Tibetan
་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ལ་རག་ལས་པར་མཐོང་ཞིང༌། དེའི་ཡུལ་ཡང་བདག་ ཡིན་པར་མཐོང་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དམིགས་པ་བདག་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་དམ་མེད་སྙམ་དུ་ཆེས་ཐོག་མར་བདག་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདག་དང་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དགག་པ་དང༌། བདག་དང་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་བདག་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་ཡོད་ཚུལ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས། ཕུང་པོ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གཅིག་དང་གཅིག་མ་ཡིན་པ་ནི་གཅིག་རྣམ་པར་བཅད་ན་ཅིག་ཤོས་ཡོངས་སུ་གཅོད་དགོས་པས་ཕུང་གསུམ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ན་གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་དང་བདག་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ན། བདག་དེ་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ནི་གཞན་སྡེས་དེ་ལྟར་མི་འདོད་ལ་རང་སྡེས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འདོད་དུ་མི་རུང་སྟེ། ངའོ་སྙམ་པ་གང་ལ་སྐྱེ་བའི་གཞི་བདག་དེ་ཕུང་པོ་དང་རང་མཚན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན༌། ཚེ་འདིའི་ཕུང་པོ་དང་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ་དེ་ཡི་ཚེ་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་མེད་པར་འདིར་བྱུང་བ་དང་ཐོག་མ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཉེར་བདུན་པར་འཆད་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་སོ་སོར་བྱེད་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྐྱེ་བ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་དུས་ཀྱི་བདག་ནི་ལུས་ལྟར་ཞིག་པའི་ཕྱིར་དང་ཚེ་འདིར་དེ་དང་རང་མཚན་ ཐ་དད་པའི་བདག་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕུང་པོ་མང་པོ་ཡོད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར་བ་དང༌། བདག་ཕུང་པོའི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་དུ་ཟད་པས་བདག་རྫས་ཡོད་ཁས་བླངས་པ་དོན་མེད་པ་དང༌། ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཉིད་ལེན་པ་པོར་འགྱུར་བས་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོས་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་དེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྲུབ་ན། བདག་དེ་ཕུང་པོ་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་མེད་པ་སྟེ་དེ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ་རྟ་བ་ལང་གི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་བདག་ཏུ
Chinese
被认为依赖于确定自性不存在。并且，由于视其境为我，最初会思考作为所缘的我，是以其自身存在的，还是不存在的。第二部分分为两点：驳斥我和蕴自性相同，以及驳斥我和蕴自性相异。第一点是：如此，如果作为所缘的我，以其自身存在，那么不会超出两种存在方式，应当思考是与蕴以自相成立的一体，还是他体。因为一体和非一体，如果破除一体，则必须完全破除另一体，因为三蕴相违。如此思考后，如果我和蕴二者以自相成立的体性是一体，那么我将成为刹那生灭之物，因为诸蕴生灭。其他宗派不承认如此，自宗也不应承认如此。如果生起“我”之念的基础，那个我与蕴以自相一体成立，那么也将与此生的蕴一体，并且那时将没有其他生，将成为在此产生且有初始，如第二十七品所说。此外，如果刹那刹那各自生灭，那么将以自相各自相异。如果那样，将不会忆起前生，说“我曾是国王，我曾是孩子”，因为那时我的身体已经坏灭，并且此生生起了与那不同的自性的我。此外，如同有许多蕴，我也将成为许多。并且，我仅是蕴的名称，因此承认我实有是无意义的。并且，应取之物本身将成为取者，因此作者和业将成为一体，有此过失。因此，应当对我和蕴二者不是以其自身一体成立，生起坚定的定解。第二点是：如果我以自相异于诸蕴而成立，那么我将不具有蕴所代表的有为法的生灭住异之相，因为将与那些相分离，如同与马和牛的相分离。如果那样，将成为我。
English
It is seen as dependent on determining the absence of inherent existence. And, because its object is seen as self, one initially contemplates the self as the object of self-grasping, wondering whether it exists by its own nature or not. The second part has two points: refuting that the self and the aggregates are of the same nature, and refuting that the self and the aggregates are of different natures. The first point is: Thus, if the self, the object of self-grasping, exists by its own nature, then it will not exceed two ways of existing. One should contemplate whether it is one or different, established by its own characteristics with the aggregates. Because one and not one, if one is refuted, then the other must be completely refuted, because the three aggregates are contradictory. Having contemplated thus, if the self and the aggregates are of one entity established by their own characteristics, then the self will become something that arises and ceases in each moment, because the aggregates arise and cease. Other schools do not accept this, and our own school should not accept it either. If the basis on which the thought "I" arises, that self is established as one with the aggregates by its own characteristics, then it will also become one with the aggregates of this life, and at that time there will be no other birth, it will become something that arises here and has a beginning, as explained in the twenty-seventh chapter. Furthermore, if it arises and ceases separately in each moment, then it will become separate by its own characteristics. If that is the case, one will not remember past lives, saying "I was a king, I was a child," because at that time the self's body has perished, and in this life a self with a different nature from that has arisen. Furthermore, just as there are many aggregates, the self will also become many. And, the self is merely a name for the aggregates, therefore admitting that the self is substantially existent is meaningless. And, the object to be taken will itself become the taker, therefore the agent and the action will become one, there is this fault. Therefore, one should generate a firm conviction that the self and the aggregates are not established as one by their own nature. The second point is: If the self is established as different from the aggregates by its own characteristics, then the self will not have the characteristics of arising, ceasing, abiding, and changing that characterize compounded phenomena, because it will be separate from those characteristics, just as it is separate from the characteristics of a horse and a cow. If that is the case, it will become a self.
