Tibetan
མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པར་སྟོན་བའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་རབ་བྱེད་འདིས་བཤད་པར་བྱ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱོགས་ཙམ་སྨོས་ན། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ན། །གཟོད་ནས་ཞི་ཞིང་མ་སྐྱེས་པ། །རང་ བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །ཆོས་རྣམས་མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན། །ཞེས་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ། གཟོད་མ་ནས་ནི་སྟོང་ཞིང་མ་འོངས་ཆོས། །སོང་བ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་གནས་ཀྱིས་དབེན། །སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་སྙིང་པོ་མེད། །ཐམས་ཅད་དག་ཅིང་རྣམ་དག་ནམ་མཁའ་བཞིན། །རྒྱལ་བའི་ཆོས་ནི་གང་དག་རབ་སྟོན་བ། །དེ་ཡང་མི་ཟད་པས་ན་མི་མཐོང་སྟེ། །ཆོས་འདི་སྔ་ནས་བདག་མེད་སེམས་ཅན་མེད། །དེ་དག་རབ་ཏུ་སྟོན་ཀྱང་ཟད་མི་འགྱུར། །བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བརྟགས་ནས་བསྟན་པ་ཡིན། །འཁོར་བ་ལ་ནི་ཐ་མ་མི་རྙེད་དེ། །གང་དག་སྔོན་བྱུང་མཐའ་ནི་མཚན་ཉིད་མེད། །མ་འོངས་དུས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ལས་དང་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཞུགས་འགྱུར་ཏེ། །རབ་དང་ཐ་མ་དག་ཏུའང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཆོས་རྣམས་རྟག་ཏུ་བླུན་ཞིང་རང་བཞིན་སྟོང༌། །ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་ཡང་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་གཟོད་མ་དང་གདོད་མ་ནི་དང་པོའི་སྒྲའོ། །ཞི་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཞི་བའི་ཡུལ་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་བཞིས་དུས་གསུམ་གདོད་ནས་སྟོང་པ་སྒྱུ་མ་དང་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་དང༌། དེ་ནས་ལྔས་ཆོས་རྣམས་གདོད་མ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་ཞིང་རྒྱལ་བས་ཆོས་བསྟན་པ་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་དང༌། དེ་ནས་ལྔས་ཆོས་རྣམས་ལ་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་མེད་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་ད་ལྟར་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པས། མ་འོངས་པ་ན་རབ་དང་ ཐ་མའི་འབྲས་བུ་སྐལ་བ་དང་འཚམ་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་ནས་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པ་པོའི་ངོ་བོ་བདག་གིས་སྟོང་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ཤེས་པར་གྱིས་ཞེས་བསྟན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། འཁོར་བ་པོའི་གང་ཟག་དང་དེ་འཁོར་བའི་བྱ་བ་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་དང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་སྐྱེ་བ་སོགས་གང་གི་ཡང་ཐ་སྙད་བྱར་མེད་པས། འཁོར་མཁན་དང་དེས་སྐྱེ་འཆི་བརྒྱུད་མར་བྱེད་པར་གསུངས་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ལ་འཐད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་བྱའོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚི
Chinese
为了说明所有阐述无所缘等的经典都将由这部论著来解释，仅略述与真实意义的经文相结合的方面。在《宝云经》中说：当转法轮时，从最初就寂静且不生，自性涅槃的法，怙主您已开示。同样地，从最初就是空性，未来的法，没有过去，没有处所，远离处所，如幻的自性，恒常无有实义，一切清净且极清净如虚空。诸佛之法凡是善加阐述的，那也是因为不尽而不可见，此法从一开始就无我，无有众生，即使善加阐述也不会穷尽，只是假立而宣说。轮回中无法找到终点，凡是先前发生的，其终点没有特征。为了也能了解未来的时间，事业和行为会那样进行，最好和最坏都会发生。诸法恒常愚昧且自性空，也要了解一切无我。如是说。其中，“གཟོད་མ་”和“གདོད་མ་”是最初的意思。寂静是诸法智慧寂静的境地，因为不生，所以自性涅槃，本体以有而空。从那之后的四句，说明三时从最初就是空性，如幻如虚空。从那之后的五句，说明诸法从最初就无人我空，诸佛所开示的法也只是假立宣说。从那之后的五句，说明诸法没有先前和后来的边际，为了也能在那未来的时间里那样了悟，现在投入到事业中，未来会获得最好和最坏的果报，与福分相符。从那之后的两句，说明诸法要了解知者之本体空性的无我之义。第三，如果轮回者的补特伽罗和其轮回的行为，如生老病死和因果等，以自己的本体而存在，那么生等任何名称都无法安立。因此，所说轮回者和其连续不断地经历生死，应理解为只是在名言的层面上安立才是合理的。名为“考察先前和后来的边际”之词。
English
