Tibetan
ད་པ་དགག་མི་ནུས་པས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གསལ་བ་རྣམས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་སྤྱི་ཆ་མེད་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་མི་རིགས་སོ། །ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཡོད་ན་དངོས་པོ་ཆ་མེད་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྤྱི་གསལ་རྫས་གཅིག་པ་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད་པས་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་ན་གསལ་བ་དེ་དག་གི་སྤྱི་འདིའོ་ཞེས་པ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་གཅོད་གཞན་སེལ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་རྫས་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཀྱི་སུན་འབྱིན་དེ་དག་འཇུག་པ་མེད་དེ། མཐེ་བོང་མ་ཡིན་པ་དེ་མཛུབ་མོ་ལྷག་མ་བཞི་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །སྤྱི་མཚན་དངོས་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་རྩ་བ་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པ་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། །རིགས་པ་བདུན་པ་ནི་རྣམ་པ་འགས་ཀྱང་ཞེས་སོ། །རྟོག་པ་ལ་བུམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་དངོས་པོར་མི་རུང་སྟེ། དེ་ཡིན་ན་གསལ་བ་ལ་བལྟོས་མེད་ཀྱི་ཡན་གར་བར་སྣང་དགོས་པ་ལ་རྣམ་པ་འགས་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་རྫས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ ཤེས་པ་གཅིག་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ནའང་སོ་སོར་སྣང་དགོས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རླུང་དང་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱི་རེག་བྱ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་རྣམས་ནི་གོ་བོར་ཟད་དོ། །རང་མཚན་མ་གཏོགས་པའི་གཞལ་བྱ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། རང་མཚན་གཅིག་པུ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་དགོངས་པ་ནི་དངོས་མེད་ཚད་མའི་གཞལ་བྱར་མི་རུང་བར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། གཞུང་གོང་འོག་དུ་མ་དང་རིགས་པ་དུ་མ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཐ་མལ་པ་ལས་མངོན་པར་འཕགས་པ་སྐྱེས་བུ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དག་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་དུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཕན་པ་སྐྱེད་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། དོར་བར་བྱ་བ་གནོད་པ་སྐྱེད་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། འདོར་ལེན་བྱ་བ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ནི་གང་ཞིག་སྙམ་དུ་དཔྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེའང་རང་མཚན་ཁོ་ན་ལས་གཞན་མེད་པས་རང་མཚན་གཅིག་པུ་གཞལ་བྱ་ཞེས་བྱའོ། །སྤྱི་ལའང་དཔྱོད་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་དཔྱོད་པའང་རང་མཚན་ཁོ་ནའི་རྟེན་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་དངོས་པོར་ཕྱི་རོལ་བ་དག་གིས་སྟོན་པར་བྱེད་ལ། སྤྱི་དེ་འགའ་ཞིག་ལ་དོན་བྱད་པར་རུང་ངམ་མི་རུང་ཞེས་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དཔྱོད་པ་ཡིན་གྱི་གཏམ་མེད་དུ་ངེས་ཟིན་ན་འབྲས་བུ་དོན་གཉེར་དཔྱོད་པ་ཅུང
Chinese
因为无法否定“现在”，所以具有差别的显现，不可能成为无差别的单一总体的自性。如果存在具有差别和不具有差别的两种体性，那么如何能成为无分单一事物的自性呢？如果总体的显现是同一实体，就会有那个过失，如果认为是不同实体，那么“这些显现的总体是这个”就会变得毫无关联。对于承认分别、他者的排除来说，实体同一和相异的那些责难并不适用，比如，不是拇指的那个，对于剩下的四个手指来说，是无差别地随行的总体。证明总相是无实体的第五个和第六个理路，连同根本和解释都已理解完毕。第七个理路是“以任何方式”等等。对于分别念来说，从非瓶子上返回的显现，不能成为实物，如果那样，就必须显现为与显现无关的独立存在，但以任何方式，心识都不会那样显现。如果事物是实体各异的， 即使一个意识是所取境，也必须分别显现，比如，身体的一个意识的境，风和太阳光线的触觉。其他的都已理解完毕。除了自相以外，其他的所量稍微也不可能具有作用，并且，将自相单独作为所量的意图，并不是为了显示无实体量不应成为所量，如果是那样，就会与众多的前后文和众多的理路相违背。因此，对于比普通人更为殊胜的、具有分别念的士夫来说，从今以后应该取舍的是什么，产生利益的是什么？应该舍弃的是什么，产生损害的是什么？就以思考那些应该取舍的事物的原因为主导。作用，也只有自相，没有其他的，因此称为自相单独作为所量。对于总相也适用思考吗？为什么唯独它是所量呢？对于它来说，思考也是以自相为唯一的所依，因为外道徒们将总相作为实物来宣扬，并且，对于某个总相，是否能够产生作用，就是跟随事物之后进行思考的，如果已经确定无疑，那么追求果的思考就
English
