Tibetan
གཉིས། རྒྱུན་ཁས་བླངས་ཀྱང་རྟག་ཆད་སྤོང་མི་ནུས་པ་དང༌། རྒྱུན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འབྲས་བུའི་འབྱུང་བ་དང་རྒྱུ་ཡི་འཇིག་པའི་རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ན་རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་འཇིག་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱས་ནས་འགགས་པ་ལ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རྒྱུན་ནི་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་ ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་གཞན་དུ་འགྱུར་བས། འབྲས་བུ་སྐྱེས་ཀྱང་རྒྱུའི་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ལ་མི་ཕན་ལ་རྒྱུ་འགགས་པ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་མེད་པས་རྒྱུའི་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་ལ་ཉེས་པ་དེ་མེད་དེ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་རྟག་ལྟར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ནི་ཕྱིས་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྟག་པར་ཐལ་བ་སོ་ན་འདུག་གོ །རིགས་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་བ་དང་རྒྱུ་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་འགགས་པ་མི་རུང་བས་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟག་ཆད་སྤོང་མི་ནུས་པའོ། །གཞན་ཡང་ཁྱེད་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དུས་ན། སྲིད་པ་སྟེ་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་རང་བཞིན་གྱིས་འཇུག་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་སྟེ་ཆད་པས་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་སྟོན་པས་ཆད་ལྟ་ནི་སྤང་བར་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་རྒྱུན་ཆད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཆད་ལྟ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འཁོར་བའི་སྐབས་སུ་ཡང་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཆད་ལྟ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕ་རོལ་པོས་སྔར་ལྟར་བཤད་པའི་སྲིད་པའི་རྒྱུན་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདིར་སྲིད་པ་ཐ་མ་ནི་ཚེ་འདིའི་སེམས་ ཐ་མ་འཆི་སྲིད་ཡིན་ལ་སྲིད་པ་དང་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སེམས་སོ། །དེའི་ཐ་མ་འགག་བཞིན་པ་ནི་རྒྱུར་གནས་ལ་དང་པོ་ནི་འབྲས་བུར་གནས་ཤིང་སྲིད་པ་དེ་གཉིས་ལ་ནི་འཁོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སྲིད་པ་དང་པོ་དེ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པའམ་མ་འགགས་བའམ་འགག་བཞིན་པ་ལས་སྐྱེ་གྲ
Chinese
二、即使承认相续，也不能避免常断，并且说明相续本身不是自性成立的。第一：如果果的生起和因的坏灭的相续是存在的话，那么因的刹那坏灭，即产生果的作用后停止，因为不再有生起，所以因的相续就成了断灭的过失。如果事物被认为是依靠自己的体性而成立，那么果就会变成不依赖于因的其他事物。即使果产生了，对因的相续不中断也没有帮助，而且因停止后，不再有生起的相续，所以因的相续就会断灭。自己没有那个过失，因为不承认事物是自性成立的。因为以“依靠什么而产生什么”的方式，依靠而产生的因，就其理由本身而言，因果二者在自己的体性上，无论是一还是异都不成立。如果承认事物是自性成立的，也会变成常，如果事物以自性存在，那么后来就不会消失，因为自性没有改变，所以常的过失就在那里。那些理路是，如果事物是自性存在的，那么果就不可能从先前的因中产生，因也不可能在果产生的时候消失，因此通过这两点就不能避免常断。另外，按照你们的观点，在无余涅槃的时候，存在，也就是蕴的相续，自性寂灭，也就是断灭，那么就会成为断灭的过失，但释迦牟尼佛说过要断除断见。如果认为那样相续断灭的执着不是断见，那么在轮回的时候，那样的执着也不是断见，因为理由相同。第二：对方像以前一样所说的存在的相续，不是自性存在的，这是不合理的。怎么样呢？这里最后的存在是今生的最后一个心识，也就是死有，而最初的存在是来世的结生相续的心识。那个最后的正在消失是作为因存在，而最初的是作为果存在，那两个存在就叫做轮回。那么，最初的存在是从最后的存在消失了、没有消失、还是正在消失的时候产生呢？
English
2. Even if continuity is accepted, it is impossible to avoid permanence and annihilation, and it is shown that continuity itself is not established by its own nature. First: If the continuity of the arising of the effect and the destruction of the cause is existence, then the moment of the cause's destruction, that is, after performing the action of producing the effect, ceases, because there is no further arising, so the continuity of the cause becomes the fault of annihilation. If things are considered to be established by their own characteristics, then the effect will become something else that does not depend on the cause. Even if the effect arises, it does not help the continuity of the cause not being interrupted, and since there is no continuity of arising again after the cause ceases, the continuity of the cause will be annihilated. We do not have that fault, because we do not admit that things are established by their own nature. Because in the manner of "depending on what, what arises," the cause that arises dependently, by its very reason, neither one nor different of the two, cause and effect, are established in their own essence. If one admits that things are established by their own nature, it will also become permanent, if things exist by their own nature, then they will not disappear later, because there is no reversal in nature, so the fault of permanence is there. Those reasons are that if things exist by their own nature, then the effect cannot arise from the previous cause, and the cause cannot disappear at the time of the effect, so through these two points it is impossible to avoid permanence and annihilation. Furthermore, according to your view, at the time of nirvana without remainder, existence, that is, the continuity of the aggregates, is naturally pacified, that is, annihilated, then it will become the fault of annihilation, but Shakyamuni Buddha said that the view of annihilation should be abandoned. If you think that clinging to such a continuity as annihilation is not a view of annihilation, then in the case of samsara, such a clinging will not be a view of annihilation, because the reasons are the same. Second: The continuity of existence that the other party spoke of as before is not self-existent, which is unreasonable. How is it? Here, the last existence is the last mind of this life, that is, the death-existence, and the first existence is the mind of the linking of the next life. That last one that is disappearing exists as the cause, and the first one exists as the effect, and those two existences are called samsara. So, does the first existence arise from the last existence disappearing, not disappearing, or disappearing?