In order to explain that all the scriptures that expound on things like the absence of an object of focus will be explained by this treatise, only a brief mention is made of the aspects of combining with scriptures of definitive meaning. In the Jewel Cloud Sutra, it says: When turning the wheel of Dharma, from the very beginning, peaceful and unborn, the Dharma of self-nature Nirvana, the protector, you have shown. Similarly, from the very beginning, empty and future Dharma, without going, without place, devoid of place, the nature of illusion, always without essence, all pure and completely pure like the sky. Whatever Dharma of the Victorious Ones is well explained, that is also unseen because it is inexhaustible. This Dharma has been without self and without sentient beings from the beginning. Even if it is well explained, it will not be exhausted, but is taught as merely imputed. In samsara, no end can be found, and whatever has happened before has no characteristics. In order to also understand the future time, actions and deeds will proceed in that way, and the best and worst will occur. All dharmas are always foolish and empty in nature, and you should also understand that everything is without self. Thus it is said. Among them, "གཟོད་མ་" and "གདོད་མ་" mean the beginning. Peace is the realm of the wisdom of peace of all dharmas, because it is unborn, so self-nature is Nirvana, and the essence is empty because it exists. The four verses after that explain that the three times are empty from the beginning, like illusion and like the sky. The five verses after that explain that all dharmas are empty of the self of a person from the beginning, and the Dharma taught by the Victorious Ones is also taught as merely imputed. The five verses after that explain that dharmas have no beginning or end, and in order to also realize that in the future time, by engaging in activities now, the best and worst fruits will be obtained in the future, in accordance with merit. The two verses after that explain that all dharmas should understand the meaning of selflessness, which is the emptiness of the essence of the knower. Thirdly, if the person who revolves in samsara and the actions of that revolving, such as birth, old age, sickness, death, and cause and effect, exist by their own essence, then no name such as birth can be established. Therefore, what is said about the one who revolves and continuously experiences birth and death should be understood as only being established on the level of convention, which is reasonable. The words called "Examining the beginning and end".
Tibetan
གས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་རྟེན་པ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པའི་རྟགས་དགག་པ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། བདག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ལས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ཡང་ཡོད་ལ་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་རྟེན་མེད་པར་ནི་མེད་པས་རྟེན་ཡོད་ལ་དེ་ཡང་བདག་ཡིན་ནོ། །འདི་དགག་པ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དགག །རིགས་པ་དེ་ཆོས་གཞན་ལའང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དམ་བཅའ་བཞག །སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལ་རྒོལ་བ་ཁ་ཅིག་གིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས་པ་དང་ཁ་ ཅིག་གིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་རང་ལས་དོན་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་དང༌། གཞན་དག་གིས་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀས་བྱས་པ་དང་འགའ་ཞིག་གིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འབྱུང་བར་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་དམ་བཅའ་བ་བཞག་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་སྐྱེད་པར་ནི་གྲངས་ཅན་འདོད་ལ་སྡུག་བསྔལ་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་བྱས་པར་ནི་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པས་འདོད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་རང་གི་སྐྱེད་བྱེད་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་ནི་རང་གི་སྡེ་པ་དང་གཞན་གྱིས་ཀྱང་འདོད་དོ། །གཉིས་ཀས་བྱས་པ་ནི་གཅེར་བུར་རྒྱུ་བས་ལུས་གྱིས་བྱས་པ་ནི་ལུས་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པས་རང་གིས་བྱས་པ་དང་སྲོག་གིས་བྱས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལས་གཞན་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་བྱས་པར་སྨྲ་བ་སོགས་སོ། །རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་བར་ནི་རྒྱང་པན་པ་རྣམས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་རང་གཞན་རེ་རེ་བས་བྱས་པ་དགག །གཉིས་ཀ་ཚོགས་པས་བྱས་པ་དང་རྒྱུ་མེད་དུ་སྨྲ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ལྟོས་ཏེ་རང་གཞན་རེ་རེ་བས་བྱས་པ་དགག །གང་ཟག་ལ་ལྟོས་ཏེ་རེ་རེ་བས་བྱས་པ་དགག །རང་གཞན་རེ་རེ་བས་མ་བྱས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་ལ་ལྟོས་ཏེ་རང་གིས་བྱས་པ་དགག །སྡུག་བསྔལ་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ཏེ་བདག་རང་གིས་བྱས་པར་གྱུར་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱིས་དེ་ཉིད་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་
