Tibetan
ཕྱིར་དེ་ཡིས་དེ་རྟོགས་པས། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱིས་མི་གོས་སོ། །ཞེས་དང༌། འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང༌། བུ་མོ་ཁམས་དག་ཇི་ལྟར་བ་ལྟ་བར་བྱ། བུ་མོས་སྨྲས་པ་འཇམ་དཔལ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་བསྐལ་པས་བསྲེགས་པ་ན་ཐལ་བ་ཡང་མེད་པ་ལྟར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རབ་བྱེད་འདི་ཡི་རིགས་པ་རྣམས་ནི་གསུང་རབ་དེ་དག་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཆོས་རྣམས་མཚན་ཉིད་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞི་དང་བྲལ་བར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལྟ་བའི་མིག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་མིག་དེ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁམས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མཚོན་དང་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་གསུངས་པ་ལ་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་མིན་པར་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་གིས་ཡོད་ན་མཚན་མཚོན་ལ་སོགས་པར་གཞག་ཏུ་མི་རུང་བར་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་ངེས་པར་བྱ། དེ་ནས་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ལ་མཚན་མཚོན་དང་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་དུ་འཇོག་པ་ཆེས་འཐད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་རྣམས་ངེས་པར་བྱའོ། །ཁམས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་ བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་ལ་གསུམ། རྟེན་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཡོད་པ་དགག །མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་ཡོད་པ་དགག །རྒྱུ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་རྟེན་ཅན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དགེ་སློང་དག་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་བཏགས་པར་ལྷུང་བ་ནི་མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་ནས་ཡིད་བདེ་བའི་གནས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མངོན་པར་ཞེན་པར་གྱུར་ནས་འདོད་ཆགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཆགས་པར་གྱུར་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཆགས་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ནའང་དེ་ལྟར་ནི་མེད་དོ། །འདི་ལ་གསུམ། འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག །བཀག་པ་རྣམས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ། རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྔ་ཕྱི
Chinese
又因此而了悟，世间不为法所染。如《文殊师利游戏经》中也说：‘当如何观视少女之界？’少女说：‘文殊师利，譬如三千大千世界为劫火所焚，乃至灰烬亦无。’如是说。如是，此论之理路，与彼等经论，特别是诸法远离自性与自性之基的一切说法，应知为观视之眼，且应令此眼完全清净。第三，关于诸界之名相与事物有无之说，应确定其意义，并非仅以名言之权而安立，若以自性之权而有，则不应安立名相等，应以理智确定。之后，应以极合宜之方式确定二谛之意义，即仅以名言之权而安立名相与事物有无。名为《界观察》之八偈之自性，为第五品之释论。第二有三：遮遣所依之遍计烦恼存在；遮遣自性生灭住存在；遮遣因业与作者存在。第一有三：解释论之正文；与了义经相合；总结意义而显示名称。第一：此处说蕴、界、处是自性存在的，因为能缘彼等之所依的遍计烦恼，即世尊说：‘诸比丘，不具听闻之异生凡夫，堕于假立，即眼见诸色后，便对适意之处现行耽著。彼耽著后，便生起贪欲。生贪欲后，便以身语意现行造作由贪欲所生之业。’因为如是宣说了贪等烦恼是遍计烦恼之因。此处若贪等是自性存在的，则蕴等也应是自性存在的，然则并非如此。此有三：遮遣贪欲与贪著是自性存在的；总结所遮遣之内容；将此理路应用于其他方面。第一有二：先后
English
Furthermore, through that realization, the world is not tainted by Dharma. As it is also said in the "Mañjuśrī Play Sutra": 'How should one view the realm of a maiden?' The maiden said: 'Mañjuśrī, it is like the three thousand great thousand worlds being burned by the fire of an eon, to the point where even ashes are absent.' Thus it is said. Therefore, the reasoning of this treatise, and especially all the statements in those scriptures that dharmas are devoid of characteristics and the basis of characteristics, should be known as the eye of viewing, and that eye should be completely purified. Third, regarding the statements about the names, signs, and existence or non-existence of things in the realms, one should ascertain the meaning, not merely established by the power of nominal designation. If they exist by the power of their own nature, then