Tibetan
བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་སུན་དབྱུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་གང་ཟག་དེ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་དེ་དག་ཡོད་ཀྱང་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ལེན་པ་པོ་གང་ཞིག་པོ་དེ་ཡོད་པ་མིན་གྱི་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བླང་བྱ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ནང་ནས་ལྟ་བའི་དབང་པོས་གང་ཟག་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དུས་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་ཞིག་གིས་དུས་དེ་ལས་གཞན་གྱི་ཚེ་ན་གསལ་བར་བྱེད་ཀྱི་དུས་དེའི་ཚེ་ན་གསལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོགས་པའི་ཚེ་ཉན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་འདོགས་པས་རང་གི་བླང་བྱའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡང་ཡོད་ལ། གང་ཟག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིས་སྔར་ཡང་རང་གི་བླང་བྱའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་པ་མ་གཏོགས་པ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་ཅེས་མ་སྨྲས་ལ། དེ་ལ་གང་ཟག་ཏུ་གདགས་ པའི་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །ད་ལྟར་གྱི་གང་ཟག་ལེན་པ་པོ་དང་དེའི་མིག་ལ་སོགས་པ་བླང་བྱར་འདོད་པ་འགོག་པ་ཡིན་པས། ཚེ་སྔ་མའི་གང་ཟག་གིས་ཚེ་ཕྱི་མའི་ལུས་ལེན་པ་སྐབས་འདིའི་ལེན་པ་པོ་དང་བླང་བྱའི་དོན་མིན་ནོ། །འོ་ན་གང་ཟག་གིས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལེན་ཞེས་པའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཟག་དེ་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་བོར་སོང་བའི་བྱེད་པར་མིག་གི་དབང་པོ་སོང་བ་ན་དེས་དེ་བླངས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་ལྟ་བའི་དབང་པོ་དང་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་ལ་ཉན་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པར་འདོད་དེ་དེས་གཞན་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་བདག་དེ་ཡོད་པ་མིན་ན་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཡི་སྔ་རོལ་ན་བདག་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་ཡོད་པ་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ནགས་མེད་པའི་ཚེ་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡང་མེད་པ་དང༌། བྱེ་མ་ཐམས་ཅད་ལ་ཏིལ་མར་འབྱིན་པའི་ནུས་པ་མེད་ན་རེ་རེ་ལ་ཡང་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་པར་སྨྲ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ནའང་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ཏེ། རེ་རེ་མ་གཏོགས་པར་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དཔེར་ན་དེར་ཡོད་པའི་མི་རེ་རེ་ལ་སྨྲས་ནས་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་ན་དེར་ཡོད་པའི་མི་ཐམས་ཅད་ལ་སྨྲས་པ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། གང་ཟག་དེ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་
Chinese
已说讫。第二分二：陈述前派观点和驳斥它。首先是：如果承认在所有见等之前存在着那个补特伽罗，那么那些过失是存在的，但是并非在所有见等之前存在着接受者，而是在每一个之前存在。因此，在应取之物见等之中，当见的官能使那个补特伽罗显现的时候，其他的官能会在其他的时间显现，但在那个时候不会显现。依靠见而系缚的时候，不会依靠听而系缚，因此也在自己的应取之前存在，并且也没有成为补特伽罗之因的过失，他们这样说。这（对方）以前也只是说在自己的应取之前存在，而没有说在所有见等之前存在。因此，没有成为补特伽罗之因的过失，因为不承认在所有之前存在，他们这样想。现在所要遮止的是，现在的补特伽罗是接受者，以及他的眼等被认为是应取之物。前世的补特伽罗接受后世的身体，不是此处的接受者和应取之物的意义。那么，补特伽罗接受见等是什么意思呢？意思是，当那个补特伽罗在对色法观看之后，眼的官能消失的时候，他就接受了它。在那个时候，他被认为与见的官能同时存在，并且在听的官能等等之前存在，因此也应该知道其他的（情况）。第二是：如果那个我在所有见等之前不存在，那么那个我怎么会在每一个见等之前存在呢？这是不可能的。例如，如果所有树木之前没有森林，那么在每一棵树之前也没有；如果所有的沙子都没有榨取芝麻油的能力，那么每一粒沙子也没有。此外，如果说在每一个之前存在，那么就变成了承认在所有之前也存在，因为除了每一个之外，所有都不存在。这就像是对那里存在的每一个人说话，当没有剩余的时候，就相当于对那里存在的所有人说话一样。那个补特伽罗见等
English
