Tibetan
མོ་ཐོབ་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་མཚུངས་པ་རྟོགས་པར་སླའོ། །དེ་ལྟར་རང་མཚན་ཁོ་ན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེའང་རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་གསར་དུ་རྟོགས་པ་དང་། སྤྱི་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་མངོན་རྗེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅི་འདྲ་བ་དང་། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དང་། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབས་ནས་རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་སོ། །དོན་རང་མཚན་ཡུལ་ རུང་བ་ན་ཉེ་བའི་ཚེ་སྐྱེ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཚེ་ལྡོག་པའི་གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པའི་སྟོབས་ལས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་གསར་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་ལ། ཡུལ་དེ་ལ་བལྟོས་ནས་འཛིན་པ་རང་དབང་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ངོ་བོ་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་སྤྱི་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་དགོས་པའི་དོན་དེ་ལ་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་དང་། དེ་གསར་དུ་རྟོགས་བྱེད་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ན་གང་གང་ཟག་གང་ལ་མངོན་གྱུར་དུ་སོང་བ་དེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་དུ་མ་སོང་ལྐོག་གྱུར་དུ་སོང་བ་དེ་ལ་མངོན་གྱུར་དུ་མ་སོང་བས་རྟོགས་པ་པོའི་དེ་ལྟར་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་བལྟོས་ནས་བཞག་པས་འགལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་གནས་སྐབས་སོ་སོ་ལ་བལྟོས་ནས་ནི་ལྟ་བ་པོ་ལ་སྔར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཕྱིས་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡོད་པས་མངོན་ལྐོག་གི་མཚན་ཉིད་འཆོལ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་གང་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་དོན་དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་མངོན་གྱུར་དུ་འགྱུར་བས་མངོན་ལྐོག་མི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ཀྱང་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་མེད་པས་མངོན་གྱུར་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ལྐོག་གྱུར་ མ་ཡིན་པའི་དོན་དབང་ཤེས་ཀྱིས་འཛིན་པའི་ཚེ་རང་མཚན་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་ལས་ལྷག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པའི་སྒོ་ནས་མི་རྟོགས་པས་མངོན་གྱུར་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་བདེ་སོགས་ཀྱང་མངོན་གྱུར་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས
Chinese
如果因为获得了它就成了非量，因为粗大和微细是相违的，这些争论也容易理解其不相同之处。这样，当仅仅以自相作为所量时，也以其自身不共的体性作为所取境而新证悟，以及以共相作为所取境而新证悟的现观的体性是什么样的，以及所量说为二的意义是什么，以及所量确定为二的数量，通过建立顺品法而成立根本的因的周遍关系，那是怎样的呢？如果事物自相是境 可容许的，那么在接近时产生，不接近时消失，从所取义的功能的力量中，通过随行和违背的方式，新证悟所量，这被称为现量，并且相对于该境，执持是自主的。与此不同的，超出根识所取境的共相，以共相作为所取境的方式必须证悟的意义，那被称为所量隐蔽，并且新证悟它的被称为比量。那么，对于任何一个人来说，已经成为显现的，就不会成为隐蔽，已经成为隐蔽的，就不会成为显现，因为是相对于证悟者的那种情况而安立的，所以仅仅是相违的。如果不是这样，而是相对于各个情况，那么对于观察者来说，先前是隐蔽的，后来会变成显现，因此显隐的体性就会混淆。因此，对于任何事物来说，是现量的意义，因为承认显现为不共的体性，所以与此不同的就是共相的体性。如果识的分别也以自相作为所取境，那么就会变成显现，因此显隐就不会相违了。如果以自相作为所取境，但是没有通过有色根来证悟，所以不会变成显现，如果这样说，那么对于非隐蔽的事物，当根识执持时，除了以自相作为所取义来执持之外，没有更进一步的，因此有什么理由说没有通过有色根来证悟，所以不会变成显现？如果这样，那么乐等也会成为非显现。通过有色根来证悟
English
If it is asserted that obtaining it would make it a non-valid cognition because grossness and subtlety are contradictory, then it is easy to understand that these arguments are also dissimilar. Thus, when only the own-character is taken as the object to be measured, what is the nature of the manifest realization that is newly realized through taking its own unique entity as the object to be grasped, and what is the nature of the manifest realization that is newly realized through taking the universal character as the object to be grasped? What is the meaning of saying that the object to be measured is twofold? And how is it that the pervasion of the root sign is established by establishing the property of the concordant side as definitely two objects to be measured? If the object's own-character is a field that is permissible, then it arises when near and ceases when