Tibetan
་རྟེན་ནི་ངའོ་སྙམ་པ་གང་ལ་སྐྱེ་བའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ལས་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བའི་རྟེན་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་དགོད། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྟག་ཅིང་མ་བྱས་པར་ཐལ་བ་དང༌། རྣམ་སྨིན་ཐུག་མེད་དུ་འབྱིན་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐལ་བ་དངོས་དང༌། དེ་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འདོད་པར་བྱ་སྟེ་གཞན་དུ་ན། གལ་ཏེ་ལས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་རང་བཞིན་ལ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ལས་ནི་བྱེད་པ་པོས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྟག་པ་ལ་བྱེད་པ་པོས་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དགེ་མི་དགེའི་ལས་ མ་བྱས་པར་འཇིག་རྟེན་ལ་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་དང་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཅི་སྟེ་ལས་ནི་བྱེད་པ་པོས་མ་བྱས་ན་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་མ་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལས་དེ་དག་དང་འབྲེལ་བས་ལས་མ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དང་ཕྲད་པའི་འཇིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཚངས་སྤྱོད་དག་པ་རྣམས་ལའང་མི་ཚངས་སྤྱོད་མ་བྱས་པར་ཡོད་པས་ཕྱོགས་དེ་ལ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་དུ་ཡང་འགྱུར་བས་འགའ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཞིང་རྨོ་བ་དང་ཚོང་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་རྩོམ་པ་དེ་དག་ཀྱང་མ་བྱས་པར་ཡོད་པས་རྩོམ་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། བུམ་པ་གྱིས་ཤིག་སྣམ་བུ་ཐོགས་ཤིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མ་བྱས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་བསོད་ནམས་བྱེད་པ་དང་འདི་ནི་སྡིག་བྱེད་པའོ་ཞེས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་གཉིས་མ་བྱས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་ཡང་ལས་དེ་ནི་རྣམ་སྨིན་རྣམ་པར་སྨིན་ཟིན་པར་གྱུར་པས་ཀྱང་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་འབྱིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་མ་སྨིན་པའི་སྐབས་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གལ་ཏེ་ལས་རང་ བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ལས་དུས་ཀུན་ཏུ་མི་ཉམས་པར་གནས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བས་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པས་རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ལས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །ལས་དང་ཉོན་མོངས་གཉི་ག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །ལས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ལས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་དོ་ཞེས་དང་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པས་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་འདི་ཉོན་མོངས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་གིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མིན་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ལས་ནི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་འབྲས་བུ་ལུས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་ལུས་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྐྱེན་དུ་མདོ་སྡེ་ལས་བསྟན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པར་སྔར་བཤད་ཟིན་པས་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ལུས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྗོད་པ་ལྷག་མ་ཇི་ལྟར་ཏེ་ཅི་ཞིག་ ཡོད་དེ་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ལས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་ཟ་བ་པོ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རིག་པས་བསྒྲིབས་པ་སྟེ་གཡོགས་པ་འགྲོ་བ་ལྔར་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྐྱེ་བས་སྐྱེ་བོ་གང་སྲེད་པའི་འཆིང་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་ཟ་བ་པོའོ། །འབྲས་བུའི་ཟ་བ་པོ་དེ་ཡང་རྒྱུའི་བྱེད་པ་པོ་ལས་གཞན་མིན་ཞིང་ཟ་བ་པོ་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ན་ལས་འདི་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ལ་སོགས་པ་རྐྱེན་བཞི་ལས་བྱུང་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ནི་རྐྱེན་བརྟག་ཏུ་བཤད་ཟིན་ལ། རྐྱེན་མིན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་པར་རྒྱུ་མེད་ན་ནི་འབྲས་བུ་དང༌། རྒྱུ་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ལས་བརྟག་པར་བཤད་ཟིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ན་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ག
Chinese
认为是我的所依，是生起这种想法的补特伽罗之相续，它也是业与果联系的所依。第二，分二：破斥自性有，驳斥自性有的立宗。第一，分二：成为常且未造之过，成为异熟无尽之过。第一，分二：真实的过失，以及说彼之承许的损害。第一是：业自性无有，是必须不容置疑地承认的，否则，如果业有自性成立，则无疑会成为常，因为自性没有其他变化。因此，业就成为非作者所造，因为常法没有作者所作。因此，善与非善之业，未造就在世间成熟。第二，分二：与经论相违，与世间名声相违。第一是：如果业不是作者所造，那么不作杀生等，也因为与那些业相关联，而会面临与未造业之果相遇的恐惧。对于清净梵行者来说，因为不作非梵行而存在，也会有在那方面不处于梵行中的过失，所以谁也不会从痛苦中解脱。第二是：耕田和经商等为了果实而努力，那些努力也因为未作而存在，努力就变得没有意义了。毫无疑问，这也会与诸如“做瓶子”、“拿起毯子”等所有世间的说法相违背，因为瓶子等一切都是未作而存在的。区分“这是行善者，这是作恶者”也不合理，因为二者即使不作也存在。第二是：此外，那个业，即使是已经成熟的异熟，也会再次产生异熟，因为就像未成熟时一样，没有失去自己的体性。因此，如果像那样认为业是自性有的，那么因为业在任何时候都不会消失，所以就会出现如上所述的过失，因此业不是自性有的。
English
