Tibetan
བ་དེ་གཉིས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་སྔ་མ་ཞིག་པ་ཡང་མི་འཁོར་ཏེ་འགྲོ་བ་སྔ་མ་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་པའི་ཕྱིར་དང་ཕྱི་མ་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བྱེད་སྔ་མ་ཞིག་པ་དང་ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འདུ་བྱེད་འདས་མ་འོངས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱང་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བ་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་འདས་མ་འོངས་འཁོར་བ་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་མི་འཁོར་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པ་ན་སྔ་མ་འཁོར་བ་ཡིན་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་ནས་འཁོར་བ་པོར་འཇོག་གོ་སྙམ་ན། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་ཡིན་བརྟག་གྲང༌། དང་པོ་ལྟར་ནི་མི་རིགས་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་དང་སྔ་ཕྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་སྔ་མ་ཞིག་བ་དང་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པའི་ དུས་སོ་སོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པ་ན་སྔ་མ་འཁོར་བར་མི་རིགས་ཏེ་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་མིན་ཏེ་གཞན་དུ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ཡོད་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བར་འགྱུར་ལ། མར་མེ་གཞན་འབར་བ་ན་མར་མེ་ཤི་བ་ཡང་འབར་བར་འགྱུར་ཏེ། འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་དུ་མཚུངས་པ་ལ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་གཉིས་གཅིག་སྐྱེས་པས་གཅིག་འཁོར་ལ་གཞན་གཉིས་ལ་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་ན་སྔ་མ་ཞིག་པ་དང་མ་ཞིག་པ་དང་འཇིག་བཞིན་པ་གང་ལས་སྐྱེ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ནི་ས་བོན་ཚིག་པ་ལས་ཀྱང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །ལུགས་འདིས་ཞིག་པ་དངོས་པོར་བཞེད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ཞིག་པ་ལས། ཕྱི་མ་སྐྱེ་བར་མི་བཞེད་པར་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འགོག་གོ །སྔ་མ་མ་ཞིག་བ་ལས་སྐྱེ་ན་ས་བོན་རྣམ་པར་མ་འགྱུར་བར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཐ་སྙད་དུ་སྔ་མ་མ་ཞིག་པ་ཕྱི་མའི་དངོས་རྒྱུར་བཞེད་མོད་ཀྱང་འདིར་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་འགོག་ལ་དེ་ལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྐྱོན་དེ་དག་འཇུག་གོ །འཇིག་བཞིན་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ཞིག་མ་ཞིག་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་འཇིག་བཞིན་པ་ནི་མེད་ལ་དེ་གཉིས་ལ་ཡང་སྐྱོན་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་ལྔ་ཕྱི་ཕྱེ་བའི་རེ་རེ་བ་དང་གཉིས་ཀ་བསྡོམས་པ་ལ་འཁོར་ བ་པོར་འདོད་པ་བཀག་ཅིང༌། སྔ་ཕྱི་བ་ལ་གཅིག་ཐ་ད
Chinese
这是因为需要这两个。前因坏灭也不会流转，因为先前的行从任何地方都不会到来，以及后来的行也不会到任何地方去。因为除了先前的行坏灭和后来的行没有产生之外，没有过去和未来的行。而且，那两个也不是仅仅因为坏灭和没有产生而作为流转者存在，所以过去和未来的行不是作为流转者存在的。如果认为，即使那两个不流转，但当后来的刹那产生时，先前的刹那就会流转，所以可以依靠行的先后两者而安立为流转者。那么，应当考察刹那的先后，自性上是一还是他。如果是第一种情况，那是不合理的，因为是因果和先后，以及因为先前坏灭和后来产生的时间是各自不同的。如果是第二种情况，那么当后来的刹那产生时，先前的刹那也不会流转，因为那两者本体上是各不相同的。这不是不确定的，否则，如果凡夫有在轮回中出生的，那么阿罗汉们也会变成在轮回中。当其他的灯燃烧时，熄灭的灯也会燃烧。因为在不相关的其他事物上相同，所以一个刹那的先后，一个产生，一个流转，而对于其他两个，没有不希望那样的理由。此外，如果后来的刹那从先前的刹那产生，那么是从先前的刹那坏灭、没有坏灭还是正在坏灭中产生？如果是从坏灭中产生，那么即使种子腐烂，也会产生苗芽，因此会变成无因。虽然这个宗派认为坏灭是实有，但并不认为后来的刹那从先前的刹那坏灭中产生，这在之前已经说过，因此这样遮破。如果是从先前没有坏灭中产生，那么果实会在种子没有转变的情况下产生，并且因果两者会同时产生。虽然名言上认为先前没有坏灭是后来的实有因，但在这里，遮破以自己的自性产生，并且对于那一点，之前所说的过失会进入。如果是从正在坏灭中产生，那么既不是坏灭也不是没有坏灭的正在坏灭是不存在的，并且对于那两者，也已经说过了过失。这样，对于分开刹那的先后，一个个以及两者加起来，想要认为是流转者，已经遮破了。对于先后者，一还是他
English
This is because both are needed. The former cause, having ceased, also does not transmigrate, because the former going does not come from anywhere, and the latter does not go anywhere. Because there are no past and future actions except for the former action ceasing and the latter not arising. Moreover, those two are not existing as transmigrators merely by ceasing and not arising, therefore past and future actions are not existing as transmigrators. If it is thought that even if those two do not transmigrate, when the later moment arises, the former moment transmigrates, so one can rely on both the former and latter of actions and establish them as transmigrators. Then, one should examine whether the former and