Tibetan
། །དེས་ན་བདག་གམ་གང་ཟག་ནི་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་བདག་གི་ཐ་སྙད་གང་ལ་འཇུག་པའི་གཞི་བཙལ་བ་ན། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་སོགས་མི་རྙེད་པས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ང་དང་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །ལག་པ་ན་བ་དང་གསེས་པས་གང་ཟག་དེ་ན་བ་དང་གསོས་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་ཅིང༌། ངའི་ལག་པ་ན་བ་དང་གསོས་སོ་ཞེས་ཀྱང་ཐ་སྙད་བྱེད་པས་ལག་པ་གཅིག་ཉིད་ང་དང་ང་ཡི་བ་གཉིས་ཀར་འཇོག་པ་མིན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་ལག་པ་ན་བ་དང་གསེས་པས་བདག་དེ་ན་བ་དང་གསོས་པར་འཇོག་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་ལག་པ་བདག་ཏུ་འཇོག་པ་མིན་པའི་ ཕྱིར་ཏེ། ལག་པ་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷས་བྱིན་གྱིས་དུས་སྔ་ཕྱིའི་བདག་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་དམིགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པའི་ང་ཙམ་ཡིན་པས། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་བླངས་དུས་ཀྱི་འགྲོ་བ་སོ་སོ་བའི་བདག་རྣམས་ནི་སྔ་མའི་བྱེ་བྲག་རེའོ། །ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་སོ་སོར་ཕྱེ་བའི་བདག་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བའི་བདག་ནི་ཚེ་རེ་རེའི་བདག་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱི་བདག་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངར་འཛིན་ཡང་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་དང་མ་ཕྱེ་བའི་འཛིན་སྟངས་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་འདྲ་བའི་བདག་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པའི་བཏགས་དོན་བཙལ་བ་ན་གང་དུ་ཡང་མི་རྙེད་པས། ལས་གསོག་པ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་སོགས་སུ་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པའི་བཏགས་དོན་བཙལ་བ་ན། བདག་དང་འདྲ་བར་རང་གི་ཆ་ཤས་རྣམས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དང་གཅིག་པ་སོགས་གང་དུ་ཡང་མི་རྙེད་པས་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བཙལ་བ་ན་མི་རྙེད་པར་བདག་བཏགས་ཡོད་དང་རྫས་ཡོད་གཉིས་ཀ་མཚུངས་མོད་ཀྱང་མ་རྙེད་པས་བདག་གཉིས་ཁེགས་མི་ཁེགས་མི་མཚུངས་ཏེ། རྫས་ཡོད་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ཡིན་ལ་བཏགས་ཡོད་དེ་ལྟར་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ལྟར་བདག་བཀག་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཡོད་ན་བདག་གི་ངོ་བོ་ཅན་མིན་ པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་དེ་དག་གང་དང་འབྲེལ་བའི་བདག་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཚོར་བ་དག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལེན་པ་པོ་གང་གི་བླ
Chinese
因此，如果寻找我或者人只是名称上的假立，我的词语所适用的基础。由于从蕴中无法找到本体各异或本体相同等，因此只是依赖于蕴而假立为我和我所。手痛或痊愈，就说那个人痛或痊愈，也说我的手痛或痊愈了，因此难道不是同一个手既安立为我和我的吗？如果这样想，那是不了解世俗语言的意义。其意义是，手痛或痊愈，就安立我痛或痊愈，而不是安立手为我，因为不会认为手是我。具恩在没有区分前后世的我时，作为认为是我的执着之对境的我，是从无始以来就存在的我而已。因此，取了天等身体时的各个有情的我，是之前的差别而已。具恩在区分各个转世的我时，执着认为是我的我，是每一世的我的一部分而已。如同处所的我一样，对于有处所的我的执着，也应知有区分和不区分的执着方式。如果寻找像这样并非只是假立名称的我，而是假立的意义，则任何地方也找不到。如果说因此不能造业和受果等，那么，如果寻找色等也并非只是假立名称，而是假立的意义，那么就像我一样，从自己的各个部分中无法找到本体各异或相同等，因此将无法成办作用。像这样寻找时，由于找不到，我和假有和实有二者相同，但是由于找不到，我和二者被破和不被破不相同，因为实有能经得起理智的分析，而假有则不是这样。第二，如果也像这样破斥了我，然而，见等却是自性存在的，因为没有被破斥。如果这些存在，由于与并非我之本体的瓶子等没有见等的关系，那么这些与什么相关的我也以本体而存在呢？如果见和听等以及感受等也是接受者谁的智
English
Therefore, if one seeks the basis to which the term 'I' or 'person' applies, other than being merely a designation, one cannot find anything that is either inherently different from or the same as the aggregates. Thus, it is merely designated as 'I' and 'mine' in dependence on the aggregates. When a hand is in pain or heals, one says that the person is in pain or has healed, and also says, 'My hand is in pain or has healed.' Therefore, isn't it the case that the same hand is designated as both 'I' and 'mine'? If one thinks this way, it is because one does not understand the meaning of worldly language. Its meaning is that when a hand is in pain or heals, it is designated that 'I' am in pain or have healed, but not that the hand is designated as 'I,' because one does not conceive of the