Tibetan
་སོགས་དང་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལས། ཉོན་མོངས་རྣམས་འབྱུང་བ་དང་རྟག་སོགས་སུ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་གི་རྣམ་དབྱེ་དང༌། ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་གཏན་མི་རུང་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པ་ལ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཆེས་འཐད་པའི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་དྲང་བར་བྱའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉེར་ལྔའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ་གཉིས། བདེན་པ་བརྟག་པ་དང༌། མྱང་འདས་བརྟག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྩོད་པ་དང༌། དེའི་ལན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འབྱུང་འཇིག་སོགས་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ་དང༌། ལས་འབྲས་སོགས་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བདེན་བཞིའི་བྱ་བྱེད་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ་དང༌། ཞུགས་པ་དང་འབྲས་གནས་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ་དང༌། དཀོན་མཆོག་གསུམ་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་དག་ཀུན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྒྲུབ་ན་ཁྱོད་ལ་ཉེས་པ་ཆེན་པོ་དང་ཉེས་པ་མང་པོར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སྟོང་ན་དེ་ནི་མེད་པ་ཡིན་པས་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པས་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་འབྱུང་བ་མེད་ ཅིང་འཇིག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་པས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་སྟོང་པར་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་སྔར་གྱི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན་ན་སྐྱེ་འགག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཚེ་དེ་མེད་དོ། །དེ་མེད་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་གང་ལས་འབྱུང་བའི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་ཡང་མེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་མེད་ན་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའི་འགོག་བདེན་ཡང་མེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་མེད་ན་དེར་འགྲོ་བའི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་དང་ལམ་སྒོམ་པ་དང་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་དག་འཐད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་དང་སྤང་བྱ་སོགས་ཀྱི་བྱ་བ་བཞི་མེད་ན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་བྱེད་པ་བཞི་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བྱེད་པ་ནི་བྱ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡུག་བདེན་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཡོ
Chinese
等等以及分别念。从烦恼生起以及执著常等，对于颠倒不颠倒的差别等。断除烦恼等等完全不应理，因为以自性存在而空性，对于彼等一切极为应理之理，应当如实正直地确定。名为颠倒观察之论，是二十五颂的自性，是第二十三品的解说。第二，对于彼进行辩论的遮破分二：真实观察和涅槃观察。第一分二：论著的宗义解释和意义归纳而显示名称。第一分二：辩论和其回答。第一分二：生灭等不应理的辩论和业果等不应理的辩论。第一分三：四圣谛的事业不应理的辩论、入者和果位安住不应理的辩论以及三宝不应理的辩论。第一是：如果这些内外事物都以自性存在而空性来成立，那么你将会有很大的过失和很多的过失。如何呢？如果那样空性，那么它就是不存在的，如石女之子一样，没有生和灭，因此任何事物都不会产生和坏灭。因为那不存在，所以四圣谛对你这个说空性者来说，将会成为不存在的过失。如此，五取蕴由先前的因所产生是苦谛，如果生灭丝毫都没有，那么它就不存在。那不存在，那么从哪里产生苦蕴的业和烦恼的集谛也不存在。没有苦，那么以什么来灭苦的灭谛也不存在。没有灭苦，那么去往那里的八支道之道谛也不存在。如果那样，因为没有四圣谛，所以完全了知苦和断除集以及修道和现证灭谛等将不会是应理的。因为所知和所断等的事业四者不存在，那么能知等的作用四者也不应理，因为作用对于事业不会错乱。第二是：了知苦谛等等那些完全
English
etc., and from conceptualization. From the arising of afflictions and the clinging to permanence, etc., the distinctions between what is inverted and not inverted, etc. Abandoning afflictions, etc., is completely unreasonable, because emptiness exists by its own nature. For all of these, the way it is extremely reasonable should be ascertained truthfully and directly. The treatise called "Examination of Inversion" is the nature of twenty-five verses, and is the explanation of the twenty-third chapter. Secondly, refuting the debate on that is divided into two: Examination of Truth and Examination of Nirvana. The first is divided into two: Explaining the tenets of the treatise and summarizing the meaning and showing the name. The first is divided into two: Debate and its answer. The first is divided into two: Debate on the unreasonableness of arising and ceasing, etc., and debate on the