not near. From the power of the function of the object to be grasped, the new realization of the object to be measured through the ways of following and reversing is called direct perception. And in relation to that object, the grasping is called independent. Other than that, the meaning that must be realized through the universal character that is beyond the object to be grasped by sense consciousness is called the object to be measured, the hidden. And that which newly realizes it is called inferential valid cognition. Then, for whomever something has become manifest, it has not become hidden. And for whomever something has become hidden, it has not become manifest. Because it is established in relation to the state of the perceiver, it is only contradictory. If it is not like that, but in relation to each state, then for the viewer, what was previously hidden will later become manifest. Therefore, the characteristics of manifest and hidden will become confused. Therefore, for whatever thing is manifest, because it is admitted that it appears as a unique entity, other than that is the nature of the universal. If conceptual consciousness also takes the own-character as the object to be grasped, then it will become manifest, and therefore manifest and hidden will not be contradictory. If the own-character is taken as the object to be grasped, but it is not realized through the sense faculty that has form, then it will not become manifest. If you say that, then when sense consciousness grasps a non-hidden object, there is nothing more than grasping by taking the own-character as the object to be grasped. Therefore, for what reason does it not become manifest because it is not realized through the sense faculty that has form? If that is the case, then happiness and so on would also be non-manifest. Realized through the sense faculty that has form.
Tibetan
་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་རྣམ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པས་ཀྱང་རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་གཟུགས་ལྟ་བ་ལ་མིག་དབང་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་སྐྱོན་འདི། བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན། ཞེས་པ་ལས་སྐྱོན་གཞན་ཡིན་ནོ། །རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པར་འདྲ་ན་གསལ་མི་གསལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་མི་འཐད་པས་གཟུགས་གསལ་བ་སྣང་བས་དབང་པོ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པའང་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བཞག་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་མཚན་བཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་དགོས་པའི་དོན་དེ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། དེ་རྟོགས་པའི་རྟེན་དོན་གཞན་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེའང་དུ་བའི་རྟགས་ལས་སྤྱི་མེ་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་རྩྭ་ལས་བྱུང་བ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ཁྱད་པར་མཐའ་དག་ རྟོགས་དགོས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། མངོན་སུམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས། ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ནི་དངོས་པོར་མེད་ན་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་བཞིན། སྤྱི་ཡང་དངོས་པོར་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱི་སོགས་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པས་ཚད་མ་མངོན་སུམ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། ཕན་གནོད་བསྐྱེད་པའི་དོན་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་རྟོག་པའི་རྟོག་ལྡན་གྱིས་བརྟག་པར་བྱ་བའི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ཁོ་ནར་ངེས་པ་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་འདོད་ལ། དེ་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་མེད་ངེས་པའི་ཚད་མ་མེད་ན་རྟགས་དེ་ཁྱོད་རང་གི་ཚད་མས་མ་ངེས་པས་གཞན་ལའང་དེ་གོ་བའི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་མི་ནུས་ལ། ཚད་མས་གྲུབ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྩ་བའི་རྟགས་