Tibetan
ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་དང་ཚོར་བ་གསུམ་དང་མ་སྨྲས་པའི་དབང་པོ་དང་སེམས་སེམས་བྱུང་ལྷག་མ་ཀུན་བསྡུ་བའི་དོན་དང༌། ཡང་ནི་ལྷག་མ་བསྡུས་པ་དག་ཀྱང་འདིར་གཏོགས་པར་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དང༌། དབང་བྱས་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་པོ་འདི་དབང་པོ་དང་སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པས་དེ་ལ་འཇུག་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་དང་དེའི་འགྲེལ་བཤད་ལས་བཤད་དོ། །གནས་མ་བུ་པ་དང་བཟང་པོའི་ལམ་བ་དང་ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ་དང་བླ་མ་པ་དང་ཆོས་སྦས་པ་ལྔས་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བར་རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དགག །དེས་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཡང་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཁེགས་པར་བསྟན། ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་དགག །རང་གིས་ཐ་སྙད་དུ་གང་ཟག་འཇོག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལེན་པ་པོ་བླང་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པ་དགག །བླང་བྱ་རེ་ རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པ་དགག །བླང་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བླང་བྱ་ལས་སྔ་ན་ལེན་པ་པོར་གདགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པས་དགག །ལེན་པ་པོ་སྔ་ན་བླང་བྱ་ལ་གནས་པའི་རྟེན་མེད་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ལེན་པ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་བླང་བྱ་ལས་སྔ་ཕྱི་དང་དུས་མཉམ་པ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་འོག་ནས་འགོག་པས་འདིར་བླང་བྱ་ལས་སྔ་བ་འགོག་བ་ནི། ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ནི་སྔ་རོལ་ན་གང་གནས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཟག་དེ་ནི་གང་གིས་གདགས་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་མེད་པས་སྤྱིར་གང་ཟག་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་ལྟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པར་གཞག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གང་ཟག་ཏུ་ཐ་སྙད་གདགས་པའི་རྒྱུ་ནི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་གང་ཟག་དེ་དེ་དག་ལས་སྔ་ན་ནི། དེའི་ཚེ་བུམ་སྣམ་བཞིན་དུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། གང་ཞིག་རང་གི་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ནོར་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ནོར་ཅན་ལྟར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དུས་སྔ་ཕྱིར་ཡོད་ན་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་ཞེས་པ་མིན་ཏེ། རང་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཟག་ལྟ་བ་བོ་ལ་སོགས་པར་འཇོག་པ་ལ་ནི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་བས་ཁྱབ་ལ། ལེན་པ་པོ་ལྟ་བ་ལ
Chinese
意思是总集了见、闻、觉三种，以及未言说的根和其余的心与心所。还有，要相信其余所总集之物也属于此处。所谓“作主”之语，是指前两句作主，总集一切根与心、心所，因此具有包含它们的意义。这是从《智慧明灯》及其注释中所说的。住子部、贤道部、大众部、上座部和法藏部这五个部派认为补特伽罗是实有的，这是《论理烧燃》中所说的。第二（破实有补特伽罗）分三：破执取者自性有；由此显示所取亦自性空；遣除对执取者自性无的争论。初者（破执取者自性有）分二：破他计之我；自己安立世俗中补特伽罗之理。初者（破他计之我）分三：破执取者存在于一切所取之前；破存在于每一个所取之前；破存在于一切所取之前的能立。初者（破执取者存在于一切所取之前）分二：以无有先于所取而安立执取者的因，故破；以执取者无有先于所取而存在的所依，故破。初者（以无有先于所取而安立执取者的因，故破）是：如果执取者自性有，则不超出先于、后于、同时于所取这三种情况，而后两种将在下文遮破，因此此处遮破先于所取的情况是：在见、闻等以及觉受等之前的，存在的事物补特伽罗，由于没有可以安立它的因，因此总的补特伽罗和别分的见者等都无法安立。像这样，安立补特伽罗之名的因是见等，如果补特伽罗在那之前，那么，就像瓶布一样，将变得不依赖于见等。如果某事物不依赖于自己的因，那就是无因的，就像不依赖于财富等的富人一样，是不存在的。这里并不是说，如果时间上有先后，则前者不应依赖于后者，因为自宗也承认一切因果互相依赖。因此，安立补特伽罗为见者等，则遍及依赖于见等，而执取者见
English
It means to collect all three of seeing, hearing, and feeling, as well as the unspoken faculties and the remaining mental events. Also, to believe that the remaining collected things also belong here. The word "empowered" means that the first two verses are empowered, collecting all faculties and mental events, so it has the meaning of including them. This is what is said in the Lamp of Wisdom and its commentary. The five schools of the Sthavira Nikāya, the Vātsīputrīyas, the Dharmaguptakas, the Sarvāstivādins, the Mahāsāṃghikas, and the Theravādins, assert that the person exists as a substance, as stated in the Blaze of