Chinese
这是对《八品颂》的第十一品“细致分别”的解释。第二，驳斥以痛苦为所依之相，分三部分：解释论著原文，结合确定意义的圣言，总结要点并标明名称。第一部分是：这里有人说：我（梵文：ātman，梵文天城体：आत्मन्，梵文罗马音：ātman，汉语字面意思：自我）是自性存在的，因为有与它相关的痛苦。圣言中说，近取五蕴是痛苦，因此它存在，而痛苦没有所依是不会存在的，因此有所依，而那所依就是我。为了驳斥这一点，分为两部分：驳斥痛苦以自性存在，将此理推广到其他法上。第一部分分为两部分：立宗，阐述论证。第一部分是：对此，一些论敌主张痛苦是由我所造，一些主张痛苦是由自身之外的他者所造，另一些主张痛苦是由自他二者所造，还有一些主张痛苦是从无因而生，因此，所有这些痛苦都不应以自性产生。这是立宗。数论派主张痛苦是由痛苦的自性所生，胜论派等主张痛苦是由补特伽罗的我所造。自宗和他宗都主张痛苦与其生因和自性相异。主张由二者所造的，例如裸行外道，认为身体所造的是身体的痛苦，因此是自己所造，而生命所造的则与痛苦不同，因此是他人所造等等。顺世外道主张从无因而生。第二部分分为两部分：驳斥痛苦由自他各自所造，驳斥由二者聚合所造和主张无因。第一部分分为三部分：就痛苦而言，驳斥由自他各自所造，就补特伽罗而言，驳斥由各自所造，阐述其他论证，说明不是由自他各自所造。第一部分分为两部分：就痛苦而言，驳斥由自己所造，就痛苦而言，驳斥由他人所造。第一部分是：如果痛苦是由我（梵文：ātman，梵文天城体：आत्मन्，梵文罗马音：ātman，汉语字面意思：自我）自己所造，那么痛苦的自性就会造它自己。因此，
English
This is an explanation of the eleventh chapter, "Detailed Differentiation," of the Eight Verses. Second, refuting the sign of having suffering as a basis, there are three parts: explaining the text of the treatise, combining it with definitive statements, and summarizing the points and indicating the name. The first part is: Here it is said: The self (ātman, आत्मन्, ātman, 我) exists by its own nature because there is suffering associated with it. The scriptures say that the five aggregates of clinging are suffering, so it exists, and suffering cannot exist without a basis, so there is a basis, and that basis is the self. To refute this, there are two parts: refuting that suffering exists by its own nature, and applying this reasoning to other phenomena as well. The first part has two parts: establishing the proposition, and explaining the proof. The first part is: Some opponents argue that suffering is created by the self, some argue that suffering is created by something other than itself, others argue that suffering is created by both self and other, and some argue that suffering arises from no cause, so all these sufferings should not be produced by their own nature. This is the establishment of the proposition. The Samkhya school argues that suffering is produced by the nature of suffering, and the Vaisheshika school and others argue that suffering is created by the self of a person. One's own school and others also argue that suffering is different from its cause and its own nature. Those who argue that it is created by both, such as the naked ascetics, say that what is created by the body is the suffering of the body, so it is created by oneself, and what is created by life is different from suffering, so it is created by others, and so on. The Charvaka school argues that it arises from no cause. The second part has two parts: refuting that suffering is created by self and other individually, and refuting that it is created by the combination of both and arguing for no cause. The first part has three parts: in terms of suffering, refuting that it is created by self and other individually, in terms of the person, refuting that it is created by each individually, and explaining other arguments to show that it is not created by self and other individually. The first part has two parts: in terms of suffering, refuting that it is created by oneself, and in terms of suffering, refuting that it is created by others. The first part is: If suffering is created by the self (ātman, आत्मन्, ātman, 我) itself, then the nature of suffering would create itself. Therefore,