Tibetan
་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ། །ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དམིགས་པར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཕུང་པོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་སུ་རུང་བ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པ་དང༌། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་ཡུལ་སོ་སོར་རྣམ་པར་རིག་པ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་གཟུགས་ལས་སེམས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་སོ་སོར་མཐོང་བར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཡང་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་སྡེས་བདག་ཕུང་པོ་ ལས་རྫས་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་འདི་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་རྫས་གཞན་དུ་སྨྲ་མོད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྨྲ་བ་ལྟར་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་དམིགས་ནས་སྨྲ་བ་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པར་བདག་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སྐྲག་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་ཀྱང་ཉམས་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གིས་བསླུས་ནས་ཕུང་པོ་ལས་རྫས་གཞན་པའི་བདག་གི་མཚན་ཉིད་རྟོག་ཅིང་སྨྲའོ། །ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པར་བདག་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ན་དེ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་བདག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་བཀག་གོ །དེ་ལྟར་བདག་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་ན་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་དགོས་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་རིགས་པས་གནོད་པར་མཐོང་བ་ན་བདག་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ངར་འཛིན་པའི་ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ནས་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་འདི་ང་ཡིའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་དམིགས་པ་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱད་བ་ན་བདག་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་བདག་གི་བ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་སྙམ་ནས་བདག་གི་བ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ང་ཞེས་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ང་ཡི་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་མི་འཛིན་ ཀྱང༌། ང་ཡི་བ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བློ་ཁ་ཕྱོགས་པ་ན་བློ་སྔ་མའི་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས། གཞུང་དུ་རིགས་པ
Chinese
将会变得不存在，因为是无为法，就像涅槃和虚空中的花朵一样。在俱生我执的两种所缘中，作为所缘也是不合理的，因为是无为法。或者说，五蕴的体性，可以被色蕴容纳，可以被感受，可以被执取为相，可以被显现地造作，以及在各个对境中进行识别，会从自性上成为他体。如果这样认为，就像从色蕴中执取心识为他体一样，我也会被视为与五蕴体性各异的他体，但实际上并非如此执取。如果其他宗派认为我说我是与五蕴不同的实有，这并不是一种损害，因为他们虽然说我是实有，但并非像他们所说的那样，通过俱生的心识来缘取而说。那么是什么呢？因为害怕不理解依赖假立的意义，而仅仅说我是假名安立，所以从世俗谛中也退失了，被相似的理由所欺骗，从而思辨和宣说与五蕴不同的实有我的体性。在对业和作者进行考察等方面，当说我和近取是互相观待而成立的时候，他们也遮止了所考察的我在世俗中存在。这样，如果我以自性成立，那么我和五蕴二者必须成立为以自性成立的一体或异体中的任何一种。当看到这两种情况都受到理证的损害时，就会确信我丝毫也不以自性成立。这种确信的获得，就是获得了证悟俱生我执所执境无自性的见解。第二，从那以后，俱生我执认为“这是我的”而执取的所缘“我的”，如果考察其是否以自性成立，那么如果我不是以自性存在的，那么“我的”又怎么会以自性存在呢？这样就会证悟“我的”也是无自性的。即使证悟“我”无自性的智慧本身并不执取“我的”为无自性，但是当以“我的”有无自性进行考察的方式来引导心识时，依靠先前智慧的作用，无需依赖其他的能立就能证悟。因此，经论中说理
English
it will become non-existent, because it is unconditioned, like nirvana and flowers in the sky. Among the two objects of the innate ego-grasping, it is also unreasonable to be an object, because it is unconditioned. Or, the nature of the five aggregates, which can be accommodated by the form aggregate, can be felt, can be grasped as a sign, can be manifestly fabricated, and can be distinguished in various objects, will become other than its own nature. If you think so, just as you grasp the mind as other than form, I will also be seen as other than the nature of the five aggregates, but in reality, it is not grasped in this way. If other schools think that I say that I am a real entity different from the five aggregates, this is not a harm, because although they say that I am a real entity, they do not say it by grasping it with innate consciousness as they say. So what is it? Because they are afraid of not understanding the meaning of dependent imputation, and only say that I am a mere name, they also fall away from the conventional truth, are deceived by similar reasons, and thus speculate and proclaim the nature of a real self different from the five aggregates. When it is said that I and the near-taking are established in dependence on each other in the examination of karma and the agent, they also prevent the examined self from existing in the conventional. In this way, if I am established by my own nature, then I and the five aggregates must be established as either one or different entities established by their own nature. When it is seen that both of these situations are harmed by reasoning, it will be convinced that I am not established by my own nature at all. The attainment of this conviction is the attainment of the view of realizing the selflessness of the object grasped by the innate ego-grasping. Second, from then on, if you examine whether the object "mine" that the innate ego-grasping grasps as "this is mine" is established by its own nature, then if I am not existent by my own nature, then how can "mine" exist by its own nature? In this way, it will be realized that "mine" is also without self-nature. Even if the wisdom that realizes that "I" is without self-nature does not itself grasp "mine" as without self-nature, when the mind is directed by the method of examining whether "mine" has self-nature or not, it will be realized without relying on other proofs based on the action of the previous wisdom. Therefore, the scriptures say reason