Reasoning. The second (refutation of the truly existent person) has three parts: refuting the truly existent taker; thereby showing that the taken is also truly empty; dispelling disputes about the taker being truly non-existent. The first (refuting the truly existent taker) has two parts: refuting the self posited by others; the way to establish a person in one's own conventional terms. The first (refuting the self posited by others) has three parts: refuting the taker existing before all that is taken; refuting the existence before each of the taken; refuting the proof of existence before all that is taken. The first (refuting the taker existing before all that is taken) has two parts: refuting because there is no cause to posit the taker before the taken; refuting because the taker has no basis for existing before the taken. The first (refuting because there is no cause to posit the taker before the taken) is: if the taker exists by nature, then it does not go beyond the three cases of being before, after, and simultaneous with the taken, and the latter two are refuted below, so here the refutation of being before the taken is: the object, the person, that exists before seeing, hearing, etc., and feeling, etc., because there is no cause to posit it, it will be impossible to establish the general person and the specific seer, etc. In this way, the cause for positing the name of a person is seeing, etc., if the person is before those, then, like a pot or cloth, it will become independent of seeing, etc. If something does not depend on its own cause, then it is causeless, just as a rich person who does not depend on wealth, etc., does not exist. Here, it is not said that if there is a temporal sequence, then the former should not depend on the latter, because one's own system also admits that all causes and effects are mutually dependent. Therefore, establishing a person as a seer, etc., is pervaded by dependence on seeing, etc., and the taker sees.
Tibetan
་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་དུས་ནམ་ཡང་ལྟོས་དགོས་པས་ལེན་པ་པོའི་དུས་ན་ལྟོས་ས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ སྤྱིར་ལྟོས་པ་ཡང་འགོག་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་བར་ཡང་སྟེ་དེ་དག་གི་སྔ་རོལ་ན་གནས་པར་གྱུར་པའི་གང་ཟག་དེས་ནི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལེན་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། སྐྱོན་གཞན་འདི་ཡང་ཡོད་དེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ནོར་དང་འབྲེལ་བའི་སྔ་རོལ་ན་ལྷས་བྱིན་ནོར་ལས་ཐ་དད་པར་གནས་ནས་ནོར་དོན་གཞན་གསོག་པ་བཞིན་དུ། ལེན་པ་པོ་ལ་ཡང་གང་ཟག་དེ་མེད་པར་ཡང་སྟེ་དེ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་ལོགས་ཤིག་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། །དེ་འདོད་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ་གང་ཟག་འདི་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་འདིའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོའོ་ཞེས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཅི་ཞིག་པོ་ཡིས་ལེན་པ་པོའི་བདག་གང་ཞིག་པོ་གསལ་བ་དང་མངོན་པ་དང་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང༌། མིག་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་གང་ཟག་འདི་ཡི་ཉེ་བར་བླང་བྱའོ། །ཞེས་ལེན་པ་པོའི་བདག་གང་ཞིག་གིས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཅི་ཞིག་པོ་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་བླང་བྱ་ཅི་ཞིག་པོ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ལེན་པ་པོ་གང་ཞིག་པོ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་ལ། ལེན་པ་པོ་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པར་བླང་བྱ་ཅི་ཞིག་པོ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་པས་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་བོ། །གང་གི་ཚེ་ལེན་པ་པོ་མེད་པར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཚེ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་མེད་པས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ། །འདི་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་ན་ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་རིགས་པའོ། །བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་དེ་ནི་གང་གིས་གདགས་པར་བྱ་ཞེས་པའི་ལན་དུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཡང་རང་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གྲུབ་ བོ་ཞེས་ལྟ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་སྨྲས་པ་ན། དེ་ལྟ་ན་གང་ཟག་དེ་མེད་པར་ཡང་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་ཅི་ཡིས་ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པར་བསྟན་ནས་རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་དེ་གཉིས་གཅིག་མེད་པར་ཅིག་ཤོས་མེད་ཅེས་རྐང་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་འཆད་དོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ལེན་པ་པོར་གདགས་པའི་རྒྱུ་དང་བླང་བྱ་གནས་པའི་རྟེན་མེད་པས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་ལེན་པ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་མེད་པར་
Chinese
如果依赖于自性成立，那么任何时候都需要依赖，因为在接受者的时候，没有依赖之处的见等，所以因为不依赖于它，一般依赖也能被遮止。第二种情况是：如果认为即使没有见等，也就是在它们之前存在的补特伽罗会接受见等。那么还有其他的过失，那样的话，就像乐施在与财物相关之前，乐施独立于财物而存在，并积攒其他的财物一样。对于接受者来说，即使没有那个补特伽罗，也就是见等与它无关，也无疑会独自存在。但这是不能接受的，因为这个补特伽罗是眼睛等的接受者，见等是接受者所接受的东西，接受者的自性是什么，它会显现、呈现和认知。眼睛等是这个补特伽罗所接受的东西。接受者的自性是什么，它会显现见等是接受者所接受的东西。那时，如果没有接受者所接受的东西，哪里会有接受者呢？没有。如果没有接受者，哪里会有接受者所接受的东西呢？没有。所以这两者是互相依赖而成立的。当没有接受者，而承认见等独自存在时，因为没有眼睛等的所依，所以没有见等。这就像之前所说的那样，如果自性各别，那么就不能依赖的道理。在佛护论中，对于“它被什么所施设”的回答是“即使没有见等，也是自己完全成立的”，当说了“见等”这两个词的意思时，那么即使没有那个补特伽罗，见等也会自己完全成立，这是毫无疑问的。如果那样，有什么过失呢？在回答这个问题时，用“用什么”这两个词来表示这两者是互相显现的，因此，如果没有一个，另一个也不会存在，这是后面两个词所阐述的。因为它们没有施设接受者的原因和接受者存在的所依，所以接受者独立于见等而存在是不可能的。
English
If dependence is established by its own nature, then it must always depend. Because at the time of the receiver, there is no object of dependence such as seeing, etc., therefore, since it does not depend on it, dependence in general can also be refuted. The second case is: if it is thought that even without seeing, etc., that is, the person who exists before them will accept seeing, etc. Then there is another fault, that is, just as Leshin existed independently of wealth before being related to wealth, and accumulated other wealth. For the receiver, even without that person, that is, seeing, etc. are unrelated to it, there is no doubt that it will exist alone. But this is unacceptable, because this person is the receiver of the eyes, etc., seeing, etc. is what is accepted by the receiver, what is the nature of the receiver, it will appear, present and recognize. The eyes, etc. are what is accepted by this person. What is the nature of the receiver, it will show that seeing, etc. is what is accepted by the receiver. At that time, if there is nothing accepted by the receiver, where will the receiver be? No. If there is no receiver, where will there be something accepted by the receiver? No. So these two are established by mutual dependence. When there is no receiver and it is admitted that seeing, etc. exist alone, because there is no basis for the eyes, etc., there is no seeing, etc. This is like what was said before, if the self-nature is different, then the reason why it cannot depend. In Buddhapalita's commentary, the answer to "What is it designated by?" is "Even without seeing, etc., it is completely established by itself." When the meaning of the two words "seeing, etc." is said, then even without that person, seeing, etc. will be completely established by itself, there is no doubt about this. If so, what is the fault? In answering this question, the two words "by what" are used to indicate that these two are mutually manifested, therefore, if there is no one, the other will not exist, which is explained by the latter two words. Because they do not have the cause of designating the receiver and the basis for the existence of the receiver, it is impossible for the receiver to exist independently of seeing, etc.