names, signs, etc., should not be established. This should be determined by reason. Then, one should ascertain the meaning of the two truths in a very appropriate way, that is, establishing names, signs, and the existence or non-existence of things merely by the power of nominal designation. This is the commentary on the fifth chapter, which is the nature of eight verses called "Analysis of the Realms." The second has three parts: refuting the existence of afflictions that depend on a basis; refuting the existence of characteristics such as arising, ceasing, and abiding; and refuting the existence of cause, action, and agent. The first has three parts: explaining the text of the treatise; combining it with definitive meaning scriptures; and summarizing the meaning and showing the name. First: Here it is said that the aggregates, realms, and sources are inherently existent, because afflictions that depend on them as a basis are apprehended. As the Blessed One said: 'Monks, ignorant ordinary beings who lack learning fall into imputation, that is, after seeing forms with the eye, they become manifestly attached to pleasant places. After becoming manifestly attached, they generate desire. After generating desire, they manifestly perform actions arising from desire with body, speech, and mind.' Because it is thus proclaimed that afflictions such as desire are the cause of pervasive afflictions. Here, if desire and so on were inherently existent, then the aggregates and so on should also be inherently existent, but that is not the case. This has three parts: refuting that desire and attachment are inherently existent; summarizing the refutations; and applying this reasoning to other aspects. The first has two parts: earlier and later.
Tibetan
ར་འབྱུང་བ་དགག །ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཆགས་པ་ཡོད་མེད་དགག །ཆགས་པའི་སྔ་ རོལ་ན་འདོད་ཆགས་ཡོད་མེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཚུལ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་ལ་དེ་ཡང་ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པ་ནི་འོག་ཏུ་འགོག་པས་འདིར་ཆགས་པ་སྔར་ཡོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཡོད་དམ་ཕྱིས་ཡོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཡོད་བརྟག་གྲང༌། གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་འདོད་ཆགས་མེད་པ་སྟེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཆགས་པ་གཅིག་ཡོད་ན་ནི་ཆགས་པ་སྔར་ཡོད་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་སྔར་ཆགས་པ་ཡོད་པ་ན་ཕྱིས་འདོད་ཆགས་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་ཞིག་ན། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཡང་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དེ་གཞན་དུ་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ནི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་ཡོད་དུ་འོང་བ་ལ་དམིགས་ནས་སྲེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །ཆགས་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པའི་སེམས་སམ་གང་ཟག་སྟེ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་རྟེན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་པ་སྔར་ཡོད་པ་ན་ཕྱིས་འདོད་ཆགས་ཡོད་པ་མི་འཐད་ན་ཆགས་པ་སྔར་མེད་པར་ཕྱིས་ཡོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཡོང་ངོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཚེ་ཆགས་པ་སྔར་ཡོད་པ་ན་ཕྱིས་འདོད་ཆགས་ཡོང་པ་མིན་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ན་སྔར་ཆགས་པ་ཡོད་པར་མ་གྱུར་པ་ན་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་པ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཤིང་ཐོག་མེད་པར་དེའི་སྨིན་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དུས་མཉམ་པའི་རྟེན་དུ་འདོད་པ་དེ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བ་འགོག་པའི་སྐབས་ནས་འཆད་པས་འདི་ནི་ ཆགས་པ་འདོད་ཆགས་ལས་ཕྱིན་རྟེན་མེད་པར་སྟོན་པའོ། །འདི་ལ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཆགས་པ་འདོད་ཆགས་མེད་པ་སྟེ་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཆགས་པ་ཡོད་ན་འདིའི་འདོད་ཆགས་འདིའོ་ཞེས་འཐད་ལ། ཆགས་པ་མེད་ན་དེ་སུའི་འདོད་ཆགས་སུ་འགྱུར་ཏེ་གཞི་མེད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་མི་འཐད་པས། ཆགས་པ་མེད་ན་འདོད་ཆགས་མི་འཐད་དོ་ཞེས་ཚིགས་བཅད་དང་པོས་ཆགས་པ་སྔར་མེད་ན་འདོད་ཆགས་ཡོད་པ་མི་འཐད་པ་བསྟན་པར་འཆད་དོ། །དེ་ནས་ཆགས་པ་ཡོད་ན་འདོད་ཆགས་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། ཆགས་པ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ཡང༌། །འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་བཏོན་ནས་ཆགས་པ་སྔ་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཆགས་པར་མི་བྱེད་པས་འདོད་ཆག
Chinese
驳斥俱生。驳斥同时产生。第一部分分两点：驳斥贪欲之前有执着与否；驳斥执着之前有贪欲与否。第一点是：如果贪欲自性存在，则不会超出三种情况，而且与执着同时存在的情况将在下文驳斥，因此在此考察执着是先前存在的贪欲，还是后来存在的贪欲。如果贪欲之前没有贪欲，即存在一个没有贪欲的执着，那么执着先前存在，并依此产生贪欲。如果是这样，那么先前存在执着，之后才会有贪欲，这在道理上说得通。即使没有贪欲，也会变成执着，否则阿罗汉也会有贪欲。对此，贪欲是缘于有漏之境而生起，具有贪恋之相的心所。执着是对境的执着之心或补特伽罗，是贪欲的所依。如果先前存在执着，之后才会有贪欲不合理，那么没有先前存在的执着，之后才会有贪欲吗？当先前存在执着，之后不会产生贪欲的时候，如果先前没有执着，又怎么会有贪欲呢？这是不可能的，因为没有所依，就像没有树木就没有果实成熟一样。将同时作为所依的情况，将在驳斥二者同时产生的时候阐述，因此这里是说明执着并非由贪欲产生，而是没有所依的。对此，佛护论师说，如果贪欲之前存在执着，即存在某种不同于贪欲的事物，那么依此会产生贪欲，理由是如果存在执着，那么说“这是此物的贪欲”是合理的，如果没有执着，那么它会成为谁的贪欲呢？因为没有基础，贪欲是不合理的。因此，第一颂“没有执着，贪欲是不合理的”是阐述先前没有执着，贪欲是不合理的。然后，对于“如果存在执着，就会有贪欲”的回答是：即使存在执着，又怎么会有贪欲呢？这样提出，因为执着不是由先前的贪欲所造就，所以贪欲
English
Refutation of Co-emergence. Refutation of simultaneous arising. The first part has two points: Refuting whether there is attachment before desire; Refuting whether there is desire before attachment. The first point is: If desire exists by its own nature, it will not exceed three possibilities, and the case of co-existence with attachment will be refuted below, so here we examine whether attachment is a pre-existing desire or a later-existing desire. If there is no desire before desire, that is, there is an attachment without desire, then attachment exists previously, and desire arises based on it. If this is the case, then it is reasonable to say that attachment exists previously, and then there will be desire later. Even without desire, it will become attachment, otherwise Arhats will also have desire. In this regard, desire arises from the object of contaminated realms and is a mental factor with the aspect of craving. Attachment is the mind or person attached to the object, which is the basis of desire. If it is unreasonable for attachment to exist previously and then have desire later, then is it that there is no pre-existing attachment and then there is desire later? When attachment exists previously, and desire does not arise later, how can there be desire if there was no attachment previously? This is impossible because there is no basis, just as there is no fruit ripening without a tree. The case of considering simultaneity as a basis will be explained when refuting the simultaneous arising of the two, so here it is shown that attachment is not produced by desire, but has no basis. In this regard, Buddhapalita says that if there is attachment before desire, that is, there is something different from desire, then desire will arise based on it, because if there is attachment, it is reasonable to say "this is the desire of this thing", but if there is no attachment, then whose desire will it become? Because there is no basis, desire is unreasonable. Therefore, the first verse "Without attachment, desire is unreasonable" explains that it is unreasonable for desire to exist without attachment. Then, the answer to "If there is attachment, there will be desire" is: Even if there is attachment, how can there be desire? It is proposed in this way because attachment is not created by previous desire, so desire