Tibetan
་མ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་ས་བོན་ལས་མངོན་པར་འབྱུང་བ་སྟེ་ས་བོན་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་ནས་འགག་གོ །འབྲས་བུའི་རྒྱུན་དེ་ལས་ནི་མཐའི་འབྲས་བུའི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྐྱེའོ། །ས་བོན་དེ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ མེད་ན་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་དེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་དང་རྒྱུན་ལས་མཐའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང༌། ས་བོན་འབྲས་བུའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་མི་འབྱུང་བའི་ཆད་པ་དང་འབྲས་བུ་ཕྱུང་གི་བར་དུ་མི་འཇིག་པར་གནས་པའི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ས་བོན་ལ་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་པ་དགེ་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་བའི་སེམས་ལས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཕྱི་མ་གང་ཡིན་པ་མངོན་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། སེམས་པ་དགེ་བས་བསྒོས་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་ལས་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་བའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ན་འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྐྱེའོ། །སྔ་མའི་སེམས་ལྟ་ཞིག་མེད་ན་ནི་ཕྱི་མའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྔ་མའི་སེམས་ལས་ཕྱི་མའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དང་རྒྱུན་དེ་ལས་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང༌། སེམས་པའི་ལས་ནི་འབྲས་བུའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དེ་ཡི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཕྱི་མའི་རྒྱུར་མ་གྱུར་པར་འགགས་པའི་ལས་ཀྱི་རྒྱུན་ཆད་པ་དང༌། རྒྱུན་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་བྱས་ནས་ཀྱང་མི་འཇིག་པར་གནས་པའི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པས་ལས་སྐད་ཅིག་མར་ཁས་བླངས་ཀྱང་རྟག་ཆད་དུ་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྡེ་པ་གང་གིས་འདོད་རྩ་ཤེའི་འགྲེལ་པ་འགྲེལ་བཤད་རྣམས་ལས་མི་གསལ་ཡང་མཛོད་འགྲེལ་གྱི་གནས་དགུ་པར་བཤད་པ་དང་མཐུན་པས་མདོ་སྡེ་པ་དང་ཁ་ཆེ་བའི་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཡི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཇི་སྐད་ བསྟན་པའི་ངག་དང་བསྐྱོད་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་ལུས་ཀྱི་གསུམ་དང་ངག་གི་བཞི་དང་སེམས་པ་དང་ནི་ཞེས་པར་ཡིད་ཀྱི་གསུམ་སྟེ་དཀར་པོའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་པོ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཏེ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། །འོ་ན་བཅུ་པོ་འདི་གང་གི་ཐབས་སུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་སེམས་གསུམ་པ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའམ་ཡང་ན་དགེ་བ་བཅུ་མཐར་གཏུགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཆོས་ཡིན་ལ་བྱེད་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་གྱི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱའོ། །ཆོས་དེའི་འབྲས་བུ་ནི་སྐྱེ་བ་འདི་དང་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་གཟུགས་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། །ལས་ལམ་བཅུ་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་འདི་ཕྱིར་འདོད་ཡོན་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཆོས་ཀྱི་འབྲས་བུར་གསུངས་པས་ལས་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྡེ་པ་གཞན་གྱི་ལན་དགག །རང་གི་ལན་གདབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་བའི་བརྟག་པ་དེར་འགྱུར་ན་ནི། ཕྱོགས་དེ་ལ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དང་འགལ་བའི་ཉེས་པ་ཆེན་པོ་དང་ཉེས་པ་གྲངས་མང་པོར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་ས་ལུའི་ས་བོན་ལས་ས་ལུའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་དང་ས་ལུའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་ལས་ཀྱང་ས་ལུའི་བྲས་བུ་ཁོ་ན་སྐྱེའི་རིགས་མི་མཐུན་པ་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ། དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་དང་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་ མེད་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་དང་མི་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་པ་དྲུག་གི་སེམས་ལས་ཀྱང་རང་རང་དང་རིགས་མཐུན་པ་ཁོ་ན་འབྱུང་གི་རིགས་མི་མཐུན་པའི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་དང༌། ལྷ་གང་ཡིན་པ་ནི་ལྷ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ལ་འགྲོ་བ་གཞན་དུ་མི་འགྲོ་བ་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ལྷ་དང་མི་མི་དགེ་བ་བྱེད་བ་རྣམས་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ན་འདོད་པ་ཡང་མིན་ནོ། །སྐྱོན་དེ་དག་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་བས་ན་སྡེ་པ་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་བརྟག་པ་དེ་ལས་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་བའི་ལན་གྱི་སྐབས་འདིར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མདོར་བསྟན་པ། རྒྱས་པར་བཤད་པ། དོན་བསྡུས་ཏེ་རྟག་ཆད་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་རང་རྒྱལ་བ་དང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པའི་བརྟག་པ་གང་ཞིག་ལན་གྱི་སྐབས་འདིར་ནི་འཐད་པ་དེ་ནི་འདིར་རབ་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བརྟག་པ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དགེ་མི་དགེའི་ལས་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་ཀྱང་འབྲས་བུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཚེ་བྱེད་པ་པོའི་རྒྱུད་ལ་ལས་དེའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་གཏོགས་པ་བུ་ཡོན་གྱི་དབང་རྒྱ་འདྲ་བ་ཞིག་སྐྱེའོ། །དཔང་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་དེ་སྐྱེད་པའི་ལས་ནི་བུ་ལོན་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །བུ་ལོན་གྱི་དབང་རྒྱ་བཞག་ནས་ནོར་སྤྱད་ཀྱང་ནོར་བདག་གི་ནོར་དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་སྐྱེད་དང་བཅས་པ་འོང་བ་བཞིན་དུ། ལས་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་ཞིག་
Chinese
凡是属于果的相续，都是从种子显现出来的，即种子成为它们的因，然后灭尽。从那个果的相续中，会产生广大的最终果的集合。如果种子没有先存在，那么像苗芽之类的相续也不会产生。因为从种子产生苗芽之类的相续，又从相续产生最终的果，所以种子是果的前导，因此果的相续不是不产生的断灭，也不是在果产生之间不坏灭而存在的常恒。第二种情况是：正如对种子所说的那样，与善心相应的有心，从中会显现出后来的心相续。从善心所熏染的心相续中，如果共同作用的因缘没有缺失，就会产生令人满意的异熟果。如果没有先前的念头，那么后来的心相续也不会产生。因为从先前的念头产生后来的心相续，又从那个相续产生最终令人满意的果，所以念头的业是果的前导，因此，没有成为后来的心相续之因就灭尽的业相续是断灭，即使成为后来的相续之因，也不是不坏灭而存在的常恒，所以即使承认业是刹那性的，也不会变成常断。这是哪个部派的主张呢？虽然在《根本慧论》的注释和解释中没有明确说明，但与《俱舍论》的第九品所说的一致，所以是经部宗和克什米尔派的主张。第二，因此，如前所述的业的种种分类，如“语言和行动”等，指的是身体的三种业、语言的四种业，以及“心念”等指的是意的三种业，这也说明了十种白业道。这些也是修法的方便，即成为成就之因。那么，这十种是成为什么方便的法呢？如果说是之前所说的第三种心，也就是所谓的“法”，或者说，十善达到极致的自性是法，而正在进行的自性则是善业道的语言所表达的对象。
English
All those that are the continuity of the fruit, etc., manifest from the seed, that is, the seed becomes their cause and then ceases. From that continuity of the fruit, a vast collection of ultimate fruits arises. If the seed did not precede, then the continuity of sprouts, etc., would not arise either. Because the continuity of sprouts, etc., arises from the seed, and the ultimate fruit arises from the continuity, therefore the seed precedes the fruit, so the continuity of the fruit is not annihilation that does not arise, nor is it permanence that remains without perishing between the production of the fruit. The second is: Just as it is said about the seed, so from the mind that is associated with virtuous thought, whatever subsequent continuity of mind there is will manifest. From that continuity of mind imbued with virtuous thought, a pleasing result of ripening will arise when the co-occurring causes are not lacking. If there is no prior thought, then that subsequent continuity of mind will not arise either. Because the subsequent continuity of mind arises from the prior thought, and from that continuity the ultimate pleasing fruit arises, therefore the action of thought precedes the fruit, so the continuity of action that ceases without becoming the cause of the subsequent continuity of mind is annihilation, and even if it becomes the cause of the subsequent continuity, it is not permanence that remains without perishing, so even if action is accepted as momentary, it will not become permanent or annihilated. Which school's assertion is this? Although it is not clearly stated in the commentaries and explanations of the Root Wisdom, it is consistent with what is said in the ninth chapter of the Treasury of Knowledge, so it is the assertion of the Sutra School and the Kashmiris. Secondly, therefore, the various divisions of action as stated above, such as "speech and action," etc., refer to the three actions of the body, the four actions of speech, and "thought," etc., refer to the three actions of the mind, which also explain the ten white paths of action. These are also methods for practicing Dharma, that is, they become the cause of accomplishment. So, what Dharma do these ten become a method for? If it is said to be the third mind mentioned earlier, which is called "Dharma," or the nature of the ten virtues reaching the extreme is Dharma, while the nature of what is being done is the object expressed by the words of the path of virtuous action.