Since the 'now' cannot be negated, the distinct appearances cannot become the nature of a single, undifferentiated generality. If there are two entities, the differentiated and the undifferentiated, how can they become the nature of a single, indivisible thing? If the appearance of the general is the same substance, there will be that fault; if it is considered a different substance, then "the generality of these appearances is this" will become irrelevant. For those who accept distinction and the exclusion of others, those refutations of the same and different substance do not apply, just as that which is not a thumb is a generality that follows without distinction for the remaining four fingers. The fifth and sixth reasonings for proving that the general characteristic is non-substantial, along with the root and commentary, are understood. The seventh reasoning is "in any way," and so on. For conceptual thought, the appearance of turning away from what is not a pot cannot be a real thing, for if it were, it would have to appear as independent of appearance, but in no way does consciousness appear in that way. If things are different substances, even if one consciousness is the object of apprehension, they must appear separately, like the tactile sensations of wind and sunlight that are the object of one body consciousness. The others are understood. Apart from the self-character, no other object of measurement can have any function, and the intention of placing the self-character alone as the object of measurement is not to show that the non-substantial measure should not be the object of measurement, for if it were, it would contradict many previous and subsequent texts and many reasonings. Therefore, for individuals who are more superior than ordinary people and who possess conceptual thought, what should be adopted from now on, what produces benefit? What should be abandoned, what produces harm? Let the cause of those things to be adopted and abandoned be the main focus of consideration. Functionality is also only the self-character, and there is nothing else, so it is called the self-character alone as the object of measurement. Does consideration also apply to the general characteristic? Why is it the only object of measurement? For that, consideration is also based solely on the self-character, because the outsiders proclaim the general characteristic as a real thing, and whether or not a certain general characteristic can produce a function is considered after following the thing; if it has been determined without a doubt, then the consideration of seeking the result is
Tibetan
་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ། ། དངོས་མེད་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་རྟོག་ལྡན་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཁྲིག་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བུད་མེད་ཀྱི་འདོད་དོན་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་མ་ནིང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིར་བཟུང་ནས་གཟུགས་བཟང་མི་བཟང་དཔྱོད་པ་དང་འདྲའོ། །གཞལ་བྱ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རང་མཚན་ལྟར་སྤྱི་མཚན་རང་རྒྱུད་པ་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་གཉིས་བཞེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་གྱིས་རང་མཚན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་ལ། རྗེས་དཔག་གིས་ལྐོག་གྱུར་རང་མཚན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ན་རང་མཚན་ལས་གཞན་པའི་ངོ་བོ་ལ་རང་མཚན་དུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རང་མཚན་ལ་ཞེན་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་གཉིས་སུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ལྐོག་གྱུར་གྱིས་མ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་སྤྱི་མཚན་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་སྤྱི་མཚན་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཙམ་རྟོགས་པའི་བསམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བུམ་པ་ཡོངས་སུ་དཔྱད་ནས་སྣམ་བུ་ལ་མི་འཇུག་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་རྗེས་དཔག་རང་མཚན་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ནའང་རང་གི་གཟུང་ཆ་དངོས་པོ་རང་མཚན་དུ་སྣང་ནས་རང་མཚན་ལ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་གིས་ཁས་བླངས་བརྗོད་ ནས་དེ་མི་འཐད་པར་རྩོད་པ་ལ། ཁས་བླངས་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ནི། །རྟོགས་ན་ཞེས་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྤྱི་མཚན་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྗེས་དཔག་རང་གི་གཟུང་རྣམ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཞེན་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དེའང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞེན་པས་འཁྲུལ་བར་འདོད་ན། འཁྲུལ་པའང་ཞེས་ཏེ། འགྲེལ་པ་འདི་ལྟར་ནའང་སྒྲ་ཡོད་པར་གསལ་ཏེ། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འཛིན་འཁྲུལ་པ་ལྟར་སྤྱི་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན། རང་མཚན་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྩོད་པ་པོའི་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་ཡུལ་གང་ཞིག་ཡུལ་གང་ལས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་དེ་རྟོགས་པ་ན་ཅིག་ཤོས་དེ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པས་གཟུགས་མི་རྟོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རྟོག་པའི་གཟུང་རྣམ་ལས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཁྱབ་བྱེད་འགལ་དམིགས་ཀྱི་ཐལ་བ་དང་།
Chinese
也不會窮盡。 通達無實有的量，也是先前所說的那些的支分，對於具備分別念者是接近且需要的。如果不是這樣，就如同為了成辦貪求性愛的婦女的意願，而將太監作為特殊的基础，來品評相貌的好壞一樣。如果所量僅僅是一個，那麼學部方象論師說所量有二的意義是什麼呢？並非是如同自相一樣，總相有自體存在的角度而認為有二。而是說，現量通達自相，是從不共的自體，不與他者混雜而顯現的角度來通達；比量通達隱蔽的自相時，是從自相之外的體性顯現為自相的角度，執著於自相而通達，因此才說有二。如果不是這樣，如果未被隱蔽所遮蔽的比量正量，審視總相本身，那麼就會趨入總相本身，因為是僅僅通達此的意念者之故。不應理趨入火中，因為如同完全審視瓶子後不趨入布匹中一樣。因此，比量衡量自相時，也是自己的所取分事物顯現為自相，而執著於自相。 對此，其他人陳述承諾，並對此進行不合理的辯論。陳述承諾是：如果以他者的體性，通達的話。意思是說，如果總相不明顯顯現的比量，從自己的所取相顯現的角度，執著於自己的體性而通達，並且也認為那是執著於不如實之事的錯誤，那麼也是錯誤。意思是說，即使按照這樣的解釋，聲音也是明顯存在的。如同海市蜃樓執著為水一樣，執著總相的識也是錯誤的話，因為不能通達自相，所以會變成非量。辯論者的過失推理的陳述是，任何一個境是從任何一個境之外的他者的體性，那麼在通達它的時候，另一個就不會被通達，如同執著聲音的識不通達形色一樣。自己的體性也是從通達的所取相之外的他者的體性，這是相違遍的過失，以及。
English
Nor will it be exhausted. The valid means of realizing the absence of inherent existence are also a branch of what was said earlier, and are close and necessary for those with conceptual minds. If it is not like that, it is like judging the good or bad of appearances by taking a eunuch as the basis for the special purpose of fulfilling the desires of a woman seeking sexual intercourse. If there is only one object to be measured, then what is the meaning of the teacher Dignāga saying that there are two objects to be measured? It is not that he considers there to be two from the point of view that the general characteristic, like the self-characteristic, has its own continuum. Rather, direct perception cognizes the self-characteristic from the point of view that it appears as its own unique nature, unmixed with others; when inference cognizes the hidden self-characteristic, it cognizes it by clinging to the self-characteristic from the point of view that a nature other than the self-characteristic appears as the self-characteristic, so it is said to be two. If it is not like that, if the valid inference that has not been cognized by the hidden examines the general characteristic itself, then it will enter into the general characteristic itself, because it is a thinker who only cognizes that much. It should not enter into the fire, because it is like not entering into cloth after completely examining a pot. Therefore, when inference measures the self-characteristic, its own apprehended object appears as the self-characteristic, and it clings to the self-characteristic. To this, others state their assertions and argue that it is unreasonable. The statement of assertion is: If it is cognized by the nature of another. This means that if the inference in which the general characteristic does not appear clearly cognizes by clinging to its own characteristic from the point of view that its own apprehended aspect appears, and it is also considered to be a mistake to cling to what is not as it is, then it is also a mistake. This means that even according to this explanation, sound is clearly present. Just as clinging to water in a mirage is a mistake, if the consciousness that clings to the general characteristic is also a mistake, then it will become non-valid because it cannot cognize the self-characteristic. The statement of the debater's consequence is that any object that is the nature of another from any object, then when that is cognized, the other will not be cognized, just as the consciousness that clings to sound does not cognize form. One's own characteristic is also the nature of another from the apprehended aspect of cognition, this is the fallacy of contradictory pervasion, and...