The support that thinks 'it is mine' is the continuum of the person in whom this thought arises, and it is also the support for the connection between action and result. Secondly, there are two divisions: refuting inherent existence, and refuting the establishment of inherent existence. First, there are two divisions: the fault of becoming permanent and uncreated, and the fault of producing endless ripening. First, there are two divisions: the actual fault, and stating the harm of accepting it. The first is: the non-existence of action by its own nature must be accepted without doubt, otherwise, if action were established by its own nature, it would undoubtedly become permanent, because there is no other change in its own nature. Therefore, action would become uncreated by an agent, because there is no action by an agent for what is permanent. Therefore, virtuous and non-virtuous actions will ripen in the world without being done. Second, there are two divisions: contradiction with scriptures, and contradiction with worldly fame. The first is: if action is not done by an agent, then not doing killing and so on, also because of being related to those actions, one will face the fear of encountering the result of uncreated actions. For pure practitioners of brahmacharya, because non-brahmacharya is not done, there will also be the fault of not being in brahmacharya in that respect, so no one will be liberated from suffering. The second is: plowing fields and doing business, etc., striving for the sake of results, those efforts also exist without being done, so the efforts become meaningless. There is no doubt that this will also contradict all worldly sayings such as "make a vase" and "pick up a blanket," because all things such as vases exist without being done. The distinction of "this is a virtuous person and this is an evil person" is also not reasonable, because both exist even if they are not done. The second is: furthermore, that action, even if it is a fully ripened result, will produce ripening again and again, because it has not lost its own nature as in the case of not being ripened. Therefore, if one thinks that action is inherently existent in that way, then because action does not disappear at any time, the faults as mentioned above will occur, therefore action is not inherently existent.
Chinese
因此，没有常断二见的过失。第二部分有三点：驳斥业自性存在的论证；驳斥业和烦恼二者自性存在的论证；驳斥其他业自性存在的论证。第一点：如果说业是自性存在的，因为无明的缘故而造作，如经中所说，以接受的缘故而存在，因为业的因烦恼是自性存在的。答：有漏的业是烦恼的自性，是从烦恼中产生的。而那些烦恼也不是真实存在的，因为是随分别念而产生的。如果那些烦恼不是真实存在的，那么它的因所生的业怎么会是真实存在的呢？不会的。第二点：业和烦恼是自性存在的，因为它的果报身体是自性存在的。答：经中说，业和烦恼是身体的因。如果业和烦恼是自性空，如前所说已经成立。那么，它们的果报身体不是自性存在的，还说什么多余的呢？什么有呢？没有。第三点：业是自性存在的，因为它的果报感受苦乐者是自性存在的。被无明遮蔽，在五道中反复投生，众生与贪爱的束缚相连，那就是业果的感受者。那个果报的感受者也与因的作者不是他者，感受者本身也不是业的作者，因为不可说是一体或他体。答：因为这个业是从因缘等四缘所生，不是自性存在的，已经在缘起观察中说过了。不是从缘起所生的也是不存在的，如果没有因，那么果和因也是不合理的。如业观察中所说，因此业的作者也不是自性存在的。如果业和作者不是自性存在的，那么从业所生的果报怎么会是自性成立的呢？
English
Therefore, there is no fault of viewing permanence or annihilation. The second part has three points: refuting the argument that karma exists by its own nature; refuting the argument that both karma and afflictions exist by their own nature; and refuting other arguments that karma exists by its own nature. First point: If it is said that karma exists by its own nature, because of ignorance it is created, as it is said in the scriptures, it exists because of acceptance, because the cause of karma, afflictions, exists by its own nature. Answer: Defiled karma is the nature of afflictions, and it arises from afflictions. And those afflictions are not truly existent either, because they arise from the power of conceptualization. If those afflictions are not truly existent, then how can the karma caused by them be truly existent? It is not. Second point: Karma and afflictions exist by their own nature, because their result, the body, exists by its own nature. Answer: The scriptures say that karma and afflictions are the cause of bodies. If karma and afflictions are empty of inherent existence, as has already been established, then what more is there to say about their result, the body, not existing by its own nature? What exists? Nothing. Third point: Karma exists by its own nature, because the one who experiences happiness and suffering as its result exists by its own nature. Obscured by ignorance, repeatedly reborn in the five realms, beings bound by the bonds of craving are the experiencers of the results of karma. That experiencer of the result is also not other than the agent of the cause, and the experiencer itself is not the agent of the karma, because it cannot be said to be the same or different. Answer: Because this karma arises from four conditions, including causal conditions, and does not exist by its own nature, it has already been discussed in the examination of conditions. What does not arise from conditions also does not exist, and if there is no cause, then the result and the cause are also unreasonable. As it is said in the examination of karma, therefore the agent of karma also does not exist by its own nature. If karma and the agent do not exist by their own nature, then how can the result born from karma be established by its own nature?