hand as 'I.' When Given-by-the-Gods does not distinguish between the earlier and later selves, the 'I' that is the object of clinging to as 'I' is merely the 'I' that has been present since beginningless time. Therefore, the various beings' 'I's when taking bodies such as those of gods are merely differentiations of the former. When Given-by-the-Gods distinguishes between the 'I's of each rebirth, the 'I' that is grasped as 'I' is merely a partial 'I' of each lifetime. Just as with the 'I' of a place, one should understand that the grasping of 'I' with respect to that which has a place also has ways of grasping that distinguish and do not distinguish. If one seeks such an 'I' that is not merely a designation, but the meaning of the designation, one cannot find it anywhere. If one says that therefore it is not possible to accumulate karma and experience its results, then if one seeks the meaning of form and so on that is not merely a designation, just like the 'I,' one cannot find anything that is either inherently different from or the same as its parts, and therefore it would be impossible to accomplish anything. When one searches in this way, the 'I' and the imputed existent are both the same in that they cannot be found, but the two 'I's are not the same in terms of being refuted and not being refuted, because the real existent can withstand rational analysis, while the imputed existent cannot. Second, even if the 'I' is refuted in this way, nevertheless, seeing and so on are inherently existent, because they have not been refuted. If these exist, since there is no connection between seeing and so on and things like a pot that are not of the nature of 'I,' then with what is the 'I' that is related to these inherently existent? If seeing and hearing and so on, as well as feeling and so on, are also the intelli-
Tibetan
ང་བྱ་ཡིན་པའི་ལན་པ་པོ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པར་བསྟན་པ་དེ་ཡི་ཚེ༌། དེར་མ་ཟད་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པས་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོའི་བདག་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། འདིར་ཕ་རོལ་པོས་གང་ཟག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་དེ་དགག་བྱ་དེ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་མིན་པའི་མ་ཡིན་དགག་ཏུ་བསྒྲུབས་སོ་སྙམ་ནས་ཅི་བདག་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ངེས་སམ་ཞེས་འདྲིའོ། །དེ་སྐད་དུ་སུས་སྨྲས། ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་བདག་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ཐལ་མ་ཐག་ཏུ་མ་སྨྲས་སམ་ཞེ་ན། དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་མོད་ཀྱི་འདིའི་དོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བཟུང་བ་ལྟར་ཁོ་བོ་ཅག་མི་འདོད་དོ། །འདི་ལྟར་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟགས་པ་ཡིན་ལ། བདག་གིས་ཀྱང་འཛིན་པ་དེའི་གཉེན་པོར་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་བ་མིན་ནོ་ཞེས་དེ་ཟློག་པའི་ཚིག་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་སྨྲས་པ་ཡིན་གྱི། དགག་བྱ་བཅད་ཙམ་ལས་གཞན་པ་བདག་འདིའི་རང་བཞིན་མེད་པ་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བརྟགས་པ་མིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ལ་ཞེན་པ་གཉིས་ཀ་སྤང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་རྣམས་ནི་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་གི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ ཡིན་ལ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱང་མིན་ཏེ་སྔར་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་གང་ཟག་ནི་བརྒྱ་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་གང་ངའི་བདག་མིན། །དེས་དེ་བདག་མིན་མ་ངེས་ཕྱིར། །དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་རྣམས་ལ། །རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་མིན་ནམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུར་འདོད་པར་བྱའོ། །དེའི་དོན་ནི་བདག་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་གང་ཟག་གཅིག་གིས་དེ་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་འཛིན་པའི་ངེས་པ་དགོས་པ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བའི་བདག་དེ་ལ་ང་ལ་ངར་འཛིན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། རིགས་པ་དེས་བདག་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལ་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་ན་ངར་འཛིན་པ་འདི་གང་ལ་འགྱུར་སྙམ་ན། ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ངར་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་མེད་ཅིང་ཕུང་པོ་ཉིད་ཀྱང་དེར་མི་འཐད་པས་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པས་བཟུང་བ་འབའ་ཞིག་གོ །དེ་ལྟར་བདག་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་མིན་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་མེད་པ་མིན་པའི་དོན་འདི་ག
Chinese
当表明我是能作答者，其自性不存在之时，不仅如此，而且观点等等那些，也不是自性存在的，不是已经明确表明了吗？因此，观点等等是应取之法，由于自性不存在，所以能取者的我也自性不存在。第三：在此，对方认为，人自性不存在，那是对所破进行破除，并非仅仅是破除，而是成立为非是之否定，于是问道：你是否确信没有我？谁这样说过？难道没有立即反驳说，由于观点等等不存在，所以我也就不存在了吗？虽然这样说过，但此处的意义并非如你所理解的那样，我们并不认可。像这样，你认为我是自性存在的，而我为了对治你所执着的，说我不自性存在，这仅仅是反驳的言辞，仅仅是破除所破，除此之外，我此处的自性不存在，并非是用理智去推断的，因为必须舍弃对有实和无实的执着。像这样的理路，是区分有无之否定和非是之否定，也不是应成派的特点，因为之前已经多次阐述过了。因此，关于人，如《百论》中所说：你的我是什么，我的我不是。因此，它不是我，因为不确定。对于无常的事物，难道不会产生分别念吗？应当这样理解。其含义是，如果我是以自己的体性存在，那么就像一个人认为那是我的那样，所有人都必须认为那是我的，但事实上，你产生我执的那个我，我却不会产生我执。因此，这个道理表明，我不是自性成立的，因为并非所有人都一定会产生我执。如果我不存在，那么这个我执会变成什么呢？除了无常的蕴之外，没有其他我执的对境，而且蕴本身也不适合作为我执的对境，因此，仅仅是对依赖于无常的蕴而假立的我，产生认为“我”的分别念而已。像这样，我不是以自己的体性存在，但也不是仅仅依赖于假立而不存在的道理，这个
English
When it is shown that I, the one who answers, does not exist by its own nature, not only that, but also views and so on are not inherently existent, isn't that clearly shown? Therefore, views and so on are things to be taken, and because there is no self-nature, the self of the taker is also without self-nature. Third: Here, the opponent thinks that the person who does not exist by nature is refuted, which is not merely a refutation, but is established as a non-affirmative negation, so he asks: Are you sure that there is no self? Who said that? Didn't you immediately retort that since views and so on do not exist, I also do not exist? Although it was said that way, the meaning here is not as you understand it, we do not agree. Like this, you think that I am inherently existent, and I, in order to counter your clinging, say that I am not inherently existent, this is merely a word of refutation, merely refuting the object to be refuted, other than that, the self-nature of this I does not exist, it is not inferred by reason, because both clinging to real and unreal must be abandoned. Such kinds of reasoning are to distinguish between affirmative and non-affirmative negation, and it is not a characteristic of the consequentialist, because it has been explained many times before. Therefore, regarding the person, as it is said in the Hundred Treatises: What is your self, my self is not. Therefore, it is not me, because it is uncertain. For impermanent things, wouldn't conceptual thoughts arise? It should be understood like this. Its meaning is, if I exist by my own nature, then just as one person thinks that it is mine, everyone must also think that it is mine, but in fact, that self in which you generate self-grasping, I do not generate self-grasping. Therefore, this reason shows that I am not inherently established, because not everyone will necessarily generate self-grasping. If I do not exist, then what will this self-grasping become? Apart from the impermanent aggregates, there is no other object of self-grasping, and the aggregates themselves are not suitable as the object of self-grasping, therefore, it is only the conceptual thought of "I" that grasps the self that is imputed in dependence on the impermanent aggregates. Like this, I do not exist by my own nature, but it is not the reason that I do not exist merely by relying on imputation, this