Tibetan
ང་ཞིག་ལྟ་ལ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་སྟོན་ནོ། །བདག་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ན་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔ་རོལ་ན་མེད་དེ་གང་ཟག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་ཏེ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་དེ་སོ་སོར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། སོ་སོར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ ན་བདག་དང་ཉེ་བར་བླང་བ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་མེད་དུ་གྱུར་པས་སོ་སོར་གྲུབ་པ་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་ལ་བདག་ཕྱི་བ་ཡང་མེད་དེ་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ལས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མེད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་རྟོག་པ་དག་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར་ལ། ལྟ་བ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་དེ་མེད་དོ་ཞེས་པའི་རྟོག་པ་དག་ཀྱང་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་གང་ཟག་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་ངེས་བླང་བྱ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ཉིད་ཟབ་མོའི་ལུང་གིས་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་དང༌། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་རབ་བྱེད་འདིས་བཤད་པར་བྱ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱོར་བ་ནི། འགོ་འོང་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ཉིད་ལ་བཤད་པས་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། ལུས་དེའི་ལེན་པ་པོ་ནི་གང་ཟག་འདིའོ་ཞེས་པ་དང་གང་ཟག་འདི་ཡི་བླང་བྱ་ནི་ཆོས་འདི་དག་གོ་ཞེས་པ་རྣམས་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་བཟུང་བ་ལྟར་གནས་ན། བླང་བྱ་དང་ལེན་པ་པོའི་ཐ་སྙད་གང་ཡང་བྱར་མེད་པར་ངེས་པ་བསྐྱེད་ནས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་རྟེན་འབྱུང་ལ་དེ་གཉིས་ཤིན་ཏུ་འཐད་པའི་ཚུལ་རྣམས་བསམ་པར་བྱའོ། །སྔ་རོལ་ན་གནས་པ་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་གང་ཟག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་ལ་གཉིས། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་དགག །སྒྲུབ་བྱད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དངོས་པོ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ
Chinese
我也用“我见”等来指示。如果完全考察我，则在见等之前没有，因为会变成没有假立为人的原因。现在，即与见等同时，也自性空，因为没有各自自性成立的，没有见过同时存在的自性存在。如果各自自性成立，则我和近取二者会变成互相不观待，因此各自成立也不合理。见等在前，我在后也没有，因为没有作者，业不能成立。这样没有的时候，对于那个我，认为“自性存在”的分别念就会遣除。因为见等使之明显，所以认为“那个人不存在”的分别念也会遣除。第二，像这样，断定人、近取者和所取都不是自性有，这由甚深教证来成立。为了说明像这样讲述的一切经典都由此论来讲述，所以与了义经相合。考察开端之生的论述与教证结合而讲述，应当如是了知。第三，对于“此身的取者是这个人”和“此人的所取是这些法”，如果执着于不是以名言的自在安立，而是以自性成立的实执，则应思维生起确定没有任何能取和所取的名言，而二者对于仅是名言的缘起极其合理的道理。考察先前存在，名为第十二颂的自性，是第九品之释。第二，破斥人自性存在的论证分二： 破斥论证的例子，破斥论证的理由。第一分三：论的宗义，与了义经相合，总结意义而显示名称。第一，此处说：近取和近取者互相观待，不是自性成立，这样说是不合理的，因为事物具有观待而自性成立
English
I also use "view of self" etc. to indicate. If I am completely examined, then I am not before the view etc., because it will become without the cause of being nominally established as a person. Now, that is, simultaneously with the view etc., it is also empty of self-nature, because there is no self-nature established separately, and no coexisting self-nature has been seen. If each self-nature is established, then the self and the near-acquisition will become mutually independent, so it is unreasonable for each to be established. There is also no seeing etc. before and the self after, because without the author, karma cannot be established. When it is like this, the conceptual thoughts that "self-nature exists" for that self will be eliminated. Because seeing etc. makes it clear, the conceptual thoughts that "that person does not exist" will also be eliminated. Second, like this, it is determined that person, the near-acquirer and what is to be taken are not self-existent, which is established by profound teachings. In order to explain that all the scriptures that are taught like this are taught by this treatise, it is in accordance with the definitive meaning sutra. The discussion of examining the beginning of birth is discussed in conjunction with the teachings, and it should be understood as such. Third, for "the taker of this body is this person" and "what this person takes are these dharmas", if one clings to the reality that is not established by the power of nominal terms, but by self-nature, then one should contemplate the reason why it is extremely reasonable for the arising of interdependence of mere names to arise with the certainty that there is no name for the taker and what is to be taken. Examining what existed before, called the nature of the twelfth verse, is the explanation of the ninth chapter. Second, refuting the proof of the self-existence of a person is divided into two: Refuting the example of the proof, refuting the reason for the proof. The first is divided into three: the doctrine of the treatise, in accordance with the definitive meaning sutra, summarizing the meaning and showing the name. First, here it is said: Near-acquisition and near-acquirer depend on each other, and are not established by self-nature. It is unreasonable to say this, because things have dependence and self-nature is established.
