Tibetan
་དང་དེའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཆར་བ་ལ་བསླབ་བོ། །སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སོ་བཞིའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བདུན་པའི་ རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གསུམ་པ་རྒྱུ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་བ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་འདིར་སྨྲས་པ། རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་རྒྱུ་ལས་དང་ལས་དེའི་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོན་པས་ཀྱང་མ་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་འདྲེལ་པའི་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་འདི་ནི་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ཡང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོ། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་དང་མི་གཡོ་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ཡང་འདུ་བྱེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། ལས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དང་དེའི་ལས་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་ནོ། །འདི་དགག་པ་ལ་གསུམ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག །ཐ་སྙད་དུ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་འཇོག་པའི་ཚུལ། རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་བྱ་བྱེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག །ཕྱོགས་མི་མཐུན་གྱི་བྱ་བྱེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མུ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་དགག །མུ་གསུམ་པའི་བྱ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དམ་བཅའ་གཞག །སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིས་བྱེད་པས་ན་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་བྱེད་པ་པོར་བསྙད་ཀྱི་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དང་ཡིན་པར་མ་གྱུར་པ་དང་ལྟོས་ས་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ལ་རྟོག་པ་ཞིག་སྟེ་གསུམ་ལས་མེད་དོ། །འདི་བྱ་བས་ན་ལས་ཏེ་བྱེད་པ་པོའི་འདོད་པར་གྱུར་པ་དམ་ པའོ། །དེ་ཡང་གསུམ་སྟེ་ལས་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དང་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་མིན་གཉིས་ཀར་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་བ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་དམ་བཅའ་གཅིག་གོ །བྱེད་པ་བོ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་བ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ཡང་ལས་སུ་མ་གྱུར་པ་སྟེ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་དམ་བཅའ་གཉིས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དམ་བཅའ་དང་པོའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང༌། དམ་བཅའ་གཉིས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་ལས་ཡོད་པར་ཐལ་བས་དགག །ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པར་ཐལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེད་པ་པོར་ནི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འཇོག་པས་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ནས་བྱེད་པ་པོའི་ཐ་སྙད་འཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར་བྱ་བ་དང་ལྡན་པས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་ད་གཟོད་གང་གིས་ལས་དེ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་གཞན་མེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་བྱ་བ་གཞན་མེད་པས་བྱེད་པ་པོ་ལས་མི་བྱེད་པ་དེ་ཡི་ཚེ་བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ལས་སུའང་འགྱུར་ན། བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ལས་ནི་མི་སྲིད་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུས་བུམ་པ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཐལ་བ་བཟློག་པ་ན་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ལས་མི་སྲིད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་བ་ལས་ཡིན་པ་བྱེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་དམ་བཅའ་དང་པོ་སྒྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་རྫ་བུམ་བཟོ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྫ་མཁན་བུམ་པའི་བྱེད་པ་པོར་ཡང་འཇོག་ལ་རྫ་བུམ་བཟོ་བའི་ལས་ཀྱང་བྱས་པ་མ་ ཡིན་ནམ། རྫ་བུམ་བཟོ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྫ་མཁན་བུམ་པའི་བྱེད་པ་པོར་དང་པོར་བཞག་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་བྱ་བ་དེ་མིན་པའི་བྱ་བ་ཞིག་བྱ་དགོས་པ་ལ་བྱ་བ་གཞན་མེད་པས། རྫ་བུམ་བཟོ་བའི་ལས་དེ་བྱེད་པ་པོས་མ་བྱས་པའི་ལས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་སུན་འབྱིན་འདི་ཇི་ལྟར་རིགས་ཤེ་ན། དེ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པས་ལས་ཡིན་པ་བྱེད་ཅིང་དེ་ཡང་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དེ་བྱས་པར་ཡང་འཇོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་རང་ཡང་དེ་ལྟར་འདོད་དེ། དཔེར་ན་ལྷས་བྱིན་ཕྱག་འཚལ་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་འདུ་བྱ་བ་འདུ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་ལྷས་བྱིན་ལས་དེ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ལས་དེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་འདུ་བྱ་བར་གསུངས་པས་ལས་སོ། །དེ་འདུ་བྱེད་པར་གསུངས་པས་ལས་སུ་གྱུར་པ་ཞིག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྨྲ་ན་ལས་སུ་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པ་དེས་བྱེད་བ་པོ་དང་ལས་བྱས་པ་གཉིས་ཀར་འཇོག་མི་ནུས་པས་སུན་འབྱིན་དེ་འཇུག་སྟེ། འདི་ལྟར་བཟོ་པའི་ལས་དེ་རྫ་མཁན་དང་འཇིམ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་ལ་གཞི་དེ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོར་གྲུབ་ན་བྱ་བ་ཡང་རིས་སུ་ཆད་ནས་སོ་སོར་གནས་དགོས་པས་ཐུན་མོང་དུ་བྱ་བ་གཅིག་རྟེན་པ་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་བྱེད་པ་པོར་རྣམ་པར་འཇོག་བའི་བྱ་བ་དེ་མིན་པ
Chinese
并且学习将显现视为幻觉和梦境的本质。名为“观察生、住、灭”的章节，是三十二颂的本体，是第七品详尽的解释。 第三，驳斥存在因、业和作者，分三部分：解释论著的根本；结合决定性的经文；总结要点并标明名称。第一部分是这样说的：识等有为法是自性存在的，因为有它们的因、业，以及该业的作者。导师也说过，与无明相关的士夫补特伽罗，也会积聚福德，也会积聚非福德和不动业。等等，也接近地显示了业的作者、其业和果，以及识等。驳斥这一点分三部分：驳斥业和作者以自性成立；在名言中安立业和作者的方式；将该理路应用于其他事物。第一部分分两部分：驳斥顺品的所作和作者以自性成立；驳斥非顺品的所作和作者以自性成立。第一部分分两部分：驳斥第一和第二种情况的所作和作者；驳斥第三种情况的所作和作者。第一部分分两部分：立宗；显示论证。第一部分是：因为此者做，所以是作者，仅仅做一点事情才被称为作者，不做则不是。而做事的那个，要么已经成为作者，要么尚未成为作者，或者依赖于不同的所依而成为或不成为作者，有这样一种分别，总共有三种情况。因为此者被做，所以是业，即成为作者所希望的殊胜之物。也有三种情况：成为业，未成为业，以及依赖于不同的所依而成为是或不是业。其中，已经成为作者的，具有所作，那成为了业，即具有所作不做，这是第一个立宗。尚未成为作者的，远离所作，也未成为业，即远离所作不做，这是第二个立宗。第二部分分两部分：第一个立宗的论证；第二个立宗的论
English
And learn to perceive appearances as being like illusions and dreams in their essence. The chapter called "Examining Arising, Abiding, and Ceasing" is the essence of thirty-two verses, and is the detailed explanation of the seventh chapter. Third, refuting the existence of cause, action, and agent, in three parts: explaining the root text of the treatise; combining it with definitive scriptures; summarizing the points and indicating the name. The first part says this: consciousness and other conditioned dharmas exist by their own nature, because there is their cause, action, and the agent of that action. The Teacher also said that the individual, the person associated with ignorance, also accumulates merit, and also accumulates non-merit and immovable actions. And so on, also closely showing the agent of action, its action and result, as well as consciousness and so on. Refuting this is in three parts: refuting that action and agent are established by their own nature; the way to establish action and agent in conventional terms; applying that reasoning to other things as well. The first part is in two parts: refuting that compatible actions and agents are established by their own nature; refuting that incompatible actions and agents are established by their own nature. The first part is in two parts: refuting the actions and agents of the first two cases; refuting the actions and agents of the third case. The first part is in two parts: establishing the proposition; showing the proof. The first part is: because this one does, therefore it is the agent, only doing a little something is called the agent, not doing is not. And that which does, either has become the agent, or has not become the agent, or depends on different bases to become or not become the agent, there is such a distinction, there are a total of three cases. Because