unreasonableness of karma and result, etc. The first is divided into three: Debate on the unreasonableness of the actions of the Four Noble Truths, debate on the unreasonableness of the entrants and the abiding in the fruition, and debate on the unreasonableness of the Three Jewels. The first is: If you establish that all these internal and external things are empty because they exist by their own nature, then you will have great faults and many faults. How is it? If it is empty like that, then it is non-existent, like the son of a barren woman, there is no birth and death, so nothing will arise and perish. Because that does not exist, the Four Noble Truths will become non-existent for you who speak of emptiness. Thus, the five aggregates of appropriation, which are produced by the previous cause, are the truth of suffering. If there is no arising and ceasing at all, then it does not exist. If that does not exist, then the origin of karma and afflictions from which the aggregate of suffering arises also does not exist. If there is no suffering, then the cessation of suffering, which is the truth of cessation, also does not exist. If there is no cessation of suffering, then the truth of the path of the eightfold path that goes there also does not exist. If that is the case, because there are no Four Noble Truths, it will not be reasonable to fully know suffering and abandon the origin, and to meditate on the path and realize the cessation, etc. Because the four actions of what is to be known and what is to be abandoned, etc., do not exist, then the four actions of what is to be known, etc., are also unreasonable, because the action does not err on the action. The second is: Those such as knowing the truth of suffering completely.
Tibetan
ད་པ་མ་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་བཞི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དང་འདོད་པར་གཏོགས་པའི་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་ལ་གསུམ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བའི་དགུ་ཡོད་པའི་དྲུག་པ་མ་སྤངས་ཤིང་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་ སྤངས་པ་གཉིས་ཏེ། མཛོད་ལས། འབྲས་བུ་འདུས་བྱས་འདུ་མ་བྱས། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ནི་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དྲུག་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དང་སྤངས་པའོ། །ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ནི་མཐོང་སྤང་དང་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དང་སྤངས་པའོ། །དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ནི་སྲིད་རྩེའི་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་དགུ་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དང་སྤངས་པ་སྟེ་རགས་པ་ཙམ་མོ། །འབྲས་བུ་བཞི་པོ་དེ་དག་མེད་ན་དེ་དག་ལ་གནས་པའི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་བཞི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཞུགས་པ་བཞི་པོ་དག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་ནི་བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་སྔ་རོལ་གྱི་བཟད་པ་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་ལ་གནས་པ་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དྲུག་པ་མ་སྤངས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི། །འཇིག་ལྟ་དང་མཐར་ལྟ་དང་ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་དང་འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་དང་ང་རྒྱལ་དང་མ་རིག་པ་སྟེ་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་བཅུའི་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ། འདོད་པའི་སྡུག་བདེན་ལ་དམིགས་ནས་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ནི་དམིགས་པ་ དང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཅན་སྤང་བྱ་བཅུ་པོ་དེ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི། གོང་མ་གཉིས་ན་ཁོང་ཁྲོ་མེད་པས་ཕྲ་རྒྱས་དགུ་གཉིས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གོང་མའི་སྡུག་བདེན་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་སྔ་མ་ལྟར་སྐྱེས་པའ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ནི་སྤང་བྱ་དེ་དག་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དམིགས་རྣམ་དེ་ལྟ་བུར་སྐྱེས་པའོ། །ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་བདེན་དང་ལམ་བདེན་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་ཆོས་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་ཚན་གསུམ
