Tibetan
པ་ཞེས་ གསུངས་སོ། །ད་ལྟར་བ་ནི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་པའི་དུས་ཏེ་དེའི་དུས་ན་རང་གི་རྒྱུ་ནི་འགགས་ལ་འབྲས་བུ་རང་ཉིད་མ་འགགས་པས་རྒྱུ་ནི་སྤྱད་ཟིན་ལ་འབྲས་བུ་ནི་སྤྱད་མ་ཟིན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མྱུ་གུ་ཞིག་པ་ནི་མྱུ་གུ་འདས་པའི་དུས་དང་མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པ་ནི་མྱུ་གུ་མ་འོངས་པའི་དུས་དང་མྱུ་གུ་གྲུབ་ནས་མ་ཞིག་པ་ནི་མྱུ་གུ་ད་ལྟར་བའི་དུས་ཡིན་པས། དུས་གསུམ་ཆར་ཡང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དེའི་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་དང་སྐྱེས་ནས་མ་ཞིག་པའི་དུས་གང་ཡིན་དེ་ལ་རྩི་བ་ཡིན་གྱི། དུས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོས་བརྗོད་བཞིན་པའི་ད་ལྟར་བའི་དུས་སུ་མེད་པ་ལ་ད་ལྟར་བ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་བརྗོད་པ་པོ་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུ་སྔ་མ་དང་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་དང་འདས་པ་ཞིག་པ་དང་མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས་པར་འདོད་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མ་རྣམས་འདས་པ་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་མ་འོངས་པར་འདོད་པ་ནི་མུན་སྤྲུལ་ལོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ལ་དུས་གསུམ་གསུམ་དུ་འཇོག་པས་མྱུ་གུ་མ་འོངས་པ་དང་འདས་པའི་དུས་སུ་ཡང་མྱུ་གུར་ཡོད་པར་འདོད་དེ་དངོས་པོ་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་ཆོས་སྐྱོང་ནི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་མ་འོངས་པ་ནས་ད་ལྟར་བ་དང་ད་ལྟ་བ་ནས་འདས་པར་འཇུག་པ་ན་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བའི་དངོས་པོ་འདོར་གྱི་དེའི་དུས་ཀྱི་རྗེས་མི་འདོར་ཏེ། དཔེར་ན་གསེར་གྱི་སྣོད་བཅོམ་ནས་སྣོད་ གཞན་བྱེད་པ་དང་འོ་མ་ཞོར་འགྱུར་བ་ན་དབྱིབས་དང་རོ་གཞན་དུ་འགྱུར་གྱི་ཁ་དོག་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དབྱངས་སྒྲོག་ནི་དུས་རེ་རེ་ཡང་དུས་གསུམ་གའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་མོད་ཀྱང་གང་ཤས་ཆེ་བས་འདས་པ་ལ་སོགས་པར་འཇོག་སྟེ། སྐྱེས་པ་གཅིག་པུད་མེད་གཅིག་ལ་ཆགས་པ་ཤས་ཆེ་ཡང་བུད་མེད་གཞན་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དབྱིག་ཤེས་ནི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཀྱང་མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སོ་སོ་བར་ཕྱིན་པ་ན་མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པར་འཇོག་སྟེ། རྩིས་ཀྱི་རིལ་བུ་གཅིག་གཅིག་དང་བརྒྱ་དང་སྟོང་གི་ཤོད་མིག་ཏུ་བཞག་ན་གཅིག་ལ་སོགས་པར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །སངས་རྒྱས་ལྷ་ནི་དཔེར་ན་བུད་མེད་གཅིག་ལྟོས་ས་ལ་ལྟོས་ནས་མ་དང་བུ་མོར་བརྗོད་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་གཅིག་ཀྱང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་དུས་གཞན་དང་གཞན་དུ་འ
Chinese
如是说。 现在是指幼芽等生起而未停止之时，此时，自己的因已停止，而果自身未停止，因此说因已用尽，而果未用尽。如此，幼芽坏灭是幼芽已逝之时，幼芽未生起是幼芽未来之时，幼芽已成而未坏灭是幼芽现在之时。因此，三时都是以幼芽等事物的坏灭、未生起、生起而未坏灭之时来计算的。而不是说，进行时间命名的作者所说的现在时中没有的就不是现在时，因为那是相对于说话者而言的现在时。因此，既然认为因是先前的，果是后来的，过去是坏灭的，未来是未生起的，那么认为先前的刹那是过去，后来的刹那是未来，就是黑暗中的幻觉。分别说者们认为每一个幼芽等都存在于三个时间中，因此也认为幼芽存在于未来和过去的时间中，他们也认为其他事物也是如此。其中，护法认为，幼芽等从未来进入现在，从现在进入过去时，会舍弃未来和现在的实物，但不舍弃其时间的痕迹。例如，金器被打碎后做成其他器皿，牛奶变成酸奶时，形状和味道会改变，但颜色不会改变。扬声则说，每一个时间都具有三时的特征，但会根据哪个特征占主导地位来划分为过去等。例如，一个男人对一个没有丈夫的女人有强烈的欲望，但并不意味着他对其他女人没有欲望。自在慧认为，当一个幼芽等事物进入不同的未来等状态时，就会被划分为未来等。例如，一个算盘珠放在个位、百位和千位的档位上时，就会被划分为个位等。佛天则认为，例如，一个女人根据所参照的对象，可以被称为母亲或女儿，同样，一个事物也可以根据先前和之后的状态，而被划分为不同的时间。
English
Thus it is said. The present is the time when sprouts and so on arise and have not ceased. At that time, one's own cause has ceased, but the fruit itself has not ceased. Therefore, it is said that the cause has been exhausted, but the fruit has not been exhausted. Thus, the destruction of a sprout is the time when the sprout has passed, the non-arising of a sprout is the time when the sprout is in the future, and the sprout that has been formed but not destroyed is the time when the sprout is in the present. Therefore, all three times are calculated based on the time of destruction, non-arising, and arising without destruction of the sprout and other things. It