Tibetan
ང༌། དེ་ལ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་ལས་སྲིད་པ་དང་པོའི་སེམས་སྐྱེ་བར་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་རང་གི་སྔ་རོལ་དུ་འགགས་ན་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མེད་པ་དང༌། ས་བོན་ཚིག་པ་ལས་ཀྱང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ནི་འདོད་པ་ཡང་མིན་ནོ། །སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པར་མ་གྱུར་པའི་ཚེ་ཞེས་པ་ནི་འགག་བཞིན་པ་ལོགས་སུ་བཤད་པས་འཆི་སྲིད་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་མ་ཕྱོགས་པའོ། །འདི་འདྲ་མེད་ཀྱང་བརྟག་པའི་མཐའ་བཟུང་ནས་འགོག་པའོ། །དེ་ལས་སྲིད་པ་དང་པོ་སྐྱེ་བ་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་འགྱུར་ན་ནི་ཉེས་པ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཉེས་པ་ནི་འཆི་སྲིད་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་མ་ཕྱོགས་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་སེམས་དང་པོ་སྐྱེ་ན་དེ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་རྒྱུས་མི་སྐྱེད་པའོ། །སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་ངོ་བོ་གཉིས་ཡོད་པ་ནི་ཚེ་འདིའི་སེམས་ཐ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སེམས་དང་པོ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའོ། །སྔོན་མེད་པའི་སེམས་ཅན་འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བཞིན་པའི་སེམས་ཅན་དེའི་སྔོན་དུ་རང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའོ། །སེམས་སྔ་མ་རྟག་པའི་ཉེས་པ་ནི་རྒྱུད་གཅིག་པའི་སེམས་ཕྱི་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་སྔ་མ་གནས་པའོ། །ས་ བོན་མ་ཞིག་པ་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་གསུངས་པ་ནི་ས་བོན་རྣམ་པར་མ་འགྱུར་པའི་སྐབས་སུ་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པའོ། །གལ་ཏེ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགག་བཞིན་པ་སྟེ་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་ན་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་དང་པོའི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི། སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་སྲིད་པ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་ལྟ་བུ་ཤི་ནས་ལྷར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། འགག་བཞིན་པ་མིའི་སྲིད་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་སྐྱེ་བཞིན་པ་ལྷའི་བར་དོའི་སྲིད་པ་ཡང་སྲིད་པ་གཞན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། རང་མཚན་གྱིས་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་འགག་བཞིན་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བཞིན་པའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་སྔར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གལ་ཏེ་འགག་བཞིན་པའི་འགག་པ་པོ་དང་སྐྱེ་བཞིན་པའི་སྐྱེ་བ་པོ་དག་ལྷན་ཅིག་དུས་གཅིག་ཏུ་རིགས་པ་མིན་ལ། ཡང་གི་སྒྲས་བསྡུས་པ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པ་དང་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་མ་ཕྱོགས་པའི་མ་འགགས་པ་ལས་སྲིད་པ་དང་པོ་སྐྱེ་བ་རིགས་པ་མིན་ན། ད་ཅི་ཕུང་པོ་གང་ལ་གནས་ནས་འཆི་བར་འགྱུར་བའི་ཕུང་པོ་དེ་དག་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་འབྱུང་བར་
Chinese
那，如果说最后有（藏文：སྲིད་པ་ཐ་མ།）灭尽之后，从那灭尽之处生起最初有（藏文：སྲིད་པ་དང་པོ།）的心是不合理的。因为自己的因在自己之前灭尽时，那时就没有因了。如果说从烧焦的种子中也能生出苗芽，那也不是所希望的。所谓“最后有（藏文：སྲིད་པ་ཐ་མ།）没有灭尽之时”，是指将正在灭（藏文：འགག་བཞིན།）说成是另外的，所以不是指死亡的有（藏文：འཆི་སྲིད།）灭尽。即使没有这样的情况，也是抓住考察的边际而进行遮破。从那灭尽之处生起最初有（藏文：སྲིད་པ་དང་པོ།）是不合理的，如果生起就会有很多过失。其中，没有因的过失是，在死亡的有（藏文：འཆི་སྲིད།）灭尽未显现之时，如果生起后世的第一个心，那么这两个心就会同时存在，这样就不是由因而生起的了。一个有情有两个自性，是指今生的最后一个心和后世的第一个心同时存在。出现先前没有的有情，是指在正在出生的有情之前，作为自己因的有情没有先出现。先前的心恒常的过失是，在同一相续的后一个心生起之前，前一个心一直存在。说种子没有坏灭也能生出苗芽的过失，是指在种子没有完全转变的情况下，苗芽就生出来了。如果说最后有（藏文：སྲིད་པ་ཐ་མ།）正在灭（藏文：འགག་བཞིན།），即在显现灭尽之时，后世的第一个心自然而然地生起，那么，一个有情就会同时存在两个不相符的有（藏文：སྲིད་པ།），比如人死后生为天人，正在灭（藏文：འགག་བཞིན།）的人的有（藏文：སྲིད་པ།）就变成一个，而正在生的天人的中有的有（藏文：སྲིད་པ།）也变成另一个有（藏文：སྲིད་པ།）。如果自性生起，那么在因正在灭（藏文：འགག་བཞིན།）的时候，果正在生（藏文：སྐྱེ་བཞིན།），这在之前已经说明了。第三，像之前所说的那样，如果正在灭（藏文：འགག་བཞིན།）的灭者和正在生（藏文：སྐྱེ་བཞིན།）的生者不能同时存在，而且用“又”字所包含的最后有（藏文：སྲིད་པ་ཐ་མ།）灭尽和未显现灭尽的未灭尽之处不能生起最初有（藏文：སྲིད་པ་དང་པོ།），那么，现在什么蕴（藏文：ཕུང་པོ།）存在而死亡，那些蕴（藏文：ཕུང་པོ།）本身自然而然地会生起
