Chinese
不是这样的。什么样的经典应被视为不了义，什么样的经典应被视为了义，应遵循定解宝王和无尽慧所教导的去理解。这些非常广博的内容，应从《辨了义不了义善说精髓》中了解。第二，如是，以理证明一切事物皆无自性成立，同样也以甚深之圣言成立。为了表明如是宣说的所有经典都由此论述来解释，故而引证了义之圣言，如《定解宝王经》云：一切皆不可思议，一切皆非生，了知有与无，令其寂灭吧！凡为心所控制之人，将于百千俱胝生中受苦。又云：忆念过去无量劫，我曾为人之主。大仙以舟为事，名曰无物所生。诞生之际，安住于虚空，宣说一切法皆无物。彼时，与之相应而命名，以音声遍扬于世间。诸天皆出大音声，将成为名为无物之王。诞生之际，行走七步，胜者宣说诸法皆无物。当能仁成为宣说一切法的，佛陀，成为正法之王时，从草木、丛林、药山、岩石中，也发出诸法皆无物的声音。彼世间所有之音声，皆说无物，一无所有。如是引导世间之音声，其声调极为殊妙。如是所说，无物之义即是无自性之义。第三，总的来说，事物和非事物，以及特别的，自己的事物和他人的事物，以及诸法之真如自性等等，对于这些以自性力而存在的事物，任何安立皆不可能，应明确其直接显示的意义。彼时，自然会以名言之力的存在而安立，所有这些都非常合理，应如是引导缘起的定解。自
English
It is not like that. What kind of scripture should be regarded as provisional and what kind of scripture should be regarded as definitive should be understood by following the teachings of Samadhiraja and Inexhaustible Intellect. These very extensive contents should be understood from "The Essence of the Good Explanation of Differentiating the Provisional and the Definitive." Second, as such, it is proven by reasoning that all things are without inherent existence, and similarly, it is also proven by the profound scriptures. In order to show that all the scriptures that are thus proclaimed are explained by this treatise, the definitive scriptures are cited, as it is said in the Samadhiraja Sutra: "All are inconceivable, all are unborn, know existence and non-existence, let them be pacified! Those who are controlled by the mind will suffer in hundreds of thousands of millions of births." And also: "I remember that in countless eons of the past, I was the lord of men. The great sage worked with a boat, and his name was born from nothing. At the time of his birth, he dwelt in the sky, proclaiming that all dharmas are without substance. At that time, he was named accordingly, and his voice spread throughout the world. All the gods uttered great sounds, and he will become a king named 'Without Substance.' At the time of his birth, he took seven steps, and the Victorious One proclaimed that all dharmas are without substance. When the Muni became the one who teaches all dharmas, the Buddha, when he became the king of the Dharma, from the grass, trees, groves, medicinal mountains, and rocks, the sound of 'all dharmas are without substance' also arose. All the sounds in that world said, 'Without substance, nothing at all.' Such was the sound that guided the world, its tone was extremely wonderful." As it is said, the meaning of "without substance" is the meaning of "without inherent existence." Third, in general, things and non-things, and in particular, one's own things and the things of others, and the suchness of all dharmas, etc., for these things that exist by their own power, no establishment is possible, and the meaning that is directly shown should be clarified. At that time, it will naturally be established by the power of names, and all of these are very reasonable, and the certainty of dependent origination should be guided in this way. Self-
Tibetan
ཞིན་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གསུམ་པ་བཅིངས་ཐར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག་པ་ ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང༌། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་བ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཁོར་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག །བཅིངས་ཐར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག །མྱང་འདས་ཀྱི་དོན་དུ་རྩོམ་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་སྤུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་བ་དགག །མྱང་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་ནས་འགྲོ་བ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ན་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་དེའི་ཚེ་སུ་ཞིག་འགྲོ་བ་སྔ་མ་ནས་འགྲོ་བ་ཕྱི་མར་འགྲོ་ཞིང་འཁོར་ཏེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །འདི་དགག་པ་ལ་གཉིས། བླང་བྱ་ཕུང་པོ་འཁོར་བ་དགག །ལེན་བ་པོ་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྟག་པ་འཁོར་བ་དགག །མི་རྟག་པ་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཕུང་པོ་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་འཁོར་དགོས་ན་དེ་ལ་གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་དེ་ཕུང་པོ་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་ངེས་ལ་དེ་རྟག་ན་ནི་མི་འཁོར་ཏེ། འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་འགྲོ་བ་སྔ་མ་ནས་འོང་ཞིང་ཕྱི་མར་མི་འགྲོ་ན་འཁོར་བ་པོར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པ་འཁོར་བར་སྨྲ་ན་མི་རྟག་ནའང་འཁོར་བ་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱིས་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་ནི་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་ལ་ཞིག་བ་རྣམས་ནི་སླར་མི་འཁོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འདུ་བྱེད་རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་འཁོར་རོ་སྙམ་ན། འདི་ལ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིར་མ་ཕྱེ་བར་སྔ་ཕྱི་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུན་འཁོར་བ་དང༌། སྔ་ཕྱི་སོ་སོ་བའི་སྐད་ཅིག་འཁོར་བ་གཉིས་ལས་ཕྱི་མ་འགོག་པ་ན་རེ་ཞིག་སྔ་ཕྱི་རེ་རེ་བ་འགོག་པ་ནི། འབྲས་བུའི་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་འགྱུར་ནི་འཁོར་བ་པོར་མི་རུང་སྟེ། དེ་ནི་འགྲོ་བ་སྔ་མ་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་ཤིང་འགྲོ་བ་ཕྱི་མ་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་འཁོར་མཁན་ལ་བྱ་
Chinese
ཞིན་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། 名为“审察”的偈颂十一颂之自性之分别论第十五之释。 །།གསུམ་པ་བཅིངས་ཐར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག་པ་ 第三，遮破系缚解脱自性存在， ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང༌། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་བ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཁོར་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག །བཅིངས་ཐར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག །མྱང་འདས་ཀྱི་དོན་དུ་རྩོམ་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་སྤུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་བ་དགག །མྱང་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་ནས་འགྲོ་བ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ན་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་དེའི་ཚེ་སུ་ཞིག་འགྲོ་བ་སྔ་མ་ནས་འགྲོ་བ་ཕྱི་མར་འགྲོ་ཞིང་འཁོར་ཏེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །འདི་དགག་པ་ལ་གཉིས། བླང་བྱ་ཕུང་པོ་འཁོར་བ་དགག །ལེན་བ་པོ་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྟག་པ་འཁོར་བ་དགག །མི་རྟག་པ་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཕུང་པོ་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་འཁོར་དགོས་ན་དེ་ལ་གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་དེ་ཕུང་པོ་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་ངེས་ལ་དེ་རྟག་ན་ནི་མི་འཁོར་ཏེ། འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་འགྲོ་བ་སྔ་མ་ནས་འོང་ཞིང་ཕྱི་མར་མི་འགྲོ་ན་འཁོར་བ་པོར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པ་འཁོར་བར་སྨྲ་ན་མི་རྟག་ནའང་འཁོར་བ་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ 分为二：正文之义与彼之能立遮破。初者分为三：解释分别论之论典，与决定之圣言结合，摄义而示名称。初者分为三：遮破轮回涅槃自性成立，遮破系缚解脱自性成立，破斥为涅槃之义而造作成为无意义之过失。初者分为二：遮破轮回自性成立，遮破涅槃自性成立。初者：此处说诸事物自性存在，因为轮回自性存在。若从一趣处往另一趣处名为轮回，若诸事物自性不存在，则彼时谁从先前之趣处往后趣处而轮回，如石女之子。此遮破分为二：所取蕴轮回之遮破，能取有情轮回之遮破。初者分为二：常法轮回之遮破，无常法轮回之遮破。初者：若轮回自性存在，则蕴与有情二者任何一者必须轮回，若彼为行蕴，即蕴轮回耶？彼亦决定为常与无常二者，若彼为常，则不轮回，因为远离来去之作用，若从先前之趣处来而不往后趣处，则与轮回者相违。第二者：若说行蕴无常者轮回，纵然无常，亦不成为轮回者自性存在，因为无常者才生即灭，而灭坏者不再轮回。或者认为行蕴从一因果传递至另一因果之次第相续不断之无常者才轮回耶？对此，未分前后刹那，而前后随行之相续轮回与前后各自之刹那轮回二者，破后者，暂且破一一前后者：果之刹那后者生起，不应成为轮回者，因为彼未从任何先前之趣处而来，亦未往任何后趣处而去，对于轮回者来说，是作用。
English
ཞིན་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། Explanation of the Fifteenth Analysis, the Nature of Eleven Verses Called "Examination." །།གསུམ་པ་བཅིངས་ཐར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག་པ་ Third, refuting the inherent existence of bondage and liberation, ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང༌། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་བ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཁོར་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག །བཅིངས་ཐར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག །མྱང་འདས་ཀྱི་དོན་དུ་རྩོམ་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་སྤུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་བ་དགག །མྱང་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་ནས་འགྲོ་བ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ན་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་དེའི་ཚེ་སུ་ཞིག་འགྲོ་བ་སྔ་མ་ནས་འགྲོ་བ་ཕྱི་མར་འགྲོ་ཞིང་འཁོར་ཏེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །འདི་དགག་པ་ལ་གཉིས། བླང་བྱ་ཕུང་པོ་འཁོར་བ་དགག །ལེན་བ་པོ་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྟག་པ་འཁོར་བ་དགག །མི་རྟག་པ་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཕུང་པོ་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་འཁོར་དགོས་ན་དེ་ལ་གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་དེ་ཕུང་པོ་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་ངེས་ལ་དེ་རྟག་ན་ནི་མི་འཁོར་ཏེ། འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་འགྲོ་བ་སྔ་མ་ནས་འོང་ཞིང་ཕྱི་མར་མི་འགྲོ་ན་འཁོར་བ་པོར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པ་འཁོར་བར་སྨྲ་ན་མི་རྟག་ནའང་འཁོར་བ་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ 分为二：正文之义与彼之能立遮破。初者分为三：解释分别论之论典，与决定之圣言结合，摄义而示名称。初者分为三：遮破轮回涅槃自性成立，遮破系缚解脱自性成立，破斥为涅槃之义而造作成为无意义之过失。初者分为二：遮破轮回自性成立，遮破涅槃自性成立。初者：此处说诸事物自性存在，因为轮回自性存在。若从一趣处往另一趣处名为轮回，若诸事物自性不存在，则彼时谁从先前之趣处往后趣处而轮回，如石女之子。此遮破分为二：所取蕴轮回之遮破，能取有情轮回之遮破。初者分为二：常法轮回之遮破，无常法轮回之遮破。初者：若轮回自性存在，则蕴与有情二者任何一者必须轮回，若彼为行蕴，即蕴轮回耶？彼亦决定为常与无常二者，若彼为常，则不轮回，因为远离来去之作用，若从先前之趣处来而不往后趣处，则与轮回者相违。第二者：若说行蕴无常者轮回，纵然无常，亦不成为轮回者自性存在，因为无常者才生即灭，而灭坏者不再轮回。或者认为行蕴从一因果传递至另一因果之次第相续不断之无常者才轮回耶？对此，未分前后刹那，而前后随行之相续轮回与前后各自之刹那轮回二者，破后者，暂且破一一前后者：果之刹那后者生起，不应成为轮回者，因为彼未从任何先前之趣处而来，亦未往任何后趣处而去，对于轮回者来说，是作用。 Consisting of two parts: the actual meaning and the refutation of its proof. The first has three parts: explaining the text of the treatise, combining it with definitive statements, and summarizing the meaning by indicating the title. The first has three parts: refuting the inherent existence of samsara and nirvana, refuting the inherent existence of bondage and liberation, and refuting the fallacy of composing for the sake of nirvana as meaningless. The first has two parts: refuting the inherent existence of samsara, and refuting the inherent existence of nirvana. The first is: Here it is said that things exist inherently because samsara exists inherently. If going from one destination to another is called samsara, then if things do not exist inherently, then who goes and revolves from the previous destination to the next, like the son of a barren woman? This refutation has two parts: refuting the aggregates of objects to be taken as samsara, and refuting the sentient beings who take them as samsara. The first has two parts: refuting the permanent as samsara, and refuting the impermanent as samsara. The first is: If samsara exists inherently, then one of the two, the aggregates and the sentient beings, must revolve. If it is the aggregate of formations that revolves, then it must be either permanent or impermanent. If it is permanent, then it does not revolve, because it is devoid of the activity of going and coming, and if it comes from the previous destination and does not go to the next, then it contradicts the revolving entity. The second is: If one says that the impermanent aggregate of formations revolves, then even if it is impermanent, it does not become the inherent nature of the revolving entity, because the impermanent is destroyed as soon as it is born, and those that are destroyed do not revolve again. Or does one think that only the impermanent aggregate of formations, which passes from one cause and effect to another in a continuous sequence, revolves? In this case, without distinguishing between the previous and subsequent moments, there are two types of revolution: the continuous revolution that follows the previous and subsequent moments, and the revolution of each individual moment before and after. When refuting the latter, we first refute each individual moment before and after: the subsequent moment of the result will arise, but it should not become the revolving entity, because it has not come from any previous destination, nor does it go to any subsequent destination, and for the revolving entity, it is an action.