It has been said. The second has two parts: stating the former position and refuting it. The first is: If it is admitted that that person exists before all views and so on, then those faults exist, but the receiver does not exist before all views and so on, but exists before each one. Therefore, among the objects to be taken, such as views, when the sense of sight makes that person clear, another sense makes it clear at another time, but does not make it clear at that time. When one is bound by relying on sight, one is not bound by relying on hearing, so one also exists before one's own object to be taken, and there is no fault of not being the cause of being designated as a person, they say. This (opponent) previously only said that it exists before its own object to be taken, but did not say that it exists before all views and so on. Therefore, there is no fault of being the cause of not being designated as a person, because they do not admit that it exists before all, they thought. What is to be refuted now is that the present person is the receiver, and his eyes and so on are considered to be the objects to be taken. The person of the previous life taking the body of the later life is not the meaning of the receiver and the object to be taken in this case. So, what does it mean that a person takes views and so on? It means that when that person has finished looking at form, and the sense of sight has disappeared, then he has taken it. At that time, he is considered to exist simultaneously with the sense of sight, and to exist before the sense of hearing and so on, so one should also know the other (situations). The second is: If that self does not exist before all views and so on, then how can that self exist before each view and so on? It is not reasonable to exist. For example, if there is no forest before all trees, then there is also none before each one; if all the sand does not have the ability to extract sesame oil, then neither does each grain of sand. Furthermore, if one says that it exists before each one, then one would be admitting that it also exists before all, because there is no all except for each one. This is like speaking to each person present there, and when there is no one left, it is like speaking to all the people present there. That person views and so on
Tibetan
པ་རེ་རེ་ནས་ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་པ་ཞིག་བྱུང་ ན་མཐར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་པ་ཞིག་སྒྲུབ་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་དུས་རིམ་ཅན་གྱིས་རེ་རེ་ནས་བགྲངས་པའི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང༌། ལྟ་བའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པའི་དུས་སུ་ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་དུས་གཅིག་གི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པར་མི་འདོད་པས་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལེན་པ་པོ་དང་བླང་བྱ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །རིགས་པ་འདིས་ཀྱང་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་ཟག་གཅིག་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ལ་གལ་ཏེ་ལྟ་པོ་དེ་ཉིད་ཉན་པ་པོ་ཡིན་ལ་ཚོར་བ་པོའང་དེ་ཉིད་ཡིན་པ་ཞིག་དགོས་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་ལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཉན་པ་པོ་ཡང་ལྟ་བ་པོ་དང༌། ཉན་པའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ལྟ་བ་པོ་ཡང་ཉན་པ་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་སོ་སོ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་པོ་ཉིད་ཉན་པ་པོ་ཡང་དེ་ཉིད་དེ་ཞེས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ། །ལྷས་བྱིན་གཅིག་རིམ་གྱིས་མི་བཅུའི་སྔ་རོལ་དུ་གནས་པ་ཐ་སྙད་དུ་འདོད་དགོས་མོད་ཀྱང་མི་དང་པོའི་སྔ་རོལ་ན་བསྡད་པའི་ལྷས་བྱིན་དེ་ཉིད་མི་གཉིས་པའི་སྔ་རོལ་ན་ཡང་སྡོད་པར་འདོད་ན། སྔར་གཟུགས་ལྟ་དུས་ཀྱི་ལྟ་བ་པོ་དེ་ཉིད་ཕྱིས་སྒྲ་ཉན་དུས་ཀྱི་ཉན་པ་པོ་དེར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་དགོས་མོད་ཀྱང་ཕ་རོལ་པོས་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་མེད་པས་སུན་འབྱིན་འདི་ཇི་ལྟར་རིགས་སྙམ་ན། སྤྱིར་གནས་མ་བུ་པ་ལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་མེད་པ། དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད། །དེས་ན་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི། །སྤོངས་ལ་ དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲོས། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྔར་མིག་གི་སྔ་རོལ་ན་གནས་པའི་གང་ཟག་དེ་ཉིད་ཕྱིས་རྣ་བའི་དབང་པོའི་སྔ་རོལ་ན་གནས་པའི་ཆ་ཡང་མ་ཞིག་པར་འདོད་པས། དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་སྐྱོན་དེ་བརྗོད་ནུས་མོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི་གང་ཟག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་ལྟ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་ལས་མི་འདའ་ལ། ཐ་དད་འོག་ནས་འགོག་པས་གཅིག་ཡིན་ན་སྔར་ཆོས་གཅིག་གི་སྔ་རོལ་ན་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཆོས་གཉིས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡང་བསྡད་དགོས་པས། རིམ་གྱིས་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་ལྟ་བ་པོ་དེ་ཉིད་ཅེས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་མཛ
Chinese
如果从每一个开始，没有遗漏地出现在每一个之前，最终就能成立在所有见等之前存在。如果以时间顺序从每一个开始计数，即使存在于所有之前，但在见之前存在的时候，如果像存在于所有剩余之前一样，不希望在同一时间存在于所有之前，那么这并不矛盾。如果有人这样认为，那么因为这是遮止能取和所取自性成立的场合，所以没有过失。这个理证也不应存在于每一个之前，因为这样，如果一个人要存在于每一个见等之前，就必须是那个见者也是听者，也是感觉者。这不合理，因为离开了见的行为的听者也是见者，离开了听的行为的见者也是听者。因为每一个行为的作者都是不同的，所以见者本身也是听者，这是不合理的。虽然必须承认一个叫拉辛的人依次存在于十个人之前只是假名安立，但如果希望坐在第一个人之前的拉辛也坐在第二个人之前，那么就必须承认之前看事物时的见者，之后听声音时的听者是同一个人。虽然必须这样，但因为对方没有这样承认，所以会想这种责难怎么合理呢？一般来说，对于有部宗来说，《释量论》中说：“何者自性无坏灭，智者称彼为常恒，故应舍弃此害羞，彼乃说为常恒者。”正如所说的那样，因为之前存在于眼前的那个人的部分，之后也认为没有坏灭地存在于耳根前，所以通过这样承认的方式也能说出那个过失。但在这里，如果人自性成立，那么见者和听者要么自性是一，要么是异，不会超出这两种情况。因为异在后面遮止，如果是一，那么之前存在于一个法之前的那个人，之后也必须坐在第二个法之前。因此，对于希望依次存在于每一个之前的人，也能说出“那个见者”的过失。
English
If, starting from each one, without leaving any remainder, something exists before each one, then ultimately it can be established that something exists before all views, etc. If, in a chronological order, it exists before all that are counted one by one, but at the time of existing before the view, if one does not want it to exist before all at the same time, like existing before all the remainder, then there is no contradiction. If someone thinks like that, then since this is the occasion to refute the inherent existence of the taker and the taken, there is no fault. This reasoning also should not exist before each one, because if a person is to exist before each of the views, etc., then it must be that the seer is also the hearer, and also the feeler. That is not reasonable, because the hearer who is separate from the act of seeing is also the seer, and the seer who is separate from the act of hearing is also the hearer. Because the actors of each action are different, it is not reasonable that the seer himself is also the hearer. Although it must be admitted that one named Lhas Byin exists before ten people in sequence only nominally, if one wishes that the Lhas Byin sitting before the first person also sits before the second person, then one must admit that the seer who saw the form before is the same as the hearer who heard the sound later. Although it must be so, since the other party has not admitted it, one might wonder how this refutation is reasonable. In general, for the Sthavira school, the Pramāṇavārttika says: "That whose nature is indestructible, the wise call it permanent. Therefore, abandon this shameful view, that is said to be permanent." As it is said, since the part of the person who existed before the eye before is also considered to exist without decay before the ear sense later, that fault can also be stated through such an admission. But here, if a person inherently exists, then the seer and the hearer are either inherently one or different, and will not go beyond these two situations. Since difference is refuted later, if it is one, then the one who existed before one dharma before must also sit before the second dharma later. Therefore, for those who wish to exist before each one in sequence, the fault of "that seer" can also be stated.