Tibetan
་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་དང་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་དང་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་བཀག་པས་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་དེ་དག་གི་རྣམ་གཞག་གང་ཡང་མི་འཐད་པས། རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་སྤྲུལ་པ་དང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བ་ ཁོ་ན་ལ་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆེས་འཐད་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ལས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གསུམ་པ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བཀྲི་བའི་རིམ་པ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད། དོན་དེ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་དགོས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དེ་ཁོ་ནའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་དབབ་པ། དེ་བསྒོམས་པས་ཉེས་སྐྱོན་ལྡོག་པའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན། འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གང་ཡིན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་མ་དམིགས་པས་ནང་དང་ཕྱི་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཟད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པ་ནི་འཇུག་པ་ལས། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཞིང༌། །བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། ཅེས་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ལ་འདིར་ནི་ རྩ་བར་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས། བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག །དེས་བདག་གི་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡང་ཁེགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐར་འདོད་ཀྱིས་དང་པོར་དཔྱོད་པ་བྱེད་ལུགས། དེ་ནས་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་གསུངས་པའི་རིམ་པས་དང་པོར་འཁོར་བ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཉེས་དམིགས་མང་དུ་བསྒོམས་པ་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་འདོད་ཅིང་འཁོར
Chinese
因为遮止了作者、业、烦恼以及它们的果报和享受者等，自性成立。由于自性成立，所以对它们的任何安立都不合理。就像梦、幻术、化现和乾闼婆城一样，虽然以自性成立而空，但仅显现为彼，作者等才最为合理，应当如此了知。《业观察》名为三十二偈颂的自性，是第十七能仁的释论。第三，进入无我之真实性的方式有三：解释论著的宗义，与了义的教证相结合，总结意义并标明名称。第一部分有五：进入真实性的方式，消除与教证相违之处，引导进入真实性的次第，真实性的定义，以及显示必须确定地证悟此义。第一部分有二：确定唯一的见解，以及通过修习它来逆转过患的次第。第一部分是：此处说道，如果烦恼和业等像乾闼婆城等一样，虽然不是真实性，但对于孩童们来说，显现为真实性的相状，那么，此处真实性是什么？以及如何进入真实性呢？由于内外之事物不可得，因此内外执著为我和我所，在一切方面都灭尽，这就是真实性。进入真实性的广说，如《入行论》中所说：所有烦恼过患，皆由惑聚生，由观见而生，智者已了知，我为此之境，瑜伽行者当，遮止此自我。应当如是了知，而此处仅说根本所处的方面。此处有二：遮止我自性成立，以及显示由此也遮止了我所自性成立。第一部分有二：希求解脱者首先进行观察的方式，以及之后确定无我见的方式。第一部分是：按照苦谛，四谛最初所说的次第，首先修习轮回总相和别相的众多过患时，瑜伽行者想要进入真实性并且
English
Because it prevents the self-existence of the agent, action, afflictions, and their results, as well as the enjoyer, etc. Since self-existence is established, any establishment of them is unreasonable. Just like dreams, illusions, emanations, and Gandharva cities, although empty by self-existence, but only appearing as such, the agent, etc., are most reasonable, and should be understood as such. The "Examination of Action," which is the nature of thirty-three verses, is the commentary on the seventeenth chapter. Third, there are three ways to enter the suchness of selflessness: explaining the tenets of the treatise, combining it with definitive meaning scriptures, and summarizing the meaning and indicating the name. The first part has five: the way to enter suchness, eliminating contradictions with the scriptures, the order of leading into suchness, the definition of suchness, and showing that it is necessary to definitely realize this meaning. The first part has two: establishing the view of suchness, and the order of reversing faults by meditating on it. The first part is: Here it is said, if afflictions and actions, etc., are like Gandharva cities, etc., although not suchness, but for children, they appear as the aspect of suchness, then, what is suchness here? And how to enter suchness? Because internal and external objects are not perceived, therefore, the grasping of self and self-belonging internally and externally is exhausted in all aspects, this is suchness. The extensive explanation of entering suchness is as stated in the "Entering the Middle Way": All afflictions and faults arise from the aggregate of destruction, arising from views, the wise have understood, I am the object of this, the yogi should, prevent this self. It should be understood as such, and here only the aspect of the root is explained. There are two here: preventing the self-existence of self, and showing that by this also prevents the self-existence of self-belonging. The first part has two: the way a liberation seeker first examines, and then the way to establish the view of selflessness. The first part is: According to the order of the truth of suffering, the first of the four truths, when first meditating on the many faults of the general and specific aspects of samsara, the yogi wants to enter suchness and
Tibetan
