Tibetan
ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པའི་རྟོག་པ་བཞིས་བཟུང་བ་ལྟར་མེད་བ་དེ་བཞིན་དུ། མྱང་འདས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གྱུར་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་ ཡོད་པར་མི་མངོན་པ་སྟེ་གཟུང་དུ་མེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་གང་ལས་འདས་པའི་དངོས་པོ་དེ་མེད་དོ་ཞེས་པར་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེ་གཉིས་མེད་པས་ཡོད་མེད་དེ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པར་ཡོད་པ་དང་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་མེད་པས། ཡོད་མེད་དེ་གཉིས་ཀ་མིན་པའི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཀྱང་མི་མངོན་པ་སྟེ་གཟུང་དུ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་པར་གྱུར་པའི་དུས་ན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་མི་མངོན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་མེད་དོ་ཞེའམ། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་རང་གཉིས་ཀ་མིན་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཀྱང་མི་མངོན་ཏེ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྟག་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་དང༌། ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ལྟ་བ་དགག་པ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྟོན་པ་བཞུགས་དུས་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་དུས་གཉིས་ལ་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་མ་བྲལ་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཁོར་བ་ལས་ཕན་ཚུན་དུ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པས་སྔར་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཀུན་ནས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དག་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤིའི་འཁོར་བ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ཚུལ་འདི་ཉིད་ལ་འཐད་དེ། དང་པོའི་འཁོར་བ་དང་ཕྱིས་ཀྱི་མྱང་འདས་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་ཚུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཁོར་བའི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ལ་ནི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྲིད་ཞི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མེད་པས་སྔོན་དུ་ཕྱི་མའི་མཐར་རྟོག་པ་མི་རུང་བར་མ་ཟད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའམ་གྲོངས་ཕན་ཆད་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉིས་ཀ་དང༌། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དག་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པར་ཞུགས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་མཐའ་དང་ལྡན་པ་དང་ལ་སོགས་
Chinese
不是对五种识蕴的控制。第二，正如涅槃没有像四种思辨那样被思辨所抓住一样。证悟涅槃的世尊入灭后，自性 不显现为存在，是不可把握的。同样，涅槃的法不存在，也不是自性成立的。由于这二者不存在，存在和不存在二者集合存在，以及二者集合不存在。存在和不存在二者都不是的体性，自性存在也不显现，是不可把握的。此外，世尊住世之时，自性也不显现为存在，同样，不存在，或者存在和不存在二者集合，或者二者都不是，自性存在也不显现，这已阐述了如来之考察。第三，分二：成立轮回寂灭平等性，以及成立驳斥不授记之见。第一，导师住世之时和入灭之时，没有有无远离四边的差别，因此轮回与涅槃，涅槃与轮回之间，真假差别丝毫也不存在。如果像以前一样以理智分析，由于自性空性完全相同。因此，诸比丘，生死轮回无始无终，这样说也符合这个道理。因为最初的轮回和后来的涅槃二者自性相同。这样 涅槃的真实边际空性的空性方式，就是轮回的真实边际空性的空性方式。这二者之间丝毫差别也不存在。第二，由于轮回寂灭自性没有差别，不仅不能预先思辨后来的边际，而且认为如来入灭或逝世后，存在、不存在、二者，以及二者都不是的体性，自性存在，这些见解是依赖涅槃而趋入执着的。世界有边等。
English
It is not the control of the five aggregates of consciousness. Second, just as nirvana is not grasped by speculations like the four speculations. When the Blessed One, who has attained nirvana, passes into nirvana, self-nature does not appear to exist, it is ungraspable. Similarly, the dharma of nirvana does not exist, nor is it established by self-nature. Because these two do not exist, existence and non-existence both exist together, and both do not exist together. The nature of neither existence nor non-existence, self-nature exists, does not appear, and is ungraspable. Furthermore, even when the Blessed One was alive, self-nature did not appear to exist, similarly, it does not exist, or existence and non-existence both exist together, or neither of the two, self-nature exists, does not appear, this has already explained the examination of the Tathagata. Third, divided into two: establishing the equality of samsara and nirvana, and establishing the refutation of the unrecordable views. First, there is no difference between the Teacher's lifetime and the time of passing into nirvana, whether they are separated from the four extremes or not, therefore, there is no difference between samsara and nirvana, and between nirvana and samsara, whether they are true or false. If analyzed with reason as before, because the self-nature of emptiness is completely the same. Therefore, monks, the cycle of birth and death has no beginning and no end, saying this is also in accordance with this principle. Because the self-nature of the initial cycle and the later nirvana are the same. In this way, the way in which the true limit of nirvana is empty, is the way in which the true limit of samsara is empty. There is no difference between the two. Second, since there is no difference in the self-nature of samsara and nirvana, not only can one not speculate in advance on the later limits, but also those who think that the Tathagata exists, does not exist, both, and the nature of neither of the two, self-nature exists, after passing into nirvana or passing away, these views are based on nirvana and tend to be attached to it. The world has an end, and so on.