this is done, therefore it is the action, that is, becoming the excellent thing desired by the agent. There are also three cases: becoming the action, not becoming the action, and depending on different bases to become either is or is not the action. Among them, the one who has become the agent, possessing the action, that becomes the action, that is, possessing the action does not do, this is the first proposition. The one who has not become the agent, being separated from the action, also has not become the action, that is, being separated from the action does not do, this is the second proposition. The second part is in two parts: the proof of the first proposition; the proo
Chinese
是也。初者有二，以立者所未作之业存在太过而遮破，以及以不作任何事之作者存在太过而遮破也。初者，作者乃以作事之理由而安立，故唯有具做事者方得作者之名。如是，以具做事而成为作者者，则彼今后将以何作业而成为作彼业之业，更无其他作业。于何时，以无其他作业故，作者于不作之时，亦将成为不待作者之业，然无作者之业则不应理，如寡妇之子造瓶。如是，于遣除太过之时，以无作者之业不应理之理路，而立者成为作者，然彼所作之业，则无自性成立也，如是成立第一宗。若谓，造瓦瓶之作业，即是安立陶匠为瓶之作者，且亦已作造瓦瓶之业耶？以作造瓦瓶之作业之理由，先安立陶匠为瓶之作者后，于彼之后，必须作非彼之作业，然以无其他作业故，则造瓦瓶之业，将成为作者所未作之业耶？此责难如何合理耶？答曰，以是作者故，而作是业，且亦以作一事之同时，亦安立为作者及已作彼业，此于名言中，自亦如是承许。譬如，天授作礼拜之福德之积聚也，谓天授是彼业之作者，且礼拜之业，谓是福德之积聚，故是业也。谓彼是积聚，故是作者作已成业者也。若如是，若说作者与业自性成立，则以业作一事，不能同时安立为作者及已作业二者，故彼责难成立。如是，工匠之业，是依于陶匠及泥土二者，若彼二基，以自之体性而各别成立，则作业亦须各别分断而各别存在，故共同一事所依是相违也，如前已说。故于作者而作种种安立之作业，非彼。
English
It is so. The first has two parts: refuting by asserting that there is action that has not been done by anyone is too extreme, and refuting by asserting that there is a doer who does nothing is too extreme. The first is that a doer is established by the reason of doing something, so only someone who has doing is entitled to the name of doer. Thus, someone who has become a doer by having doing, then there is no other doing by which that action will become the action of doing it. When there is no other action, the action that the doer does not do will also become an action that does not depend on the doer. However, an action without a doer is impossible, just like a son of a barren woman making a vase. Thus, when refuting the extreme, the reason that an action without a doer is impossible establishes that the doer is the one who has become the doer, but the action that is done by him does not exist inherently, thus establishing the first proposition. If it is said that the action of making a clay vase is what establishes the potter as the doer of the vase, and that the action of making a clay vase has not been done? The reason for doing the action of making a clay vase is that the potter is first established as the doer of the vase. After that, it is necessary to do an action that is not that action, but since there is no other action, the action of making a clay vase will become an action that has not been done by the doer? How is this objection reasonable? The answer is that because he is the doer, he does the action, and also by doing one thing, he is also established as the doer and the one who has done that action, which is what we ourselves want in name. For example, Devadatta is accumulating merit by prostrating, which means that Devadatta is the doer of that action, and the action of prostrating is said to be the accumulation of merit, so it is an action. It is said that he is accumulating, so he is doing something that has become an action. If that is the case, if we say that the doer and the action exist inherently, then by doing one thing as an action, we cannot simultaneously establish both the doer and the one who has done the action, so that objection applies. Thus, the action of the craftsman depends on both the potter and the clay, and if those two bases are established separately by their own characteristics, then the action must also be divided and exist separately, so it is contradictory to rely on one thing in common, as has been said before. Therefore, the action of making various establishments in the doer is not that.