་བའི་སྐྱོན་སྐྱེ་འཆི་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཉེས་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་སྤོང་བར་འདོད་པ་འབྱུང་ལ། དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མ་ལོག་ན་འབྲས་བུ་མི་ལྡོག་པར་མཐོང་ནས་འཁོར་བ་འདི་ཅིའི་རྩ་བ་ཅན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །བརྟགས་པ་ན་འཁོར་བ་འཇིག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་ཞིང་དེ་སྤངས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་ལྡོག་པར་མཐོང་ངོ་། །འོ་ན་འཇིག་ལྟ་ཇི་ལྟར་བྱས་པས་སྤོང་སྙམ་ན། སྤྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཡུལ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་ནས། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་བཟློག་ལ། ཁྱད་པར་དུ་རབ་བྱེད་འདིར་འཇིག་ལྟས་བཟུང་བའི་བདག་དེ་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཐ་དང་གང་དུ་ཡོད་བརྟགས་ཏེ། ཡུལ་སུན་ཕྱུང་བའི་སྒོ་ནས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་བཟློག་པར་གསུངས་ཤིང༌། བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། ཞེས་བདག་འཛིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བཟུང་ བའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་ནས་གྲིད་པ་ལས་གྲོལ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཚུལ་འདི་ལ་དགོངས་པ་གཅིག་དང་དབྱངས་གཅིག་གོ །དེ་ཡི་ཕྱིར་བདག་འཛིན་གྱིས་བདག་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་དང་བཟུང་བའི་བདག་དྲི་མ་མེད་པའི་རིགས་པས་ལེགས་པར་སུན་འབྱིན་པའི་ཚུལ་མི་ཤེས་པར། ཡིད་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལས་ཚུར་བསྡུས་པ་ཙམ་ཞིག་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས་སྲིད་པ་ལས་ཐར་བར་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་བདག་འཛིན་གྱི་ཡུལ་བདག་ལ་མ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཀྱང་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ཞུགས་པ་མིན་པས་དེ་གོམས་པས་བདག་འཛིན་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྒོམ་པ་ལ་ལྟ་བ་མ་ནོར་བ་རྙེད་ཀྱང་མི་དགོས་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་གསུང་རབ་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོས་བསམ་གྱི་དུས་སུ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་སྒོམ་པའི་དུས་སུ་དེ་ལྟར་མི་དགོས་སོ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་མི་ནུས་ཏེ། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཉིད་སྒོམ་པའི་དུས་སུ་ལྟ་ཐོག་ཏུ་སེམས་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣལ་འབྱོར་བ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། ཅེས་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པས་དེ་ལྟར་བྱ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཇིག་ལྟ་སྤོང་བ་ནི་དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཡུལ
Chinese
生的过患，如生老病死等，以及罪过贪欲等所有烦恼都想断除。那时，见到如果因不颠倒，果就不会颠倒，便会思索这轮回以什么为根本呢？经过观察，见到轮回以坏聚见为根本，并且见到断除它就能断除所有烦恼和过患。那么，要怎样做才能断除坏聚见呢？一般来说，所有论述都会先指出颠倒之心如何执著的对境的过患，从而遣除对该对境的执著。特别是在此论述中，会考察坏聚见所执著的“我”与蕴是一还是异，存在于何处，通过驳斥对境的方式来遣除对“我”和我所的执著。如《百论》中也说：“于境见无我，则有生之种，亦当止息。”就是说要见到我执所执著的“我”是不存在的，从而从系缚中解脱出来。《释量论》中也说：“此境未破除，则彼不能断。”因此，所有大车（ महान，mahāna，伟大的）都对此持有相同的观点和声音。因此，如果不了解我执如何执著“我”，以及如何用无垢的理智来很好地驳斥所执著的“我”，只是习惯于从意念上将“我”和我所收回来，就想从轮回中解脱出来是不合理的。因为这并没有触及我执的对境“我”，也没有进入无我的意义，所以即使习惯了这样做，也对破除我执没有任何作用。如果是这样，那么即使没有获得不错误的见解，也可以修习真如的意义，这样一来，所有经论中关于确立真如见的说法都将变得毫无意义。即使在闻思的时候是这样，也不能说在修习的时候就不需要这样了，因为闻思所确立的，正是在修习的时候，为了让心在见解上纯熟。并且，《瑜伽师地论》中也说：“瑜伽行者当遮止我。”就是说瑜伽修习者应当这样做。因此，断除坏聚见，就是要断除它所执著的对境。
English
The faults of birth, such as birth, old age, sickness, and death, and all the defilements of faults, such as desire, are desired to be abandoned. At that time, seeing that if the cause is not reversed, the result will not be reversed, one will contemplate what the root of this cycle of existence is. Upon investigation, it is seen that the cycle of existence has the root of the view of the perishable, and it is seen that by abandoning it, all defilements and faults will be reversed. So, how can the view of the perishable be abandoned? In general, all treatises first point out the harm of the object held by the inverted mind, and then reverse the holding of that object. In particular, in this treatise, it is examined whether the self held by the view of the perishable is one with or different from the aggregates, and where it exists. By refuting the object, the holding of self and what belongs to self is reversed. As it is also said in the Hundred Treatises: "If one sees no self in the object, then the seed of existence will also cease." That is to say, one must see that the self held by the holding of self does not exist, and thus be liberated from bondage. As it is also said in the Commentary on Valid Cognition: "If this object is not refuted, then it cannot be abandoned." Therefore, all the great chariots have the same view and voice on this matter. Therefore, if one does not understand how the holding of self holds the self, and how to refute the held self well with immaculate reason, but only gets used to withdrawing from the holding of self and what belongs to self in the mind, it is unreasonable to want to be liberated from the cycle of existence. Because this does not touch the object of the holding of self, the self, nor does it enter the meaning of no self, so even if one gets used to doing this, it will not harm the holding of self in any way. If this is the case, then even if one does not find an unerroneous view, one can still meditate on the meaning of Suchness, so all the statements in the scriptures and treatises about establishing the view of Suchness will become meaningless. Even if it is like this at the time of hearing and thinking, one cannot say that it is not necessary to be like this at the time of meditation, because what is established by hearing and thinking is precisely for the purpose of making the mind familiar with the view at the time of meditation. And, it is also said in the Yogācārabhūmi-śāstra: "The yogi should prevent the self." That is to say, the yogi should do so. Therefore, abandoning the view of the perishable is to abandon the object held by it.