Tibetan
གང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་མིག་སེར་གྱི་ནད་ཀྱིས་དུང་སེར་པོར་མཐོང་བ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་དཔག་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཁྱབ་བྱེད་འགལ་དམིགས་ཀྱི་ཐལ་བའོ། །རང་མཚན་གྱི་བསམ་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་དཔག་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་འཁྲུལ་བ་དང་། རང་མཚན་གྱི་ངོ་བོ་འབའ་ཞིག་རྟོགས་པའོ། །ཐལ་བས་འཕངས་པའི་བཟློག་པ་རང་རྒྱུད་ནི། ཚད་མ་ཡིན་ན་མ་འཁྲུལ་བས་ཁྱབ་སྟེ། མངོན་སུམ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་དཔག་ཀྱང་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་ཁྱབ་བྱེད་འགལ་དམིགས་དང་། གང་གི་ཡུལ་གང་གི་རྟོགས་བྱེད་ཡིན་པའི་ཡུལ་དེ་ནི་རྟོགས་བྱ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། རྗེས་དཔག་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི་རྩོད་པ་པོའི་བསམ་པའོ། །དེའི་ལན་ནི་བསམ་པ་ལ་ཞེས་སོ། །བསམ་པའི་དོན་ལ་སླུ་བ་མེད་པས་ཚད་མས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་རྗེས་དཔག་གཟུང་རྣམ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཞེན་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་ནི་རང་བཞིན་སེམས་དཔའི་བློ་ཕྱི་མ་ཞིག་གིས་རྟོགས་པར་འདོད་ལ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་རང་བཞིན་སེམས་པའི་བློ་ཕྱི་མ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འཐད་པས་རྗེས་དཔག་ཏུ་བྱེད་དགོས་ལ། དེའང་གཟུང་རྣམ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཞེན་པས་དེ་ལའང་རང་བཞིན་སེམས་པའི་བློ་གཞན་ཞིག་བཙལ་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། རང་བཞིན་སེམས་པའི་རྗེས་དཔག་ཕྱི་མ་གཅིག་ཞེན་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་ན་དང་པོའི་རྗེས་དཔག་ལའང་མཚུངས་པས་རྗེས་དཔག་གང་ཡིན་ཞེན་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་འདོད་དགོས་ཞེས་པ་ནི་ལེགས་པར་བཤད་པའོ། །སྔར་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྦྱོར་བ་གཉིས་བཀོད་པའི་དང་པོ་དེའི་དམ་བཅའ་དེ་རྟོགས་པ་ན་ཅིག་ཤོས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་དོན། རྟོགས་བྱའི་དོན་ལ་ཅིག་ཤོས་དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ན། ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཞེན་པས་མ་ངེས་ལ། རང་མཚན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་ན་གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབས་པའོ། །ལྡོག་པ་རང་རྒྱུད་འཕངས་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་པོ་ལ་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློས་མ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་མཁན་གྱིས་མཛད་པས་ཚད་མར་བཞེད་པར་གསལ། སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་བློས་རྗེས་དཔག་ཏུ་མཛད་དོ། །རྩོམ་པ་པོས་བཀོད་པའི་རང་རྒྱུད་གཉིས་པ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ལན་བཏབ་ཟིན་པར་བཤད་དོ། །དཔེ་འདིའི་དོན་ལ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་ཤེ
Chinese
凡是错误的，就遍不是量。例如，患有黄眼病的人将海螺视为黄色。推论也是错误的，这是周遍相违品的反驳。具有自相之念的推论是量，因此不是错误的，并且仅仅是证悟自相之体性。反驳所抛出的反向自续是： 如果是量，就遍不是错误的，例如现量。推论也是量。这是周遍相违品。任何事物的对境是任何事物的证悟者，该对境就遍是该证悟者的体性，推论也是证悟自己的相。这是自性因。这是辩论者的想法。对此的回答是“对于想法”。对于想法的意义，因为没有欺骗，所以被确立为量。其他人认为推论执着于所取相为外境而行事。如果它没有如其所执着的那样成立，则认为会被另一个自性心识的后念所证悟。对此，有些人说，自性心识的后念不适合成为现量，因此必须是推论。并且，由于执着于所取相为外境，因此也必须寻找另一个自性心识的念。这将导致没有尽头。如果一个自性心识的后推论不迷惑于执着境，那么第一个推论也是一样的，因此必须认为任何推论都不会迷惑于执着境。这是很好的解释。先前所列举的两个推论式中，第一个的立宗，如果证悟了它，就不会证悟另一个的意义。如果所要证悟的意义中没有像另一个那样的， 如果证明不是执着于宝珠的光芒为宝珠，那就不确定。如果证明不是如实地执持自相，那就是已成立的再证明。对于反驳所抛出的反向自续的第一个因，注释者解释说，由于执持宝珠的光芒为宝珠的心识而不确定，因此显然被认为是量。教师释迦智将其作为推论。作者所列举的第二个自续，据说已经用“因为所说本身就是未成立的因”等回答过了。教师法胜了解这个例子的意义。
English