latter moments are the same or different in nature. If it is the first case, it is unreasonable, because it is cause and effect and former and latter, and because the times of the former ceasing and the latter arising are each different. If it is the second case, then when the later moment arises, the former moment will not transmigrate, because those two are different in essence. This is not uncertain, otherwise, if ordinary beings have birth in samsara, then arhats would also become in samsara. When other lamps are burning, the extinguished lamp will also burn. Because it is the same in unrelated other things, so one moment's former and latter, one arises, one transmigrates, and for the other two, there is no reason not to want it that way. Furthermore, if the later moment arises from the former moment, then does it arise from the former moment ceasing, not ceasing, or in the process of ceasing? If it arises from ceasing, then even if the seed rots, a sprout will arise, therefore it will become without cause. Although this school considers ceasing to be real, it does not consider the later moment to arise from the former moment ceasing, which has been said before, therefore it is refuted in this way. If it arises from the former not ceasing, then the fruit will arise without the seed transforming, and both cause and effect will arise simultaneously. Although nominally it is considered that the former not ceasing is the substantial cause of the latter, but here, it is refuted that it arises by its own nature, and for that point, the faults mentioned before will enter. If it arises from being in the process of ceasing, then being in the process of ceasing, which is neither ceasing nor not ceasing, does not exist, and for those two, the faults have also been stated. Thus, for separating the former and latter of moments, each one individually and both together, wanting to consider them as transmigrators, has been refuted. For the former and latter, one or other
Tibetan
ད་དང་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་དང་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་གཞག་ཏུ་མེད་པས། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྒྱུན་ཀྱང་མེད་པས་རྒྱུན་ལ་ཡང་འཁོར་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །གཞན་སྡེ་འགྲོ་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་འཁོར་བ་པོ་འདོད་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་འཁོར་བར་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་དམ་ཕུང་པོ་འཁོར་བར་སྨྲ་བ་རང་སྡེ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གང་ཟག་ཏུ་འཇོག་པའི་གཞི་ནི་ཕལ་ཆེར་རྣམ་ཤེས་ལ་འདོད་པས། ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་ཤེས་འཁོར་བར་འདོད་ཅིང་དེ་ཉིད་ལ་གང་ཟག་འཁོར་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་ལ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་མ་ཕྱེ་བའི་རྒྱུན་ཉིད་འཁོར་བར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་དགག །ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རིགས་པ་དང་འགལ་བས་འདུ་བྱེད་མི་འཁོར་བ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དེ་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལ་ཡང་འདུ་བྱེད་འཁོར་བར་མི་འཐད་པའི་རིམ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པས་མི་རིགས་ཏེ། རྟག་ན་འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པས་རྟག་པ་མི་འཁོར་ལ་སེམས་ཅན་མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་སྐད་ཅིག་དང་རྒྱུན་གྱི་དཔྱད་པས་འཁོར་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མང་པོས་བཀུར་བ་པ་རྣམས་ན་རེ་འདུ་བྱེད་རྟག་མི་རྟག་འཁོར་བར་མི་འཐད་པའི་དཔྱད་པ་སེམས་ཅན་ལ་མཚུངས་པར་སྨྲ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལྟར་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་བའི་གང་ཟག་འཁོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གང་ཟག་འཁོར་བ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་གང་ཟག་དེ་ནི་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་རྣམས་ལ་གཅིག་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པ་ལྔས་བཙལ་བ་ན་རྙེད་དགོས་པ་ལས་རྙེད་པ་མེད་ན་བདག་ངོ་བོས་ཡོད་པ་གང་ཞིག་འཁོར་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདིར་མིའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནས་ལྷའི་ཉེ་བར་ལེན་པར་འཁོར་ན། མིའི་ཉེ་བར་ལེན་བ་བཏང་ནས་སམ་མ་བཏང་བར་འགྲོ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན་སྔ་ཕྱི་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཉེར་ལེན་ཕུང་པོ་ལྔའི་སྲིད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་སྔ་མ་བཏང་ནས་ཕྱི་མ་མ་བླངས་པའི་སྐབས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུ
