Tibetan
བ་ན་སྔ་ཕྱི་གཏོང་ལེན་གྱི་བྱ་བ་གཉིས་དུས་གཅིག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་སྲིད་པ་མེད་ཅིང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་མེད་ན་བདག་ཏུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པས་གང་ཟག་དེ་ནི་གང་སྟེ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་མེད་ན་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་ལྷའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོའི་གང་ཟག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅི་ཞིག་ཏུ་འཁོར་བར་འགྱུར་ཏེ་གང་དུ་འཁོར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་ན་ལེན་པ་པོ་མེད་པས་འཁོར་བ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཅི་ཞིག་ཅེས་པ་བྱ་བ་འཁོར་བའི་ཁྱད་པར་དུ་སྦྱར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་མི་རིགས་ཏེ་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་སྲིད་བ་མ་བཏང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་སྲིད་པ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། བདག་གཅིག་ལྷ་དང་མིའི་བདག་གཉིས་སུ་འགྱུར་ན་དེ་ནི་འདོད་པ་ཡང་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྷ་མིའི་སྲིད་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ལྷའི་བར་སྲིད་ཡོད་པས་སྲིད་པ་མེད་པའི་བདག་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་མིའི་སྲིད་པ་ནས་ལྷའི་བར་སྲིད་དུ་འཁོར་བ་ལ་ཡང༌། སྲིད་པ་སྔ་མ་བཏང་ནས་འཁོར་མི་འཁོར་གྱི་དཔྱད་པ་སྔ་མ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མིའི་སྲིད་པ་གཏོང་བ་དང་ལྷའི་བར་སྲིད་ལེན་པར་བྱེད་པ་གཉིས་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་ཡིན་པས། སྔ་མ་བཏང་བ་དང་ཕྱི་མ་བླངས་པ་གཉིས་ཀྱང་དུས་གཅིག་ཡིན་པས་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་སྐབས་སུ་ཉེར་ལེན་མེད་བའི་བདག་ཡོད་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ་ཞེ་ན། ཅི་བདག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྔ་མ་གཏོང་ཞིང༌། ཕྱོགས་གཞན་གཅིག་གིས་བར་སྲིད་དུ་རྒྱུའམ། འོན་ཏེ་དེ་འདྲའི་ཆ་སོ་སོར་མེད་པར་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྔ་མ་གཏོང་ཞིང་ཕྱི་མ་ལེན་པ་ཡིན་བརྟག་གྲང༌། དེ་ལ་དང་པོ་ལྟར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་མིའི་སྲིད་པ་གཏོང་བ་དང་ལྷའི་བར་སྲིད་ལེན་པའི་བདག་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་སྲིད་པ་མང་པའི་བདག་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །སྔ་མ་དང་ཁྱད་པར་ནི་བར་དོར་རྒྱུ་བ་ན་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བས་དུས་ཐུང་དུ་ཞིག་ཏུ་ཉེར་ལེན་མེད་པར་འགྱུར་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་གོ །འདིར་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་སྲིད་པའི་བར་ན་ཕུང་པོ་མེད་པའི་བདག་ཡོད་ པར་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླང་དགོས་པའི་རིགས་པ་ནི། འདི་གཏོང་བ་དང་ལེན་ནོ་ཞེས་ལས་ལ་བརྟེན་པའི་གཏོང་ལེན་གྱི་བྱ་བ་གཉིས་དུས་སྔ་ཕྱི་བའི་ཕུང་པོ་སོ་སོ་བའི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་འདིས་གཏོང་བ་དང་ལེན་ནོ་ཞེས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་དངོས་པོ་ག
Chinese
因为前后捨受二事不可能同时发生。如果二者之间没有有（存在），也没有近取蕴，就没有安立为我的理由，那个人什么也不是，什么也没有。如果这样，就没有未来取受天趣的补特伽罗。如何轮回？也没有所轮回之处。或者，因为没有取受者，轮回做什么？“什么”是指轮回的差别。 如果按照第二种观点，也不合理，因为在没有舍弃前世有（存在）的情况下，就取受了后世有（存在）。如果一个我变成了天和人两个我，那也不是所希望的。如果天和人的有（存在）之间有天趣中阴，就不会有无有的我了吗？这也是不合理的，因为从人的有（存在）到天趣中阴的轮回，也和之前一样，要分析是否舍弃了前世有（存在）才轮回。如果舍弃人的有（存在）和取受天趣中阴是同时发生的，那么舍弃前世和取受后世也是同时的，所以二者之间没有无近取的我的过失，这样说可以吗？难道是我的一部分舍弃了之前的近取，另一部分趣入中阴吗？或者没有这样的部分，而是整个我舍弃前世而取受后世，应该分析。如果是第一种情况，那么那时就会有两个我，一个是舍弃人的有（存在）的我，一个是取受天趣中阴的我。如果是第二种情况，那么二者之间就会有很多有的我。和之前不同的只是，趣入中阴时非常接近，所以在很短的时间内会变成无近取，仅此而已。这里，对方必须承认前后二有（存在）之间有无蕴的我。 因为“这是舍弃和取受”的依靠业的舍取二事，是依靠前后不同的蕴的对境。那时，“这是舍弃和取受”的作业，所依靠的作者也是事物。
English