Whatever is mistaken is invariably not a valid means of cognition. For example, like seeing a conch shell as yellow due to jaundice. The consequence of the pervasion-contradictory aspect that inference is also mistaken. Inference with the thought of self-character is a valid means of cognition, therefore it is not mistaken, and it is merely the realization of the nature of self-character. The reversed self-nature thrown by the consequence is: If it is a valid means of cognition, it is invariably not mistaken, like direct perception. Inference is also a valid means of cognition. This is the pervasion-contradictory aspect. Whatever object of whatever is the cognizer, that object is invariably the nature of that cognizer, inference is also the realization of its own characteristic. This is the reason of self-nature. This is the thought of the debater. The answer to that is "to the thought." For the meaning of the thought, because there is no deception, it is established as a valid means of cognition. Others think that inference engages by clinging to the apprehended aspect as external. If it does not establish as it clings, then it is thought to be realized by another subsequent mind of self-nature. To that, some say that the subsequent mind of self-nature is not suitable as direct perception, therefore it must be inference. And also, because of clinging to the apprehended aspect as external, another mind of self-nature must be sought for that as well. This will lead to no end. If one subsequent inference of self-nature is not mistaken about the object of clinging, then the first inference is also the same, therefore it must be thought that whatever inference is not mistaken about the object of clinging. This is a well-explained explanation. Among the two syllogisms of consequence previously listed, the proposition of the first one, if it is realized, the meaning of not realizing the other one. If it is proven that there is not such another one in the meaning to be realized, then it is uncertain by clinging to the light of the jewel as a jewel. If it is proven that it is not holding the self-character as it is, then it is proving what has already been established. For the first reason of the reversed self-nature thrown by the refutation, the commentator explained that it is uncertain by the mind holding the light of the jewel as a jewel, therefore it is clear that it is considered as a valid means of cognition. Teacher Shakya-mind made it as an inference. The second self-nature listed by the author, it is said that it has already been answered with "because the expressed itself is an unestablished reason," etc. Teacher Dharma-supreme knows the meaning of this example.
Tibetan
ས་པ་དེ་གཉིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་ཀྱང་ནོར་བུ་ཐོབ་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་མི་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དཔེར་བཀོད་པ་ཡིན་གྱི། རྗེས་དཔག་ཏུ་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩོད་པ་པོ་རྗེས་དཔག་ཙམ་ལོག་ཤེས་ཡིན་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ལ་རྗེས་དཔག་བྱེ་བྲག་པ་ཞིག་དཔེར་འགོད་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ན་རྗེས་དཔག་ཚད་མར་གྲགས་པ་ཁ་ཅིག་དཔེར་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལ་བསྙོན་ཅིང་སྐུར་པ་འདེབས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྗེས་དཔག་ལ་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པ་ལ་འདི་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་གོ་སྐབས་འདི་ན་ནོར་བུ་ཡོད་ དེ། ནོར་བུའམ་ནོར་བུའི་འོད་གང་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པར་འགྱུར་བས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །རྟགས་མི་འཁྲུལ་བར་འཛིན་པ་གཉིས་བཤད་པའི་དང་པོ་དཔེའི་སྟེང་དུ་སྤྱིར་གྲུབ་པ་དང་། ཕྱི་མ་དེ་ཉིད་དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་མ་འདི་རྗེས་དཔག་ཏུ་བྱེད་པ་ཆོས་མཆོག་གི་བཞད་པར་མི་རུང་ངོ་། །དཔེ་དེ་ཉིད་དོན་ལ་སྦྱར་བ་ནི་རྗེས་དཔག་ལོག་ཤེས་སུ་བཞག་པ་ནི་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ། སྒྲོ་བཏགས་རྟོགས་པ་ལས་གཞན་དུ་རང་མཚན་རྟོགས་པ་བཞག་ཏུ་མེད་པར་ཆོས་མཆོག་གིས་བཤད་པ་ནི་རང་མཚན་འཇལ་བའི་རྗེས་དཔག་གི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་རང་ལྡོག་རྟོག་བཏགས་སུ་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། གཟུང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲོ་བཏགས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་རང་མཚན་རྟོགས་པར་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཞེན་པ་འགོག་པ་ན་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་རྟགས་ལ་བརྟགས་ནས་འགོག་པ་དང་། དམ་བཅའ་ལ་བརྟགས་ནས་འགོག་པ་གཉིས་མཛད་དེ། དང་པོ་ནི། གཞན་དག་གིས་ནོར་བུའམ་ནོར་བུའི་འོད་གང་རུང་ཡིན་པ་རྟགས་སུ་བྱེད་པར་གསལ་ཏེ། ང་ལ་དམིགས་ཕུག་ནས་དགག་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱོགས་སྔ་མའི་འདོད་པ་མ་དགོངས་པའང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གང་རུང་རྟགས་སུ་མི་རིགས་ཏེ། གཞི་འགར་ནོར་བུའི་འོད་ངེས་པའི་གང་ཟག་གིས་ནོར་བུ་ཡོད་པ་མ་ངེས་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། ཁྱད་པར་ནོར་བུ་དང་ནོར་བུའི་འོད་གཉིས་ ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བཞིན་དུ་གང་རུང་གི་སྤྱི་ཚད་མས་ངེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ཁ་ཅིག་གིས་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་དགག་པ་མཛད་པ་དེ་མི་འཐད་དེ། ཡ་གྱལ་བ་ལང་དང་བ་མིན་གང་ཡང་མ་ངེས་
Chinese
雖然這兩個地點同樣不是量，但舉例說明了獲得寶珠的知識是否會成為其他知識的原因的差異。上師的意圖並非是推理，因為爭論者認為僅僅是推理就是錯誤的知識，因此不是量，所以舉出一個特殊的推理作為例子在任何方面都是不合理的。在世間，也沒有以某些被認為是量的推理作為例子，因為這是在否認和誹謗推理是量。此外，推理必須先確定徵相和法之間的關係，但這裡沒有。如果將此作為徵相，則會變成「這個地方有寶珠，因為它是寶珠或寶珠的光芒」，因此會變成懷疑的不成立。所說的兩種不錯誤地執持徵相，第一種是在例子上普遍成立，而後一種是之後的回憶，後一種不適合作為法稱的推理。將該例子應用於意義上，將推理視為錯誤的知識，是指在顯現的對境上是錯誤的，而不是在執著的對境上是錯誤的。法稱所說的，除了增益識之外，不可能安立自相識，這表明了衡量自相的推理的執著對境的自反是分別假立的，並非認為通過認識作為所取對境的增益識來認識自相。在遮止執著寶珠的光芒為寶珠時，法稱論師做了依據徵相遮止和依據承諾遮止兩種。第一種是，其他人清楚地將寶珠或寶珠的光芒作為徵相，因為他是針對我而進行遮止，而且也不可能不考慮先前一方的意圖。任何一個都不適合作為徵相，因為在某些基礎上，確定了寶珠的光芒的人不可能不確定是否有寶珠，特別是在懷疑寶珠和寶珠的光芒兩者時，不可能通過任何一個的總量來確定。先前的一些人認為法稱論師所做的遮止是不合理的，因為不確定是牛還是非牛的個別事物。
English
Although these two places are equally not valid cognitions, the example illustrates the difference in whether the knowledge of obtaining a jewel causes other knowledge. The master's intention is not to infer, because the debater considers mere inference to be erroneous knowledge and therefore not a valid cognition, so it is unreasonable to give a specific inference as an example in any way. In the world, neither are some inferences that are considered valid cognitions used as examples, because this is denying and slandering that inference is a valid cognition. Furthermore, inference must first determine the relationship between the sign and the property, but this does not have that. If this is taken as a sign, it will become "This place has a jewel, because it is either a jewel or the light of a jewel," and therefore it will become a doubtful unestablished. The two ways of holding the sign without error that are spoken of, the first is generally established on the example, and the latter is a later recollection, the latter is not suitable as Dharmakirti's inference. Applying that example to the meaning, considering inference as erroneous knowledge means that it is erroneous on the object of appearance, but not erroneous on the object of attachment. Dharmakirti's statement that it is impossible to establish self-character cognition other than through superimposition cognition shows that the self-reflexive of the object of attachment of inference that measures self-character is a conceptual construct, and it is not considered that self-character is cognized through cognizing the superimposition that is the object of apprehension. When preventing attachment to the light of a jewel as a jewel, Master Dharmakirti made two types of prevention: based on the sign and based on the commitment. The first is that others clearly take either the jewel or the light of the jewel as the sign, because he is refuting me specifically, and it is also impossible not to consider the intention of the previous party. Either one is not suitable as a sign, because on some basis, it is impossible for a person who has determined the light of a jewel to be uncertain whether there is a jewel, especially when doubting both the jewel and the light of the jewel, it is impossible to determine through the general quantity of either one. Some of the former ones think that the refutation made by Master Dharmakirti is unreasonable, because it is uncertain whether it is an individual thing that is a cow or a non-cow.