then it contradicts emptiness of appearance. If it is the latter, then proving that inference is non-deceptive is because it transcends the sign-possessor itself. The second point is: it is appropriate to show that inference, even if it is mistaken, is non-deceptive, but it is inappropriate to prove that grasping the sign is non-deceptive. Furthermore, it is reasonable that it is non-deceptive according to how the meaning is grasped and how it is adhered to, but even if the grasping of the sign grasps and adheres to the sign, it does not make the sign-possessor the object, therefore it is unreasonable for it to be non-deceptive, they say. The second point is: the mind that grasps the sign does not only make the sign the object, but also measures the relationship between the sign and the property to be established, therefore it is not deceptive even to the impermanence of the object of relationship. Therefore, there is no fault as previously stated, and there is also no fault of inappropriateness, because in order to prove that the inference of the sign-possessor is non-deceptive, it depends on it being related to the mind that grasps the sign, it is related to the sign, and its separation from the property to be established is certain. The third point is: the translator says that Dharmottara's view is unreasonable, because if the grasping of the sign is direct perception, then it contradicts emptiness of appearance, and if it is inference, then it is the sign-possessor itself, therefore it is meaningless to state it separately, and there is also the fault of inappropriateness as previously stated, and it is also unreasonable not to consider it a valid cognition, because non-deception is the general definition of valid cognition. Therefore, it is not showing that the grasping of the sign is non-deceptive, but rather showing that the wisdom of the sign-possessor itself is non-deceptive, thereby showing the way of indirect connection.
Chinese
是这样的。在说明关系的方式上，不需要将关系的对象确立为量，因为如果现量也是无意义的，那么就不会产生量。如说，确立现量不欺骗是通过确立关系的方式，但就像不需要承认关系的对象是量一样。这是他们所说的。第四，对法称论师所说的那些过失是不合理的，因为确立相的执持不欺骗是不合时宜的，因为确立有相者的心不欺骗才是合时宜的。这种说法是不合理的，因为在确立有相者不欺骗时，相的执持与心有关联，并且必须确定它与相有关联。相的执持心是衡量三种方式的量，并且是由其力量所引导的分析智慧，因此必须确定它对三种方式不欺骗。如果存在相的执持后，那么从有相者中单独指出来就没有意义了，因为有相者包含在后来的推理中。这种过失也不成立，因为相的执持后来的推理包含在理解根本的所立的后来的推理中，因此从它那里单独指出来没有意义的说法是不成立的，因为相没有成立。一般来说，包含在后来的推理中，因此将前者与后者区分开来没有意义的说法，是因为周遍没有成立，所以仅仅是似能成立的驳斥。在《释量论》中，就像现量不欺骗自己的所量是与它相关联的方式一样，推理也被说成是与此相同，因此确立与自己的所量相关联是合时宜的，而确立相的执持不欺骗是不合时宜的说法也是相违的，因为确定它不欺骗是确立关系的必要组成部分。如果存在相的执持现量，那么说它立即会解释为在那里显现的事物是空性的，这是不合理的，因为即使存在相的执持现量，也不需要在这里断除疑惑，并且因为如果它是错误的，就会有与不欺骗相违的疑惑存在于推理本身中，因此断除它是合时宜的。因此，法称论师的宗派是无过失的。衡量三种方式的量本身就是相的执持心，对此，天称和法称论师之间没有不一致之处。那么，释迦
English
It is so. In showing the way of connection, it is not necessary to establish the object of connection as valid cognition, because if direct perception is also meaningless, then valid cognition will not arise. As it is said, establishing that direct perception is not deceptive is through the means of establishing connection, but it is just like not needing to accept the object of connection as valid cognition. This is what they say. Fourth, those faults stated against Acharya Dharmakirti are unreasonable, because establishing that the apprehension of the sign is not deceptive is not timely, because establishing that the mind of the sign-possessor itself is not deceptive is what is timely. This statement is unreasonable, because in establishing that the sign-possessor is not deceptive, the apprehension of the sign is related to the mind, and it must be established that it is related to the sign. The mind that apprehends the sign is the valid cognition that measures the three modes and the analytical wisdom drawn by its power, therefore it must be established that it is not deceptive with respect to the three modes. If there is subsequent cognition of the sign apprehension, then it follows that it is meaningless to show it separately from the sign-possessor, because the sign-possessor is included in the subsequent cognition. This fault also does not hold, because the subsequent cognition of the sign apprehension is included in the subsequent cognition that understands the root to be established, therefore the statement that it is meaningless to show it separately from it is not established, because the sign is not established. In general, the statement that it is meaningless to differentiate the former from the latter because it is included in the subsequent cognition is only an apparent refutation because the pervasion is not established. In the Pramāṇavārttika, just as direct perception not deceiving its own object of measurement is through the means of being connected with it, inference is also said to be the same as this, therefore establishing connection with one's own object of measurement is timely, but the statement that establishing that the sign apprehension is not deceptive is not timely is also contradictory, because establishing that it is not deceptive is necessarily required as a part of establishing connection. If there is direct perception of the sign apprehension, then the statement that it contradicts that it will immediately explain that the things appearing there are empty is unreasonable, because even if there is direct perception of the sign apprehension, there is no need to dispel doubts here, and because if it is erroneous, the doubt that it contradicts not being deceptive exists in the inference itself, therefore dispelling it is timely. Therefore, the system of Acharya Dharmakirti remains without fault. The valid cognition that measures the three modes itself is the mind that apprehends the sign, and there is no disagreement between Lha Shakya and Acharya Dharmakirti on this. Then, Shakya