Tibetan
་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བུད་ཤིང་ལ་ལྟོས་ནས་མེ་འབྱུང་མོད་ཀྱང་ཚ་བའི་རང་བཞིན་དང་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། མེ་ལ་ལྟོས་ནས་བུད་ཤིང་ཡིན་མོད་ཀྱང་བསྲེག་བྱ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མེ་དང་བུད་ཤིང་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་གཉིས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་བོ། །འདི་དགག་པ་ལ་གསུམ། མེ་དང་བུད་ཤིང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དགག །རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བ། བཀག་པའི་དོན་དུ་ལྟ་བ་སྨད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྔར་མ་བཤད་པའི་རིགས་པས་དགག །སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པས་དགག །དེ་དག་གི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། །རང་བཞིན་གཅིག་པ་དགག །རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་མེ་དང་ཤིང་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་པའམ་ཐ་དད་པ་གཉིས་སུ་ངེས་ཏེ། གཅིག་དང་ཐ་དད་གཉིས་གཅིག་རྣམ་པར་བཅད་ན་ཅིག་ཤོས་ཡོངས་སུ་གཅོད་དགོས་པས་ཕུང་གསུམ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྲེག་པར་བྱ་བ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལས་སུ་གྱུར་པའི་སྲེག་པར་བྱེད་པ་པོ་ནི་མེའོ། །དེ་ལ་བུད་ཤིང་ གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དང་མེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ཡིན་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་རྣམས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན། རྫ་མཁན་དང་བུམ་པའམ་གཅད་བྱ་དང་གཅོད་པ་པོ་གཅིག་ལ་ཉིད་དུ་ནི་མ་མཐོང་ཞིང་ཁས་ཀྱང་མ་བླངས་པས་མི་རིགས་སོ། །ཐལ་པ་འདིས་ནི་བཟློག་ཕྱོགས་ལ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མེ་དང་ཤིང་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་མེད་པ་འཕེན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དགག །རང་བཞིན་ཐ་དད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་ན་ཤིང་ལ་མི་ལྟོས་པ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་ན་ཤིང་དང་མི་ཕྲད་པར་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དགག་པ་དངོས་དང༌། མ་ངེས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཤིང་མེད་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་དང༌། རྟག་ཏུ་འབར་བ་སོགས་སུ་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཤིང་ལས་མེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཡིན་ན་བུད་ཤིང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་མེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་སྣམ་བུ་ནི་བུམ་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་ན་ལྟོས་མེད་དུ་མཚུངས་བཞིན་དུ་བུམ་པ་མེད་པའི་སྣམ་བུ་མཐོང་དུ་རུང་ལ། བུད་ཤིང་མེད་པའི་མེ་མཐོང་དུ་མི
Chinese
是为了看见的缘故。像这样，虽然依靠木柴而生火，但为了看见热的自性和焚烧的果实；虽然依靠火而有木柴，但因为是可烧物四大种的自性。因此，像火和木柴一样，能取者和所取者二者也是自性成立的。对此进行遮破有三：遮破火和木柴自性存在；将此理推广到其他事物上；为了遮破之义而呵斥观点。第一部分有三：用以前未说的道理遮破；用以前说过的道理遮破；总结这些内容。第一部分有两个：遮破自性是一；遮破自性是异。第一部分是：如果火和木柴二者自性存在，那么必定是自性是一或异二者之一。如果一和异二者区分开来，那么就必须完全排除另一方，因为这是三蕴相违的缘故。可烧物是木柴等作为客体的，能烧物是火。对此，木柴和火二者自性如果是一，那么作者和业就会变成一。如同陶师和瓶子，或者可砍之物和砍者，在一个事物上没有见到，也没有承认过，所以不合理。这个灰烬用与反方是业和作者的理由，推出火和木柴二者自性不是一。第二部分有两个：遮破自性是异的所立；遮破自性是异的能立。第一部分有两个：自性是异就不依赖木柴；自性是异就和木柴不相遇。第一部分有两个：真实的遮破；遣除不定。第一部分有两个：没有木柴也能产生；变成恒常燃烧等。第一部分是：如果火从木柴自性上是异，那么不依赖木柴火也能产生，例如和瓶子相异的布，就像不依赖瓶子也能见到一样。这是自性是异就不应依赖，如果不依赖就和不依赖相同，就像没有瓶子的布可以见到，但没有木柴的火不能
English
It is for the sake of seeing. Like this, although fire arises in dependence on firewood, it is because of seeing the nature of heat and the fruit of burning; although firewood exists in dependence on fire, it is because it is the nature of the four great elements of combustible matter. Therefore, like fire and firewood, both the taker and the taken are established by their own nature. There are three refutations to this: refuting that fire and firewood exist by their own nature; applying this reasoning to other things as well; and criticizing the view for the sake of refutation. The first part has three: refuting with reasons not previously stated; refuting with reasons previously stated; and concluding these points. The first part has two: refuting that the nature is one; and refuting that the nature is different. The first part is: If fire and wood both exist by their own nature, then they must necessarily be either one in nature or different. If one and different are distinguished, then the other must be completely excluded, because it contradicts the three aggregates. The combustible is wood and so on, which has become the object, and the burner is fire. In this case, if the wood and the fire are one in nature, then the agent and the actions will become one. Just as a potter and a pot, or something to be cut and a cutter, are not seen as the same thing, nor is it admitted, so it is unreasonable. This ash, with the reason that it is the action and the agent on the opposite side, infers that fire and wood are not one in nature. The second part has two: refuting the thesis that the nature is different; refuting the proof that the nature is different. The first part has two: if the nature is different, it does not depend on wood; if the nature is different, it will not meet with wood. The first part has two: the actual refutation; and eliminating the uncertainty. The first part has two: it arises without wood; and it becomes constantly burning, etc. The first part is: If fire is different in nature from wood, then fire will arise without depending on firewood, just as cloth that is different from a pot is seen without depending on the pot. This is because something that is different in nature should not depend on it, and if it does not depend on it, it is the same as not depending on it, just as cloth without a pot can be seen, but fire without wood cannot.