is not that what is not in the present time spoken of by the author who names the time is not the present, because that is the present relative to the speaker. Therefore, since it is believed that the cause is prior, the fruit is later, the past is destroyed, and the future is unborn, then believing that the previous moment is the past and the later moment is the future is a delusion in the dark. The Vaibhashikas believe that each sprout and so on exists in three times, so they also believe that the sprout exists in the future and past times, and they believe that other things are also like this. Among them, Dharmapala believes that when sprouts and so on enter from the future to the present and from the present to the past, they abandon the future and present objects, but do not abandon the traces of their time. For example, when a gold vessel is broken and made into another vessel, and when milk turns into yogurt, the shape and taste change, but the color does not change. Yangsheng said that each time has the characteristics of the three times, but it is divided into past, etc., according to which characteristic is dominant. For example, a man has a strong desire for a woman who has no husband, but it does not mean that he has no desire for other women. Zhihui believes that when a sprout and other things enter different future states, they are divided into future, etc. For example, when an abacus bead is placed in the ones, hundreds, and thousands places, it is divided into ones, etc. Buddha Deva believes that, for example, a woman can be called a mother or a daughter depending on the object of reference. Similarly, a thing can also be divided into different times depending on the previous and subsequent states.
Tibetan
ཇོག་གོ །དེའི་དང་པོ་ནི་འགྱུར་བ་སྨྲ་བས་གྲངས་ཅན་གྱི་ལུགས་དང་གཉིས་པ་ལ་དུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཆོལ་པ་དང༌། གསུམ་པ་ལ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བྱ་བ་འདོད་ན་འདུས་མ་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་ན་བྱ་བ་བྱེད་མི་བྱེད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ་སོར་མེད་པ་དང༌། བཞི་པ་ལ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ལའང་སྔ་ཕྱི་དབུས་གསུམ་དུས་གསུམ་དུ་སྨྲ་དགོས་པས་དུས་རེ་རེ་ལ་དུས་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་ན། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་བྱ་ཞེས་མཛོད་རྩ་འགྲེལ་ལས་བཀག་ནས་དུས་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་སྨྲ་ཞིང༌། ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་གཉིས་དངོས་མེད་དུ་འདོད་དེ་འདི་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་མ་གཏོགས་པ་མདོ་སྡེ་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་རང་སྡེ་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་པའོ། །དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་དུས་གསུམ་ག་དངོས་པོར་བཞེད་དེ་རབ་བྱེད་བདུན་པའི་སྐབས་སུ་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་དུས་གཉིས་དངོས་པོར་བསྒྲུབས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ལ་དུས་གསུམ་གསུམ་དུ་བྱེད་པ་ནི་མི་བཞེད་པས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མི་འདྲའོ། །འདིའི་ལུགས་ཀྱི་དུས་གསུམ་མྱུ་གུ་ལ་མཚོན་ན་མྱུ་གུ་ནི་ད་ལྟར་བ་དང་དེ་ཞིག་པ་ནི་འདས་པ་དང་སྤྱིར་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་འགར་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་འོངས་པའོ། །འོ་ན་མྱུ་གུ་ཞིག་པའི་ཞིག་པ་རིགས་འདྲ་བ་རྒྱུད་མར་འབྱུང་བ་ནི་འདོད་པས་དེའི་སྐད་ཅིག་མ་སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་པ་རྣམས་ད་ལྟར་བར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་ན་ད་ལྟར་བ་དང་ཞིག་པ་གཉིས་མི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་མྱུ་གུ་ཞིག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ནི་མྱུ་གུ་ཞིག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་རིགས་འདྲའི་ཞིག་པ་རྣམས་ནི་སྔ་མ་སྔ་མ་ཞིག་པ་ཡིན་ཞིང་ཞིག་པ་ཐམས་ཅད་འདས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱུ་གུ་ཞིག་པ་དེ་རང་དུས་ན་ཁོ་རང་ཞིག་པ་མིན་ཀྱང་སྤྱིར་ཞིག་པ་ཡིན་པས་འདས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་འདས་པའི་རིགས་འདྲ་ཇི་སྙེད་ཅིག་བྱུང་ཡང་དངོས་པོ་གཞན་ཞིག་ ཞིག་པའི་སྒོ་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་གཞག་དགོས་པས་དུས་གཞན་གཉིས་དང་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་འོངས་པའི་རིགས་འདྲ་ཇི་སྙེད་ཅིག་བྱུང་ཡང་དངོས་པོ་གཞན་ཞིག་མ་སྐྱེས་པ་ཁོ་ནའི་སྒོ་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་གཞག་དགོས་པས་འདས་ད་ལྟར་གཉིས་དང་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་ན