Tibetan
ཀྱིས་བསྡུས་པ་མཐའ་དང་མི་ལྡན་པ་དང་གཉིས་ཀ་དང༌། གཉིས་ཀ་མིན་པའི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དག་ནི་ཕྱི་མའི་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་བདག་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བ་ན་མཐའ་དང་ལྡན་པ་དང་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་ན་མཐའ་དང་མི་ལྡན་པ་དང༌། འགའ་ཞིག་ལ་མཐོང་ཞིང་འགའ་ཞིག་ལ་མ་མཐོང་བ་ན་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་བཀག་པས་ནི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་རྟོག་པ་སྐྱེའོ། །འཇིག་རྟེན་རྟག་པ་དང་ལ་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་འཇིག་རྟེན་མི་རྟག་པ་དང་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དག་ནི་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་བདག་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་སྔོན་འདས་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དང་ ཆ་འགའ་ཞིག་མཐོང་ཞིང་ཆ་འགའ་ཞིག་ལ་མ་མཐོང་བས་དང་དེ་གཉིས་ཀ་བཀག་པས་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པ་སྐྱེའོ། །ལྟ་བ་འདི་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་ན་འཐད་མོད་ཀྱང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པ་ལ། མཐའ་ཡོད་པ་དང་མཐའ་མེད་པ་དང་མཐའ་ཡོད་པ་དང་མཐའ་མེད་པ་གཉིས་ཀ་དང་མཐའ་ཡོད་དང་མཐའ་མེད་མིན་པར་ལྟ་བ་དང༌། ལུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྲོག་དང་ལུས་ཀྱང་གཞན་ལ་སྲོག་ཀྱང་གཞན་ནོ་ཞེས་པ་དང༌། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མིན་པར་ལྟ་བའི་ལྟ་བས་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་དོན་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །དངོས་པོ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་དང་བྲལ་བ་དང་མ་བྲལ་བ་ལས་ལྟ་བ་འདི་དག་བསྐྱེད་ནས་མངོན་པར་ཞེན་པ་འདིས་ནི། ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་འགོག་ཅིང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་ནི། ཁྱོད་ཀྱིས་མྱང་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་བཀག་ན་སྟོན་པས་སེམས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ཉོན་མོངས་ལ་སྤྱོད་པའི་གཉེན་པོར་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བཤད་བྱའི་ཆོས་དང་ཉན་པ་པོ་དང་སྟོན་པ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང༌། གང་གི་ཚེ་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་ནམ་མཁའ་ལ་རང་གི་གཤོག་པ་བརྡབས་པའི་རླུང་ལ་གནས་པའམ་རླུང་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྤྲོས་ པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་ཞི་བའི་ངོ་བོ་ལ་མཚན་མར་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་དེའི་ཚེ། མཚན་མར་འཛིན་པའི་
Chinese
由……所概括的，视（事物）为具有自性的，其体性为有边与无边、既有边又无边、非有边非无边，这些观点是依赖于后际而产生的。即，对于自身和世界，如果未见到未来的生，则认为是有边；如果见到生，则认为是无边；如果对某些（情况）见到，对某些（情况）未见到，则认为是既有边又无边；通过对二者的否定，则产生非有边非无边的臆想。由世界常有等所概括的，视（事物）为具有自性的，其体性为世界无常、亦常亦无常、非有常非无常，这些观点是依赖于前际而产生的。即，对于自身和世界，如果在先前已逝的时间中见到生和未见到生，以及部分见到而部分未见到，并通过对二者的否定，则产生常有等的臆想。如果这些观点在事物具有自性实有的情况下或许还说得通，然而一切事物皆为空性，因为它们本性上是空无的。因此，视（事物）为有边、无边、既有边又无边、非有边非无边，以及认为身体与生命是同一的，或者身体与生命是不同的，还有视（事物）为常有、无常、亦常亦无常、非有常非无常，像这样被各种观点所执持，又有什么意义呢？根本没有意义。如果对事物虚构一个自性实有的自体，然后从与其分离或不分离的角度出发，产生这些观点并执着于它们，要知道，这会阻碍通往解脱之城的道路，并将人束缚于轮回的痛苦之中。第四个问题是：如果你否定涅槃具有自性实有，那么导师为了让众生获得涅槃，而教导那些对治烦恼并与之相应的法，岂不是变得毫无意义了吗？如果所说的法、听法者和说法者都具有自性实有，那或许是这样。然而，当如天鹅之王般，如在空中拍打翅膀而立于风中，或风立于空中一般，如来薄伽梵涅槃时，一切戏论皆已寂灭，以不住于寂灭之体性的方式安住，在那时，执着于相的
English
Those views that are encompassed by... and regard (things) as having intrinsic existence, with their nature being finite and infinite, both finite and infinite, and neither finite nor infinite, arise based on the later extreme. That is, regarding oneself and the world, if one does not see future births, one considers it finite; if one sees births, one considers it infinite; if one sees some (situations) and does not see others, one considers it both finite and infinite; by negating both, one generates the speculation of neither finite nor infinite. Those views that are encompassed by the world being permanent, etc., and regard (things) as having intrinsic existence, with their nature being the world being impermanent, both permanent and impermanent, and neither permanent nor impermanent, arise based on the former extreme. That is, regarding oneself and the world, if one sees births and does not see births in past times, and sees some parts and does not see other parts, and by negating both, one generates speculations of permanence, etc. If these views were valid in the case of things having intrinsic existence, but all things are empty because they are empty in nature. Therefore, regarding (things) as finite, infinite, both finite and infinite, and neither finite nor infinite, and saying that the body and life are the same, or that the body and life are different, and regarding (things) as permanent, impermanent, both permanent and impermanent, and neither permanent nor impermanent, what meaning is there in being grasped by such views? There is no meaning at all. If one fabricates an intrinsically existent self for things, and then generates these views from the perspective of being separate or not separate from it, and clings to them, know that this obstructs the path to the city of liberation and binds one to the suffering of samsara. The fourth question is: If you deny that nirvana has intrinsic existence, then wouldn't the teachings of the teacher, which are antidotes to afflictions and accord with them, be meaningless for the sake of sentient beings attaining nirvana? If the dharma being taught, the listener, and the teacher all had intrinsic existence, that might be the case. However, when the Tathagata Bhagavan, like the king of swans, abides in the sky by flapping his wings in the wind, or like the wind abiding in the sky, when all elaborations are completely pacified and he abides in the nature of peace without abiding in signs, at that time, the grasping at signs