Chinese
因为遮止了后后生起比先前存在是自性的缘故。刹那先后和因果以自性成立是不可安立的。因为没有依赖于它的常，所以在常上也没有以自性存在的轮回。其他部派所有认为从一个趣向另一个趣流转的轮回者，都认为是从蕴之外自性各异的补特伽罗实有轮回。因此，说行或者蕴是轮回是自宗，而且作为安立补特伽罗的基础，大多数认为是识。因此，认为阿赖耶等识是轮回，也说彼即是补特伽罗轮回，而且认为不分刹那先后的相续即是轮回。第二分二：破蕴之外自性各异的有情轮回。破与蕴不可说是一是异的补特伽罗轮回。初者：如果因为与理相违，行不轮回是真实的，但是如果从蕴之外自性各异的作为我的实有存在者轮回，那么对于如此的有情轮回，不应理行的轮回的次第，所有这些都是相同的，因为如果是常，则不作往来之业，所以常不轮回，而且对于有情无常，也因为刹那和常的观察而不应理轮回的缘故。 第二者：如果多数恭敬者说，对于行常无常不应理轮回的观察，说与有情相同是不应理的，因为我如蕴之外不可说是一是异一样，对于常无常任何都不可以说的补特伽罗轮回的缘故。如果补特伽罗轮回彼以自性而有，那么彼补特伽罗对于蕴、处、界等，以先前所说的五种方式寻求时，必须能够找到，如果不能找到，那么以自性存在的我什么会成为轮回呢？不会成为轮回的。此外，如果在此从人的近取到天的近取而轮回，那么人的近取舍弃后或者不舍弃而行是自性而有。如果如前者一样，那么前后二者之间，将没有近取五蕴的实有，因为有舍弃先前近取后，没有取后后近取的时机之故，是自性成立的。
English
Because it is prevented that the later arising is inherently existent from the previous one. It is impossible to establish that the prior and posterior moments and cause and effect are established by their own nature. Because there is no constant that relies on it, there is also no inherently existent samsara on the constant. All other schools that believe in the transmigrator who transmigrates from one realm to another believe that the person who is substantially existent and different in nature from the aggregates is the one who transmigrates. Therefore, saying that actions or aggregates are samsara is our own school, and the basis for establishing a person is mostly considered to be consciousness. Therefore, it is believed that consciousness, such as the alaya, is samsara, and it is also said that it is the person who transmigrates, and it is believed that the continuum that does not distinguish between prior and posterior moments is samsara. The second has two parts: refuting the sentient being who is different in nature from the aggregates and transmigrates. Refuting the person who is neither the same nor different from the aggregates and transmigrates. The first is: if it is true that actions do not transmigrate because they contradict reason, but if the substantially existent self, which is different in nature from the aggregates, transmigrates, then for such a sentient being who transmigrates, the order of the actions that do not transmigrate is the same, because if it is constant, it does not perform the activity of going and coming, so the constant does not transmigrate, and also for the impermanent sentient being, it is also unreasonable for it to transmigrate because of the examination of moments and constants. Secondly, if those who are respected by many say that it is unreasonable to say that the examination of whether actions are constant or impermanent and do not transmigrate is the same for sentient beings, because the self is like the aggregates, and it cannot be said to be the same or different, so it is the person who cannot be said to be either constant or impermanent who transmigrates. If that person who transmigrates exists by his own nature, then that person must be found when searching for the aggregates, elements, and realms in the five ways mentioned earlier. If he cannot be found, then what will become the samsara of the self that exists by its own nature? It will not become samsara. Furthermore, if here one transmigrates from the appropriation of a human to the appropriation of a god, then going after abandoning or not abandoning the appropriation of a human is inherently existent. If it is like the former, then between the former and latter, there will be no real existence of the five aggregates of appropriation, because there is a time when the former appropriation is abandoned and the latter appropriation is not taken, so it is established by its own nature.