Chinese
因为没有“道”，所以也没有四果。其中，入流果是指断除了见道所断的第十六刹那的道，即道后智，以及属于欲界的修道所断的烦恼，分为小、中、大三种，每种又分为三种，共有九种，未断除第六种，以及断除了见道所断的两种断。如《俱舍论》所说：“果是有为和无为。”一还果是指断除了欲界修道所断的第六种烦恼的解脱道和断除。不还果是指断除了见道所断和欲界修道所断的第九种烦恼的解脱道和断除。阿罗汉果是指断除了有顶的修道所断的第九种烦恼的解脱道和断除，这只是粗略的说法。如果不存在这四种果，那么安住于这些果位的圣者，即安住于果位的四种人，也不存在。因为没有这些，所以证入圣道的四种人也不存在。其中，证入入流果是指安住于第十六刹那道后智之前的忍和智的十五个刹那，未断除欲界修道所断的第六种烦恼。对苦谛生起法智忍，是作为对治欲界苦谛所断的十种见惑——坏聚见、边见、邪见、见取见、戒禁取见、疑、贪、嗔、慢、无明的无间道。它以欲界的苦谛为对境，生起无常、苦、空、无我的行相。对苦谛生起法智，是指以同样的对境和行相，断除上述十种所断的解脱道。对苦谛生起类智忍，是指在上二界没有嗔恚，因此作为对治微细增长的九种烦恼的二倍，即十八种烦恼的无间道，它以上界的苦谛为对境，生起如前一样的行相。对苦谛生起类智，是指断除上述所断的解脱道，以同样的对境和行相生起。对集谛、灭谛和道谛生起法智忍、法智、类智忍和类智，共有三组四种。
English
Because there is no "path," there are also no four fruits. Among them, the fruit of stream-enterer refers to the sixteenth moment of the path that has abandoned what is abandoned by the path of seeing, that is, the subsequent knowledge of the path, and the afflictions that belong to the path of cultivation in the desire realm, which are divided into small, medium, and large, and each is further divided into three, totaling nine, without abandoning the sixth, and the two abandonments that have abandoned what is abandoned by the path of seeing. As stated in the Abhidharmakosha, "Fruit is conditioned and unconditioned." The fruit of once-returner refers to the liberation path and abandonment of the sixth affliction that has been abandoned by the path of cultivation in the desire realm. The fruit of non-returner refers to the liberation path and abandonment of the ninth affliction that has been abandoned by the path of seeing and the path of cultivation in the desire realm. The fruit of Arhat refers to the liberation path and abandonment of the ninth affliction that has been abandoned by the path of cultivation in the peak of existence, which is just a rough statement. If these four fruits do not exist, then the noble individuals who abide in these fruits, that is, the four types of people who abide in the fruits, also do not exist. Because these do not exist, the four types of people who have entered the noble path also do not exist. Among them, entering the stream-enterer refers to abiding in the fifteen moments of forbearance and knowledge before the sixteenth moment of the subsequent knowledge of the path, without abandoning the sixth affliction that is abandoned by the path of cultivation in the desire realm. The forbearance of knowing the Dharma of suffering is the uninterrupted path that is the antidote to the ten types of views to be abandoned by the suffering truth of the desire realm—the view of the aggregates as real, the extreme view, the wrong view, the view of holding views as supreme, the view of holding morality and asceticism as supreme, doubt, attachment, anger, pride, and ignorance. It takes the suffering truth of the desire realm as its object and arises with the aspects of impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. Knowing the Dharma of suffering refers to the liberation path that abandons the above ten types of abandonment with the same object and aspects. The forbearance of subsequent knowledge of suffering refers to the uninterrupted path that is the antidote to the eighteen afflictions, which are twice the nine afflictions of subtle increase, since there is no anger in the upper two realms. It takes the suffering truth of the upper realm as its object and arises with the same aspects as before. Subsequent knowledge of suffering refers to the liberation path that abandons the above-mentioned abandonment, arising with the same object and aspects. For the truth of origination, the truth of cessation, and the truth of the path, there are three sets of four: the forbearance of knowing the Dharma, knowing the Dharma, the forbearance of subsequent knowledge, and subsequent knowledge.