Chinese
其果报是在此生和来世享受悦意的色等五种功德。十业道是修法的方便，以及今生来世享受悦意的受用，被称为法的果报，因此我认为业和果报的联系也是自然存在的。第二部分分为两点：驳斥其他宗派的观点，以及建立自己的观点。第一点是：如果以种子和幼苗等相似的方式，对心相续进行常断的辨析，那么，那种观点就会产生与所见和未见相违的大过失和众多过失。比如，从稻子的种子产生稻子的幼苗等相续，以及从稻子的幼苗等相续也只产生稻子的果实，不会产生其他不同类的东西一样。善、不善、无记的心，以及欲界、色界、无色界和无漏的心，以及人和六道众生的心，也只会产生各自同类的东西，不会产生不同类的心。以及，哪个是天神，就只会变成天神，不会变成其他道等等。如果是那样，天神和人做不善业就不会堕入恶趣，那也不是所希望的。因为存在那些过失，所以其他宗派所说的辨析，在此时常断的回答中是不合理的。第二部分分为三点：总的来说明，详细地解释，总结要点从而破除常断。第一点是：诸佛、独觉和声闻所说的哪种辨析，在此回答中是合理的，就在这里详细地说明。那个辨析又是什么呢？善与不善的业，即使做了之后立即消失，也不会没有果报，因为在业产生的时候，在作者的相续中，会产生一种属于非相应的行，叫做该业的“不失坏”，类似于借贷关系。就像借贷关系一样，应该理解“不失坏”和产生它的业就像债权和债务一样。就像设定了借贷关系之后，即使花费了钱财，钱的主人的钱在其他时候也会连本带利地回来一样，业在做了之后立即消失
English
Its result is the enjoyment of the five desirable qualities such as form in this life and the next. The ten paths of action are the means of practicing Dharma, and the enjoyment of desirable objects in this life and the next is called the result of Dharma, so I think the connection between action and result is also natural. The second part is divided into two points: refuting the views of other schools, and establishing one's own views. The first point is: if the analysis of permanence and annihilation of the mind stream is done in a similar way to seeds and sprouts, then that view will produce great faults and many faults that contradict what is seen and unseen. For example, from the seed of rice, the continuum of rice sprouts and so on is produced, and from the continuum of rice sprouts and so on, only the fruit of rice is produced, and no other different kinds of things are produced. Good, non-good, and neutral minds, as well as the minds of the desire realm, form realm, formless realm, and uncontaminated minds, as well as the minds of humans and the six kinds of beings, will only produce their own similar kinds, and will not produce different kinds of minds. And, whoever is a god will only become a god, and will not become other realms, etc. If that is the case, then gods and humans who do non-virtuous deeds will not fall into the lower realms, which is not what is desired. Because those faults exist, the analysis spoken by other schools is not reasonable in this case of answering permanence and annihilation. The second part is divided into three points: general explanation, detailed explanation, and summarizing the main points to eliminate permanence and annihilation. The first point is: which analysis spoken by the Buddhas, solitary realizers, and hearers is reasonable in this answer, and it will be explained in detail here. What is that analysis? Good and non-good deeds, even if they disappear immediately after being done, will not be without results, because when the deed arises, in the continuum of the doer, a non-corresponding formation called the "non-loss" of that deed arises, similar to a loan relationship. Just like a loan relationship, the "non-loss" and the deed that produces it should be understood as creditor and debt. Just like after setting up a loan relationship, even if the money is spent, the money of the owner of the money will come back with interest at another time, the deed disappears immediately after being done