Tibetan
་གཅིག་ཡིན་པས་མི་ཕྲད་ལ་སོ་སོར་གནས་པའི་ཚེ་ཡང་མི་ཕྲད་པས། ཕྲད་པ་བཀག་མོད་ཀྱང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཕྲད་བཞིན་པ་དེ་ཡོད་པས་ཕྲད་པའང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཕྲད་བཞིན་པའང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་ནི་དེ་ཉིད་དེ་དང་མི་ཕྲད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཡིན་ནའང་ཕྲད་པར་མི་འཐད་དེ་མ་ཕྲད་པར་མཚུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྲད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྱེད་ཕྲད་པ་ལ་འདོད་ན་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་ཕྲད་པས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྲད་པར་རྟོག་ ན་གཅིག་པ་དང་ཆ་གཉིས་འདོད་ན་ཐ་དད་པ་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པས་བཀག་གོ །དེས་ན་ཕྲད་བའི་བྱ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལས་སུ་གྱུར་པ། ཕྲད་བཞིན་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྲད་བཞིན་པ་མེད་ཀྱང་བླའི་ཕྲད་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཕྲད་བཞིན་པ་མེད་ན་ཕྲད་པར་རྩོམ་པ་མེད་པ་དེ་ལ་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཅན་གྱི་ཕྲད་པ་ཡང་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྲད་པ་རྫོགས་པ་མེད་ཀྱང་བླའི་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྲད་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཕྲད་པ་པོ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་ན་ཕྲད་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་ཕྲད་པའི་བྱེད་པ་པོ་བྱ་བ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ལ་རང་དབང་དུ་གནས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྲད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་པར་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཟབ་མོའི་ལུང་གིས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་དང༌། ཆེས་རྣམས་ལ་ལྡན་པ་དང་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིས་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱོར་བའི་མཚོན་བྱེད་ཙམ་ནི་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་ལྡན་ན་མཐོང་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པ་ནས་དེ་ཕྱིར་མིག་གིས་ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་པའི་མཇུག་ཏུ། གང་དག་རང་བཞིན་མེད་ཆོས་འདི་ཤེས་པ། །དཔའ་བོ་དེ་དག་འཇིག་རྟེན་མྱ་ངན་འདའ། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྤྱད་ཀྱང་ཆགས་མེད་ཅིང༌། །ཆགས་པ་རྣམ་སྤངས་སེམས་ཅན་འདུལ་བར་བྱེད། །འདི་ན་སེམས་ཅན་འགའ་མེད་སྲོག་མེད་ཀྱང༌། །མི་དབང་རྣམས་ ནི་སེམས་ཅན་ཕན་པ་མཛད། །སེམས་ཅན་ཡོད་པ་མིན་ཡང་དོན་མཛད་པ། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་དེ་ནི་དཀའ་བ་ཆེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ལ་ནམ་ཡང་ཆགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་དག་ཆོས་ཉིད་འདི་ལ་མོས་གྱུར་པ། །དེ་དག་ཡིད་ནི་སྲིད་ལ་ཆགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་གསུངས་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྡན་པ་དང་ཕྲད་པ་མེད་པ་དང་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་དང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་ཕྲད་པ་དང་ལྡན་པ་དང་འདུས་པ་དང་ཚོགས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་གིས་ཡོད་པ་ལ་དེ་དག་གང་ཡང་གཞག་ཏུ་མེད་པས། དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རྣམ་གཞག་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་འཐད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པར་བྱའོ། །ཕྲད་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཉེ་བར་ལེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་བའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་མྱུ་གུ་དང་འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ས་བོན་དང་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཚིག་གསལ་གྱི་མཚམས་སྦྱོར་ཚུལ་ཡིན་ལ་བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་ནི་སྨྲས་ པ། ཁྱོད་དངོས་པོ་རྣམས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བར་ཡང་འདོད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཡང་སྨྲ་ན་ཇི་ལྟར་ན་དངོས་པོ་བྱུང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་འབྱུང་ན་དེ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་འབྱུང་སྟེ། རྒྱུ་སྤུན་ལས་སྣམ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁ་ན་མི་འབྱུང་ན་ཅི་རྒྱུ་སྤུན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་འབྱུང་ངམ་ཅི་སྟེ་ཅི་ཡང་མི་འབྱུང་ན་ནི་འབྱུང་ཞེས་ཀྱང་ཇི་སྐད་བརྗོད།ཅི་ཁྱོད་རྟ་ལ་ཞོན་བཞིན་དུ་རྟ་མ་མཐོང་ངམ་ཁྱོད་དངོས་པོ་རྣམས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་ལ་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་མཐོང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རུང་བ་དང༌། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་འབྱུང་བར་འདོད་པ་གཉིས་འགལ་བར་འཛིན་པ་མི་འགལ་བར་རབ་བྱེད་འདིས་འཆད་པར་མཚམས་སྦྱོར་ཏེ། དེ་གཉིས་འདྲེས་པ་འབྱེད་པ་འདི་ཉིད་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གནད་ཆེ་ཤོས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་དགག་པ་ལ་གཉིས། དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག །རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་སྨྲ་ན་མཐར་འཛིན་ལས་མི་འདའ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དངོས་ཀྱི་དོན་དང༌། དེས་མཐའ་གཞན་གསུམ་ཁེགས་པར་བསྟན། བཀག་པའི་དོན་དུ་ལྟ་བ་སྨད་པའོ། །
Chinese
因为是一体，所以在不相遇而各自存在的时候也不相遇。虽然遮止了相遇，但因为存在着变成其他而正在相遇的那个，所以也有相遇，如果这样说。正在相遇也以自性成为一体的话，那么它本身就不与它相遇，如果以自性是其他的话，也不应相遇，因为所有不相遇的都变成相遇了。如果认为一半相遇，那么一方相遇就认为自身全部相遇，如果认为一体和两部分，那么对不同进行责难就遮止了。因此，相遇的行为的成就者所变成的，正在相遇是不存在的。如果说即使没有正在相遇，也有最终的相遇，如果这样说。如果没有正在相遇，那么对于没有开始相遇的那个，行为圆满的相遇也是不存在的。如果说即使没有圆满的相遇，在最终的一体性之前，也有变成其他的相遇之因的物体相遇者，如果这样说。如果没有那个，因为没有使之相遇的，所以相遇的作者对于行为圆满的行为而自在存在也是不存在的。第二，这样眼和色等根和境以及识等相遇，显示了自性不存在，那也以甚深之教证成，并且为了以此善说一切遮止与诸极相合和相遇的经典，作为连结真实义教证的象征，从近事所问中说：眼若全部相合则能见，直到最后：因此眼永远不见。结尾说：谁知此法无自性，彼等勇士超脱世间忧伤。享用欲妙亦无贪著，断除贪著调伏有情。此处无有有情亦无命，人王们乃利益有情。有情虽非有亦作利益，彼等之行实为甚难。直到：于彼永无有贪著。谁若信解此法性，彼等之心不染世间。等等所说，显示了眼等没有相合和相遇，以及没有贪著等，并显示了如是了悟的利益。第三是
English
Because it is one, it does not meet when it exists separately without meeting. Although meeting is prevented, because there is that which is becoming other and is meeting, there is also meeting, if you say so. If meeting is also established as one in its own nature, then it itself does not meet with it, and if it is other in its own nature, it should not meet either, because all that does not meet becomes meeting. If you think of half meeting, then one side meeting thinks that all of itself meets, and if you think of one and two parts, then criticizing difference prevents it. Therefore, what has become the accomplisher of the act of meeting, the one who is meeting does not exist. If you say that even if there is no meeting, there is a final meeting, if you say so. If there is no meeting, then for that which has not started to meet, the meeting with the completion of the act also does not exist. If you say that even if there is no complete meeting, before the final oneness, there is an object that is the cause of meeting that becomes other, if you say so. If there is not that, because there is no one who makes it meet, the author of meeting is also not free to exist for the act of completing the act. Second, in this way, the meeting of the senses and objects such as the eye and form, and consciousness, etc., shows that there is no self-nature, which is also proven by the profound teachings, and in order to explain all the scriptures that prohibit being in harmony and meeting with the extremes, as a symbol of connecting the definitive teachings, from the questions asked by the close attendant, it is said: If the eye is in complete harmony, it will see, until the end: Therefore, the eye never sees. The ending says: Those who know this Dharma without self-nature, those heroes transcend the sorrows of the world. Enjoying the qualities of desire is also without attachment, cutting off attachment and subduing sentient beings. Here there are no sentient beings and no life, the kings are benefiting sentient beings. Although sentient beings are not there, they also do benefit, their actions are very difficult. Until: There is never attachment to it. Those who believe in this Dharma nature, their minds will not be attached to the world. And so on, showing that there is no harmony and meeting in the eye, etc., and no attachment, etc., and showing the benefits of such realization. The third is
Chinese
།诸法聚合、具足、聚集，若依自性而有，则彼等皆无立足之地。因此，于彼等无自性中，应坚定确信一切名言皆极合理之二谛之理。此为“观察聚合”之释，乃十四品之论述，具八偈之体性。第二，破斥因缘和合自性有，分三：解释论典之正文，结合决定意义之经文，总结要义并标示名称。初者为：此处有人说，诸事物自性存在，因为有产生苗芽和造作等的因和缘，即种子和无明等和合之故。此乃《明句论》的连接方式，而佛护论师则说：汝既许诸法为缘起，又说无自性，则事物如何既是生起，又是无自性？若事物之自性不从因缘生，则从彼生何物？若从线团不生布之自性，难道只生线团之自性？若什么也不生，又怎能说生？汝岂非骑在马上却未见马？汝既说诸法是缘起，却未见彼等之无自性。如是说，事物丝毫不能容有自性成立之自性，然而，连接认为依赖因缘而生事物与此二者相违，此论述解释其不相违。此乃辨别二者混淆，是诸理中最关键者。如是，为破斥说自性成立，分二：破斥诸事物自性有，若说自性有，则显示不能超脱于执边。初者分二：破斥自性有之论证，显示对自性有之妨害。初者分三：真实之义，显示由此遮止其他三边，贬低于遮止之义中之见解。
English
That all phenomena are in conjunction, complete, assembled, if they exist by virtue of their own nature, then none of them have any basis to stand on. Therefore, in their lack of inherent existence, one should firmly establish the certainty that all these designations are extremely reasonable in the manner of the two truths. This is the explanation of "Examining Conjunction," which is the fourteenth chapter, possessing the nature of eight verses. Second, refuting that causes and conditions, when taken together, exist inherently, in three parts: explaining the text of the treatise, combining it with definitive scriptures, and summarizing the meaning and indicating the title. The first is: Here someone says that things exist inherently because there are causes and conditions that produce sprouts and actions, such as seeds and ignorance, which are taken together. This is the way the Clear Words connects, but Buddhapālita said: You assert that phenomena arise dependently and also say that they are without inherent existence, so how can phenomena both arise and be without inherent existence? If the inherent existence of phenomena does not arise from causes and conditions, then what else arises from them? If the inherent existence of cloth does not arise from threads, does only the inherent existence of threads arise? If nothing arises, then how can one say that it arises? Are you riding a horse and not seeing the horse? You say that phenomena arise dependently, but you do not see their lack of inherent existence. Thus, it is said that phenomena cannot have even a little inherent existence established by their own nature, but the connection asserts that holding that phenomena arise depending on causes and conditions and these two are contradictory, this treatise explains that they are not contradictory. This is the most important point of all reasonings, distinguishing the confusion of the two. Thus, to refute those who say that things are established by their own nature, in two parts: refuting that phenomena exist inherently, and showing that if one says that things exist inherently, then one cannot go beyond clinging to extremes. The first has two parts: refuting the proof of inherent existence, and showing the harm to inherent existence. The first has three parts: the actual meaning, showing that this prevents the other three extremes, and disparaging the view in the meaning of prevention.