Tibetan
གྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་བ་འདི་གཏི་མུག་གིས་བསླང་པས་མཐོང་བར་ཅིས་གྲུབ་ཅན་འདི་ནི་རིགས་པ་ལས་སོ། །རིགས་པ་གང་ཞེ་ན། འདིར་འབྱུང་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དངོས་པོ་སྟེ་སྐྱེ་བའམ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་འཇིག་པ་ལས་སྐྱེ་དགོས་ལ་འཇིག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ནའང་དེ་ལྟར་སྐྱེ་དགོས་སོ། །རེ་ཞིག་དངོས་པོ་སྟེ་འབྱུང་བ་ནི་དངོས་པོ་སྟེ་འབྱུང་བ་རིགས་འདྲ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྐྱེ་སྟེ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དུས་གཅིག་པ་དང་སྐྱེས་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་དགོས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱང་ མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་སྟེ་སྐྱེ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་འཇིག་པ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྐྱེ་སྟེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལྟར་ན་འཇིག་པའི་ཚེ་ཞིག་དགོས་པས་འཇིག་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལོག་པ་ལས་སྐྱེ་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མོས་ཀྱང་བུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་འཇིག་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་འཇིག་པ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྐྱེ་སྟེ་འཇིག་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལོག་པ་ལ་ནི་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཞིག་པས་ཞིག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེད་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མོས་ཀྱང་བུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་འཇིག་པ་ནི་དངོས་པོ་སྟེ་འབྱུང་བ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྐྱེ་སྟེ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་ན་ནི་མ་ཞིག་བའི་དངོས་པོས་རང་དང་མི་མཐུན་པའི་ཞིག་པ་སྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་སྒྲོན་མེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་དཔྱད་ན་འབྱུང་འཇིག་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པས་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་མཐོང་བ་ནི་གཏི་མུག་གིས་བསླད་ནས་མཐོང་བའོ། །ཡང་ན་འབྱུང་འཇིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དངོས་པོའམ་དངོས་མེད་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་གཉིས་ནི་དཔྱད་པ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པས། རྟེན་མེད་པས་འབྱུང་འཇིག་ག་ལ་ཡོད་དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་མཐོང་བ་གཏི་མུག་གིས་བསླད་པས་མཐོང་བའོ། །དངོས་པོ་ཡོད་མེད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་ནི། དངོས་པོ་དངོས་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བཤད་དེ་ཞེས་ཚིག་གསལ་ལས་བཤད་པ་ནི་བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་ཡང་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་འབྱུང་འཇིག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་འགྱུར་ནའང་དེ་ནི་མེད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། མ་གྲུབ་པ་མ་ཡི
Chinese
因此，所顯現的這種由愚癡所蒙蔽而見到的「如何成立」之事物，是依據理智而成立的。什麼是理智呢？在此，如果生起是自性存在的，那麼事物，即產生，或者無事物，即毀滅，必須從中產生，而毀滅如果是自性存在的，也必須如此產生。暫且不論，事物，即生起，不是從同類的事物，即生起，以自性產生的，如果那樣產生，因果二者將會是同時的，並且已經產生的事物又必須再次產生，這二者也是不允許的緣故。事物，即產生，不是從無事物，即毀滅，以自性產生的，如果像是自性成立那樣，毀滅的時候需要一個毀滅者，如果從毀滅的異類事物產生，那麼寡婦的女兒也將會生育兒子了。無事物，即毀滅，不是從無事物，即毀滅，以自性產生的，因為對於毀滅的異類事物來說，沒有自性產生果的能力，並且如果毀滅以自性產生毀滅，那麼寡婦的女兒也將會生育兒子了。無事物，即毀滅，不是從事物，即生起，以自性產生的，如果那樣產生，那麼就像未毀滅的事物產生與自己不相符的毀滅一樣，燈也將會產生黑暗了。以這樣的方式進行分析，生起和毀滅不是自性存在的，因此認為這二者是自性存在的，是被愚癡所蒙蔽而見到的。或者，如果生起和毀滅是自性存在的，那麼它們必須依賴於事物或非事物，如果這樣，這二者在分析時不是自性存在的。因為沒有所依，生起和毀滅怎麼會存在呢？因此，認為這二者是自性存在的，是被愚癡所蒙蔽而見到的。事物存在與不存在不是自性存在的，因為「事物不是從事物產生的」等等已經說明了，這是《明句論》中所說的，是佛護（Buddhapalita）所說的。第二個是： 此外，如果有些事物是自性存在的，那麼生起和毀滅也將會是自性存在的，但那是不存在的，因為它們不是自性產生的。如果說不是自性產生的本身沒有成立，那麼沒有成立的
English