Because the two actions of abandoning and taking, which are earlier and later, cannot happen at the same time. If there is no existence between the two, and no aggregates of close taking, there is no reason to designate as self, that person is nothing, has nothing. If so, there is no person who will take the future heavenly realm. How to transmigrate? There is no place to transmigrate either. Or, because there is no taker, what does transmigration do? "What" refers to the difference of transmigration. If according to the second view, it is also unreasonable, because without abandoning the previous existence, one takes the later existence. If one self becomes two selves, a god and a human, that is not what is desired either. If there is a heavenly intermediate state between the existence of gods and humans, will there not be a self without existence? That is also unreasonable, because the transmigration from human existence to the heavenly intermediate state is also the same as before, one must analyze whether one has abandoned the previous existence before transmigrating. If abandoning human existence and taking heavenly intermediate state happen simultaneously, then abandoning the previous and taking the later are also simultaneous, so there is no fault of a self without close taking between the two, can one say that? Is it that one part of the self abandons the previous close taking, and another part goes to the intermediate state? Or is it that there are no such parts, but the whole self abandons the previous and takes the later, one should analyze. If it is the first case, then at that time there will be two selves, one is the self that abandons human existence, and the other is the self that takes heavenly intermediate state. If it is the second case, then there will be many selves of existence between the two. The difference from before is only that when going to the intermediate state, it is very close, so it will become without close taking in a short time, that's all. Here, the opponent must admit that there is a self without aggregates between the two existences of before and after. Because the two actions of abandoning and taking, which rely on karma, "this is abandoning and taking", are dependent on the objects of different aggregates of before and after. At that time, the action of "this is abandoning and taking", the agent on which it relies is also a thing.
Tibetan
ཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་གཉིས་དུས་གཅིག་ན་བྱ་བའི་རྟེན་མི་དང་བར་སྲིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གཉིས་ཀྱང་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་བརྟེན་པ་རྟེན་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཏོང་ལེན་གྱི་བྱ་བ་གཉིས་དུས་སྔ་ཕྱི་བ་ཡིན་ན་སྲིད་པ་སྔ་མ་བཏང་ཟིན་པ་དང་ཕྱི་མ་བླངས་པ་གཉིས་ཀྱང་སྔ་ཕྱིར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་བཏང་ཟིན་ནས་ཕྱི་མ་མ་བླངས་པའི་སྐབས་དེར་སྲིད་པ་མེད་པའི་བདག་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འཁོར་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་འགལ་ཟླ་མྱང་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སུ་ཞིག་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་འདའ་བ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་ངེས་ལ་དེ་ཡང་འདུ་བྱེད་དམ་ཕུང་པོ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ནི་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་སྟེ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འཐད་ལ། དེར་མ་ཟད་སེམས་ཅན་ཕུང་པོ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་དང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གི་རིགས་པ་ནི་དེ་དག་རྟག་ན་མི་འདའ་སྟེ་ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོའམ་གང་ཟག་ཀྱང་རུང་སྟེ་འཁོར་ མཁན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མ་ཁེགས་ན་དེ་རྣམས་འཁོར་བར་འཁོར་བ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡང་མི་ཁེགས་སོ། །འཁོར་མཁན་བདེན་གྲུབ་ཁགས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདའ་མཁན་ནམ་ཐོབ་མཁན་བདེན་གྲུབ་ཀྱང་ཁེགས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཐོབ་མཁན་གྱིས་ཐོབ་བྱ་ཐོབ་པ་བདེན་པ་ཁེགས་ལ་དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཐོབ་བྱར་བདེན་པ་ཡང་ཁེགས་སོ། །དེས་ན་མྱང་འདས་སམ་ཆོས་སྐུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡང་ཁེགས་དགོས་ཏེ་དེ་དག་བདེན་པར་གྲུབ་ན་ཐོབ་བྱ་བདེན་པ་བར་གྲུབ་དགོས་པས་ཁྱབ་བྱེད་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པའི་འགྲོས་འདི་རྣམས་ཤེས་བའི་གནད་ཀྱིས་འཕགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བས་ཀྱང་འཁོར་འདས་ལ་བདེན་པ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་འབྱེད་མོད། ཕྱོགས་འདིའི་རྒོལ་བ་རིགས་པའི་འགྲོས་མི་ཤེས་པ་རྣམས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་འབྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལས། ཚེ་དང་ལྡན་བ་རབ་འབྱོར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། རིགས་ཀྱི་བུ་གལ་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ
Chinese
不能同时做两件事。如果同时做这两件事，那么作为行为所依的人和中阴身的蕴也会同时改变。如果自性成立，那么所依在任何时候都不会迷惑于能依。这样，如果舍弃和取受这两个行为有先后顺序，那么前世已经舍弃和后世已经取受也会有先后顺序。因此，在前世已经舍弃而下一世尚未取受的那个时候，就会出现没有后有的我。第二，如果轮回是自性存在的，因为对立的涅槃是自性存在的。那么，谁入于涅槃的入灭者也一定是二元的，而且无论是作为行还是蕴入于涅槃，自性存在都是无论如何，以任何方式都不合理的。不仅如此，有情与蕴是物质各异的，以及不可说成是彼或非彼的补特伽罗入于涅槃，自性存在也是无论如何都不合理的。这些道理是，如果它们是常，就不会入灭等等，需要翻译。无论是蕴还是补特伽罗，如果流转者成立为真实，那么他们流转于轮回也成立为真实也不会被遮破。如果流转者成立为真实被遮破，那么入于涅槃者或获得者成立为真实也会被遮破。这样，获得者所获得的获得之法是真实的也会被遮破，因此这些作为获得之法是真实的也会被遮破。因此，涅槃或法身成立为真实也必须被遮破，因为如果它们成立为真实，那么获得之法成立为真实就必须成立，因为能遍被遮破的缘故。凭借通达这些道理的关键，即使是印度自宗的实事论者，也不会区分轮回和涅槃是否成立为真实。然而，这一方的辩论者不了解这些道理，却在其中区分。这样，考虑到涅槃也不是以自性存在的，世尊在《母经》中说：具寿善现，涅槃也如幻如梦。具寿善现，诸佛之法也如幻如梦等等。种姓之子，如果涅槃
English
It is not possible to do two things at the same time. If these two things are done at the same time, then the aggregates of the person who is the basis of action and the intermediate state will also change at the same time. If it is established by nature, then the dependent will not be confused with the basis at all times. Thus, if the two actions of giving and receiving are sequential, then the previous life that has been abandoned and the next life that has been taken will also be sequential. Therefore, at the time when the previous life has been abandoned and the next life has not yet been taken, there will be a self without existence. Second, if samsara is self-existent, because the opposite nirvana is self-existent. Then, the one who enters nirvana must also be dual, and whether it is as an action or an aggregate entering nirvana, self-existence is unreasonable in any way. Moreover, sentient beings are materially different from the aggregates, and the person who cannot be said to be it or not it entering nirvana, self-existence is also unreasonable in any way. The reason for these is that if they are permanent, they will not pass away, etc., which needs to be translated. Whether it is the aggregates or the person, if the one who transmigrates is not established as true, then their transmigrating in samsara as true will also not be refuted. If the one who transmigrates is refuted as truly established, then the one who enters nirvana or the one who attains is also refuted as truly established. Thus, the attainment of the one who attains is refuted as true, and therefore these as the object of attainment are also refuted as true. Therefore, nirvana or dharmakaya must also be refuted as truly established, because if they are established as true, then the object of attainment must be established as true, because the pervasive is refuted. By understanding the key to these reasons, even the realists of the Indian self-sect do not distinguish whether samsara and nirvana are established as true or not. However, the debaters on this side do not understand these reasons and distinguish between them. Thus, considering that nirvana is also not existent by its own nature, the Blessed One said in the Mother Sutra: Venerable Subhuti, nirvana is also like an illusion, like a dream. Venerable Subhuti, the dharmas of the Buddhas are also like an illusion, like a dream, etc. Son of good family, if nirvana