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པས་ཚད་མ་གཉིས་པ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །དངོས་མེད་ངེས་པའི་ཚད་མ་མེད་ན་རྟགས་དེ་ཁྱོད་རང་གི་ཚད་མས་མ་ངེས་པས་གཞན་ལའང་དེ་གོ་བའི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་མི་ནུས་ལ། ཚད་མས་གྲུབ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྩ་བའི་རྟགས་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པས་ཚད་མ་གཉིས་པ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་དང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་མེད་པ་སོགས་གྲུབ་པས་ཚད་མ་གཉིས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དགག་གཞི་དངོས་སུ་རྟོགས་ནས་མེད་དགག་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་
Chinese
因为没有，即因为以自己的体性执持相而现量证悟，如果证悟也以自相作为所取境，那么看色法时眼根将变成无意义，这个过失，并非因为所说本身不是实物，而是其他的过失。如果以自相作为所取境而执持相同，那么明与不明的差别也不合理，所以说显现色法光明，根就变成有果也是不合理的。因此，所有分别念都是由经历事物后所留下的习气所产生的错觉。以共相作为所取境的方式所要证悟的意义是隐蔽的，因为要从证悟它的所依，即其他的三相之因来证悟。例如，从烟的因只能证悟一般的火，而不能证悟由草等产生的差别，如果比量以自相作为所取境，那么就必须证悟所有的差别。归纳这些意义是：从现量隐蔽等。对此的辩驳是：如果不是实物，那就不可能是可量，例如来世。共相也不是实物。这样，既然成立了共相等不是可量，那么就只有现量是量了吗？具有能产生利益和损害的事物是什么的想法的有分别念者，应该考察的所量唯有自相，我们也是这样认为的。只是从证悟的方式上安立为两种所量。如果没有确定非实物的量，那么这个因你自己的量无法确定，因此也无法使他人产生理解，如果以量成立，那么它本身就不能确定根本因的周遍，因此只能成立第二个量。如果没有确定非实物的量，那么这个因你自己的量无法确定，因此也无法使他人产生理解，如果以量成立，那么它本身就不能确定根本因的周遍，因此只能成立第二个量。如果仅凭根现量就能成立共相和来世不存在，以及没有特殊的人等，那么就没有第二个量了吗？在直接证悟了破斥对象后，以否定式破斥根现量
English
Because there is not, that is, because it is directly realized by grasping the characteristics of its own nature, if realization also takes self-character as the object to be grasped, then the eye faculty will become meaningless when looking at form, this fault, not because what is said is not a real thing, but other faults. If grasping is the same by taking self-character as the object to be grasped, then the difference between clear and unclear is also unreasonable, so it is unreasonable to say that the root becomes fruitful by the appearance of the light of form. Therefore, all discriminations are illusions arising from the habits left by experiencing things. The meaning to be realized by taking the general characteristic as the object to be grasped is hidden, because it must be realized from the basis of realizing it, that is, the other three-character cause. For example, from the cause of smoke, only general fire can be realized, but the differences produced by grass, etc. cannot be realized, if inference takes self-character as the object to be grasped, then all differences must be realized. The summary of these meanings is: from the present hidden, etc. The rebuttal to this is: if it is not a real thing, then it cannot be measurable, such as the afterlife. The general characteristic is also not a real thing. In this way, since it is established that general characteristics, etc. are not measurable, then is only direct perception a measure? Those with discrimination who have the idea of what things can produce benefit and harm should examine that the measurable is only self-character, and we also think so. It is only established as two kinds of measurable from the way of realization. If there is no measure to determine non-existence, then this reason cannot be determined by your own measure, so it cannot make others produce understanding, if it is established by measure, then it itself cannot determine the pervasiveness of the root reason, so only the second measure can be established. If there is no measure to determine non-existence, then this reason cannot be determined by your own measure, so it cannot make others produce understanding, if it is established by measure, then it itself cannot determine the pervasiveness of the root reason, so only the second measure can be established. If only root direct perception can establish that general characteristics and the afterlife do not exist, and that there are no special people, etc., then is there no second measure? After directly realizing the object of refutation, refute the root direct perception with negative refutation.