Therefore, this "how it is established" that appears to be seen through the obscuration of ignorance is established through reason. What is the reason? Here, if arising is inherently existent, then things, i.e., arising, or non-things, i.e., destruction, must arise from it, and if destruction is inherently existent, it must also arise in that way. For the time being, things, i.e., arising, do not arise inherently from similar kinds of things, i.e., arising, because if they arise in that way, the cause and effect would be simultaneous, and once arisen, they would have to arise again, and both of these are not permissible. Things, i.e., arising, do not arise inherently from non-things, i.e., destruction, because if it were like being inherently established, there would need to be a destroyer at the time of destruction, and if it arises from a different kind of thing that is to be destroyed, then the daughter of a widow would also give birth to a son. Non-things, i.e., destruction, do not arise inherently from non-things, i.e., destruction, because for a different kind of thing that is to be destroyed, there is no ability to inherently produce a result, and if destruction inherently produces destruction, then the daughter of a widow would also give birth to a son. Non-things, i.e., destruction, do not arise inherently from things, i.e., arising, because if they arise in that way, then just as an undestroyed thing produces destruction that is incompatible with itself, darkness would also arise from a lamp. If we analyze in this way, arising and destruction are not inherently existent, so seeing these two as inherently existent is seeing through the obscuration of ignorance. Or, if arising and destruction are inherently existent, then they must depend on things or non-things, and if so, these two are not inherently existent when analyzed. Because there is no basis, how can arising and destruction exist? Therefore, seeing these two as inherently existent is seeing through the obscuration of ignorance. The existence and non-existence of things are not inherently existent, because it has been explained that "things do not arise from things," etc. This is what is said in the Clear Words (Prasannapadā), which is what Buddhapalita said. The second is: Furthermore, if some things are inherently existent, then arising and destruction would also be inherently existent, but that is not the case, because they are not inherently produced. If it is said that not being inherently produced is not established, then not being established is not
Tibetan
ན་ཏེ་འདི་ལྟར་དངོས་པོ་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། བདག་དང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་མིན་པས་ཇི་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་རབ་བྱེད་དང་པོར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་རྟག་ཆད་དུ་འགྱུར་ཚུལ། དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྐྱོན་དེ་སྤོང་བའི་ལན་དགག་པ། དེ་ལྟར་བགག་པའི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་བོ་ནི། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་རྣམས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་དེ་ལྟར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །ད་ལྟ་མིན་པར་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་གསུངས་རབ་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲ་ན་རྟག་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ལ་མི་རྟག་པར་སྨྲ་ན་ནི་ངེས་པར་ཏེ་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །ཅེས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ་ནམ་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བས་རྟག་ལྟ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དུས་དང་པོར་ཡོད་ལ་གཉིས་པར་མེད་ན་ཆད་ལྟར་འགྱུར་གྱི་ཡོད་པ་ཙམ་དང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ ཁས་བླངས་པས་རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། རྟག་ཆད་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཁས་བླངས་ནས་སྤོང་ལ་རྟེན་འབྲེལ་གསུང་བ་ན་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། ཅི་ཆོས་མངོན་པ་བསྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པ་ཁས་མི་ལེན་ནམ་གལ་ཏེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི། དེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྐད་ཅིག་མ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་མིན་པར་ཐལ་བའི་གནོད་པ་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་ནས་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་དང༌། དེ་དགག་པའི་ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཆད་པར་ལྟ་བ་དང་རྟག་པར་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་འབྱུང་བ་སྟེ་སྐྱེས་པ་དང་རྒྱུ་ཡི་འཇིག་པ་སྟེ་ཞིག་པ་གཉིས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུན་ད་སྲིད་པ་འཁོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྒྱུ་འགགས་ནས་དེའི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་ན་ཆད་པ་དང་རྒྱུ་མི་འགག་པར་རང་གི་ངོ་བོས་གནས་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ཡང་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པས་རྟག་ཆད་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་
Chinese
那么，像这样，事物不是从自身产生，也不是从他者产生。从自身和他者两者产生也是不可能的，那么怎么会是自性产生呢？不会的。这在第一品中已经说过了。第二品有三个部分：如果承认事物自性存在，就会变成常断的论述方式；即使那样承认，也驳斥了避免那个过失的回答；总结那样驳斥的意义。第一部分是：事物自性产生在任何情况下都不存在，这应该毫无疑问地承认。如果现在不承认事物自性存在，就会陷入与经文极其矛盾的常见和断见。因为如果说事物是常，就会变成常见；如果说是不常，就一定会变成断见。正如在“凡是自性存在的，它不是不存在的，所以是常”的章节中所说的那样，自性成立的事物永远不会变成不存在，所以是常见；自性成立的事物，如果一开始存在，后来不存在，就会变成断见。仅仅承认存在和刹那毁灭 并不能表明是常见和断见，因为常断是通过承认缘起而避免的，而且在宣说缘起时，说“此有故彼生”。《百论》的注释中也说：“难道不承认法相是刹那毁灭吗？如果否认，那就会变成不是善逝者。”因此，如果不承认刹那，就会陷入不是佛教徒的过失。第二部分有两个：承认自性成立后避免常断的方式，以及驳斥那个的回答。第一部分是：即使承认事物以自己的体性存在，也不会变成断见和常见。因为果的生起，即出生，和因的坏灭，即毁灭，两者是连续发生的，这个连续就是轮回。像这样，如果因停止了，它的果就不会产生，那就是断见；如果因不停止，以自己的体性存在，那就是常见。但我们不这样认为，所以没有常断的过失。如果是这样，那么，第二部分
English
So, like this, things do not arise from themselves, nor do they arise from others. It is also impossible for them to arise from both self and other, so how could they arise from their own nature? They do not. This has already been explained in the first chapter. The second chapter has three parts: how things become permanent or annihilated if it is admitted that they exist by their own nature; refuting the answer that avoids that fault even if it is admitted in that way; and summarizing the meaning of that refutation. The first part is: it should be admitted without a doubt that things do not arise by their own nature in any way. If it is admitted that things exist by their own nature now, it will be an extreme contradiction to the scriptures and will lead to the view of permanence and annihilation. Because if it is said that things are permanent, it will become a view of permanence; and if it is said that they are impermanent, it will definitely become a view of annihilation. As it is said in the section "Whatever exists by its own nature, it is not non-existent, therefore it is permanent," that which is established by its own nature will never become non-existent, so it is a view of permanence; if that which is established by its own nature exists at first and does not exist later, it will become a view of annihilation. Merely admitting existence and momentary destruction does not show that it is a view of permanence and annihilation, because permanence and annihilation are avoided by admitting dependent origination, and when dependent origination is taught, it is said, "This arises because this exists." The commentary on the Hundred Treatises also says, "Do you not admit that the Dharma is destroyed in an instant? If you do not admit it, then you will become a non-Sugata." Therefore, if you do not admit the momentary, you will fall into the fault of not being a Buddhist. The second part has two: the way to avoid permanence and annihilation after admitting self-existence, and the answer to refute that. The first part is: even if it is admitted that things exist by their own characteristics, it will not become a view of annihilation or a view of permanence. Because the arising of the fruit, that is, birth, and the destruction of the cause, that is, destruction, both occur continuously, and this continuity is the cycle of existence. Like this, if the cause ceases, its fruit will not arise, and that is annihilation; if the cause does not cease and remains in its own nature, that is permanence. But we do not think so, so there is no fault of permanence and annihilation. If so, then, the second part