Chinese
如是。其一，说转变者主张数论的宗义；其二，时间的体性混淆；其三，如果想要从苗芽等法中产生体性各异的作用，则会变成非和合，如果体性相同，则没有作用与不作用的各自状态；其四，对于过去等每一个，也必须说前后中三时，因此每一个时间都有三个时间。此外，如果过去未来的时间中，苗芽等仍然以自己的体性存在，那么，为什么说苗芽等是坏灭和未生的呢？《俱舍论》根本颂和注释中遮止后，如前所说般主张三时的体性，并且认为坏灭和未生的过去和未来二者是无实有的，这是除了应成派中观之外，经部派以上的自宗所主张的。应成派中观则认为三时都是实有，如第七品中论证坏灭和未生的二时是实有一样。然而，他们不认为每一个苗芽等都有三个时间，因此与有部不同。此宗义的三时，以苗芽为例，苗芽是现在，它坏灭是过去，一般有因，但有时因缘不具足，苗芽未生是未来。那么，如果认为苗芽坏灭的坏灭相似种类相续产生，那么它的刹那未生且未灭者会变成现在，如果这样，现在和坏灭二者不会相违了吗？无过失，因为苗芽坏灭的第一个刹那是苗芽坏灭，而它的相似种类坏灭都是先前的先前坏灭，并且一切坏灭都是过去。苗芽坏灭它自己在当时虽然不是自己坏灭，但总的来说是坏灭，所以仅仅是过去。如此，即使产生了多少过去相似种类，也必须通过其他事物坏灭的方式来安立自己的体性，因此与另外二时差别很大。同样，即使产生了多少未来相似种类，也必须通过其他事物未生的方式来安立自己的体性，因此与过去现在二者差别非常大。如是，那么
English
So it is. Firstly, those who speak of transformation assert the tenets of the Samkhya school; secondly, the characteristics of time are confused; thirdly, if one wants to posit actions that are different in nature from phenomena such as sprouts, they would become uncompounded, and if the nature is the same, then there would be no separate states of acting and not acting; fourthly, for each of the past and so on, one must also speak of the three times of before, after, and middle, so each time would have three times. Furthermore, if sprouts and so on still exist in their own nature in the past and future times, then why are sprouts and so on called destroyed and unborn? The root verses and commentary of the Abhidharmakosha forbid this, and assert the characteristics of the three times as previously explained, and they consider the past and future of destruction and non-arising to be non-existent, which is asserted by all the self-schools from the Sutra school upwards, except for the Prasangika Madhyamaka. The Prasangika Madhyamaka, however, considers all three times to be real, just as in the seventh chapter it is proven that the two times of destruction and non-arising are real. However, they do not consider each sprout and so on to have three times, so they are different from the Vaibhashikas. According to this system, the three times are exemplified by a sprout: the sprout is the present, its destruction is the past, and generally there is a cause, but sometimes the causes and conditions are not complete, so the unarisen sprout is the future. So, if it is asserted that the destruction of the destruction of the sprout arises continuously in similar kinds, then its moment that is unborn and unceasing would become the present, and if so, would the present and the destruction not be contradictory? There is no fault, because the first moment of the destruction of the sprout is the destruction of the sprout, and all its similar kinds of destruction are the previous previous destructions, and all destructions are the past. The destruction of the sprout itself, although it is not its own destruction at that time, is generally a destruction, so it is only the past. Thus, even if many similar kinds of the past have arisen, one must establish one's own nature through the way of the destruction of other things, so it is very different from the other two times. Similarly, even if many similar kinds of the future have arisen, one must establish one's own nature only through the way of the non-arising of other things, so it is very different from the past and present. Thus, then