English
Now, if it is said that when the last existence (Tibetan: སྲིད་པ་ཐ་མ།) has ceased, it is unreasonable for the mind of the first existence (Tibetan: སྲིད་པ་དང་པོ།) to arise from that cessation. Because when one's own cause ceases before oneself, then there is no cause at that time. If it is said that sprouts can also grow from burnt seeds, that is also not desirable. The phrase "when the last existence (Tibetan: སྲིད་པ་ཐ་མ།) has not ceased" means that what is ceasing (Tibetan: འགག་བཞིན།) is described separately, so it does not refer to the cessation of the existence of death (Tibetan: འཆི་སྲིད།). Even if there is no such situation, it is still refuted by grasping the extreme of investigation. It is unreasonable for the first existence (Tibetan: སྲིད་པ་དང་པོ།) to arise from that cessation, because if it arises, there will be many faults. Among them, the fault of having no cause is that if the first mind of the next life arises at the time when the existence of death (Tibetan: འཆི་སྲིད།) has not manifested cessation, then these two minds will exist simultaneously, and thus it will not be caused by a cause. One sentient being has two natures, which means that the last mind of this life and the first mind of the next life exist simultaneously. The appearance of a sentient being that did not exist before means that before the sentient being that is being born, the sentient being that became its own cause did not appear before. The fault of the previous mind being permanent is that the previous mind remains until the next mind of the same continuum arises. The fault of saying that sprouts can grow from seeds that have not decayed is that sprouts grow when the seeds have not completely transformed. If it is said that the last existence (Tibetan: སྲིད་པ་ཐ་མ།) is ceasing (Tibetan: འགག་བཞིན།), that is, when the cessation is manifested, the first mind of the next life will arise naturally, then one sentient being will simultaneously have two incompatible existences (Tibetan: སྲིད་པ།). For example, if a person dies and is born as a god, the existence (Tibetan: སྲིད་པ།) of the person who is ceasing (Tibetan: འགག་བཞིན།) becomes one, and the existence (Tibetan: སྲིད་པ།) of the intermediate state of the god who is being born also becomes another existence (Tibetan: སྲིད་པ།). If it arises by its own nature, then the result of being born (Tibetan: སྐྱེ་བཞིན།) exists at the time when the cause is ceasing (Tibetan: འགག་བཞིན།), which has been explained before. Thirdly, as explained before, if the ceaser who is ceasing (Tibetan: འགག་བཞིན།) and the one who is being born (Tibetan: སྐྱེ་བཞིན།) cannot exist simultaneously, and the first existence (Tibetan: སྲིད་པ་དང་པོ།) cannot arise from the cessation of the last existence (Tibetan: སྲིད་པ་ཐ་མ།) and the unceased state that has not manifested cessation, which is implied by the word "also", then, on which aggregates (Tibetan: ཕུང་པོ།) does one dwell and die, and those aggregates (Tibetan: ཕུང་པོ།) themselves will naturally arise