Tibetan
་མེད་དོ་ཞེས་ཐལ་བ་བཟློག་ལ་འཕེན་ནོ། །རང་མཚན་གྱིས་སོ་སོར་གྲུབ་ན་རག་ལས་པ་མི་འཐད་པའི་བུམ་སྣམ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྲོ་བའི་རིགས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱ་བ་གཉིས་དོན་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་གཞན་དུ་ཡང་མི་འདོད་ལ་དེ་གཉིས་བརྗོད་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་ཡང་མི་འདོད་པས་དེ་གཉིས་ཀ་མེད་པར་ཡང་དེ་གཉིས་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། བྱེད་པ་པོ་ དང་བྱ་བ་གང་དག་དངོས་པོ་སྟེ་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དང་དངོས་པོ་སྟེ་རང་བཞིན་གཞན་པ་ཉིད་དུ་ནི་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མིན་ན་དེ་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་སྨྲོས་ཤིག་དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ནི་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །རང་བཞིན་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཚད་མས་རྣམ་པར་བཅད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕུང་གསུམ་བློ་ངོར་ཡང་ལྡོག་དགོས་པ་ལ་འདིར་དེ་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ཅེས་འཛིན་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དངོས་མིང་སོ་སོས་གོ་བྱ་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་གཅིག་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་པ་ཐ་དད་པའི་དོན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་སྙམ་པ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་གཅིག་པ་དང་རང་བཞིན་ཐ་དད་ཚད་མས་ཁེགས་ནས་དོགས་པ་དེ་བྱུང་བ་མིན་ནོ། །གནས་མ་བུ་པས་གང་ཟག་རྟག་མི་རྟག་གང་ཡང་མིན་པར་སྨྲ་བ་ཡང་དེ་ལ་དཔགས་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་འགྲོ་བ་པོ་ལྷས་བྱིན་འགྲོའོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་སོ། །དེ་ལ་སྨྲ་བ་པོ་ཚིག་སྨྲའོ། །བྱེད་པ་པོ་བྱ་བ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སྨྲ་བ་པོ་ཡིན་པས་ཚིག་ཉིད་སྨྲ་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་པོ་ཡིན་པས་འགྲོ་བ་གང་གིས་འགྲོ་བ་པོར་འཇོག་པའི་འགྲོ་བ་དེ་ཉིད་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གང་གིས་འགྲོ་བ་པོར་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་འགྲོ་བ་དེ་ནི་འགྲོ་བ་པོར་གྱུར་པ་དེ་འགྲོ་བ་མིན་བ་སྟེ་འགྲོ་བ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བའམ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་ མིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཏེ་འདི་ལྟར་འགྲོ་བའི་བྱ་བའི་སྔ་རོལ་དུ་འགྲོ་བ་པོ་ཡོད་ན་འགྲོ་བ་པོ་དེ་ལམ་དེར་འགྲོ་བར་འགྱུར་ན། ལྷས་བྱིན་གང་ཞིག་དོན་གཞན་པའི་གྲོང་དམ་གྲོང་ཁྱེར་གང་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་བར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བའི་སྔ་རོལ་དུ་དེ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་འགྲོ་བ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་པོར་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་བྱ་བ་དེ་ཉིད་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བར་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་གཉིས་ལ་སྔ་ཕྱི་བ་དགོས་པ་འདི་ནི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ལ་མིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དཔེར་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེའོ་ཞེས་པ་ལ་སྐྱེ་རྒྱུའི་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་ན་མེད་ན་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་ལ་ཡོད་ན་སླར་སྐྱེ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་སྐྱེ་བ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པ་བཞིན་དུ། འགྲོ་བ་པོར་འཇོག་རྒྱུའི་ལྷས་བྱིན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་མེད་ན་དེ་འགྲོ་བར་མི་འཐད་ལ་ཡོད་ན་འགྲོ་བ་པོར་གྲུབ་ཟིན་པས་སླར་འགྲོ་མི་དགོས་ཤིང་གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་པོར་གྲུབ་ཟིན་ནས་ཀྱང་འགྲོ་དགོས་ན་འགྲོ་བ་པོར་འཇོག་པའི་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་མིན་པས་སྔ་ཕྱིར་གྲུབ་དགོས་སོ། །སློབ་དཔོན་གཉིས་ཀས་སྔར་ལྟར་བཤད་པ་ལ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་གང་ཚེ་འགྲོ་བ་མེད་པར་ནི། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བ་བཀག་པ་དང་ཟློས་སོ་ཞེས་འཆད་མོད་ཀྱང༌། དེ་ནི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་ལ་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་མེད་པ་འགོག་པས་འདི་དང་ཁྱད་པར་ ཆེའོ། །ཅི་སྟེ་འགྲོ་བ་པོར་འཇོག་པའི་བྱ་བ་དེ་ཉིད་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཞིག་འགྲོའོ་སྙམ་ན། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གང་གིས་འགྲོ་བ་པོར་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡང་འགྲོ་བ་པོ་དེ་འགྲོ་བར་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་པོ་གཅིག་པུ་ཞིག་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་མི་འཐད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔར་བཞིན་ཟློས་པའི་སྐྱོན་དང་བྱ་བ་གཞན་མ་བཀག་པ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པས་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བར་འགྲུབ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅེས་འཆད་མོད་ཀྱང༌། སྐྱོན་དང་པོ་མེད་པ་ནི་སྔར་དང་འདྲ་ལ་བྱ་བ་དོན་གཞན་ལ་ཐལ་བའི་གནོད་པ་བསྟན་ཞིང༌། འགྲོ་བ་པོ་གཅིག་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཕ་རོལ་པོ་མི་འདོད་པ་འཕེན། པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དེ་དག་མེད་དོ། །སྔ་མ་རྣམས་གཞུང་གོང་འོག་གཉིས་ཀས་འགྲོ་བ་བྱ་བར་ཁས་མི་ལེན་པར་འགྲོ་བ་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལས་སུ་ཁས་བླངས་པ་འགོག་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འགྲོ་བ་པོར་རྣམ་འདོག་གི་བྱ་བ་ཉིད་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་མིན་བརྟགས་ནས་འགོག་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་པོ་ཚིག་སྨྲ་བ་དང་གཅོད་པ་པོ་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ
Chinese
便以驳斥来抛掷。如果自相各自成立，则如不依赖的瓶布一样，成为无关联的道理。如果你们认为，我和作者与行为二者在意义上没有成立为他体，因此也不希望成为他体，又因为二者在表达上是不同的，因此也不希望成为一体，所以即使二者都不存在，二者也成立，那么，作者和行为，哪些是事物，即自性一体，哪些是事物，即自性他体，如果不是成立为一体或他体，那么请说说二者如何以自己的体性而存在，因此那只是考察而已。如果一体和他体被量式所区分，那么自性存在的蕴三也必须在意识中返回，但在此二者没有成立，却执着为自性存在，这怎么可以呢？如果认为，事物名称各自没有不同的所知，而是执着于一体的意义，以及与无关联的他体意义，即使二者没有成立，也认为是自性存在，那么，一体自性和他体自性被量式所否定，并非因此而产生疑惑。常乐我净论者说，补特伽罗非恒常也非无常，也应依此而知。第二，在此，行者天授行走，在世间是众所周知的。对此，说话者说词语。作者做事情，因为是说话者，所以说词语本身，同样，因为是行者，所以以何种行走来安立为行者的行走本身就是行走，因此不会变成如是说的过失。如果认为，以何种行走的行为来明显地显示行者，那么成为行者的那个行走不是行走，即不会变成行走，或者不是行走的行为，因为这样，如果在行走的行动之前存在行者，那么那个行者就会在那条路上行走，如同看到某个天授去往其他意义的村庄或城市一样，因为在行走的行动之前，不存在不依赖于它的行者。如果安立为行者的行为本身就是行者行走的作者，那么二者之间有先后
English
then it is thrown back with refutation. If they are established separately by their own characteristics, then like a pot and cloth that do not depend on each other, they become unrelated by reason. If you think that we do not want the agent and the action to be established as different entities, and because the two are different in expression, we do not want them to be one either, so even if both do not exist, both are established, then, which of the agent and the action are things, that is, one in nature, and which are things, that is, different in nature, if they are not established as one or different, then please tell me how the two exist by their own nature, therefore that is only an examination. If one and other are distinguished by valid cognition, then the three aggregates that exist by nature must also be reversed in consciousness, but here the two are not established, but it is held that they exist by nature, how can this be? If it is thought that the names of things do not have different objects of knowledge, but are held to be the meaning of one, and the meaning of other that is unrelated, even if the two are not established, it is thought that they exist by nature, then, the one nature and the other nature are negated by valid cognition, and the doubt does not arise because of this. It should also be known that the Sthavira school says that the person is neither permanent nor impermanent. Second, here, the goer, Devadatta, goes, is well known in the world. To this, the speaker speaks words. The agent does the action, because he is the speaker, so he speaks the words themselves, similarly, because he is the goer, so the going by which the goer is established, that going itself is the going, therefore it will not become the fault of saying so. If it is thought that by what action of going the goer is clearly shown, then that going which has become the goer is not going, that is, it will not become going, or it is not the action of going, because in this way, if the goer exists before the action of going, then that goer will go on that path, just as seeing a certain Devadatta going to a village or city of other meaning, because before the action of going, there is no goer who does not depend on it. If the action of establishing the goer itself is the agent of the goer going, then there is a before and after between the two
Chinese
這個必要的提問是針對行走的行為以其自身本性成立，而不是在名言上如此認為。如何理解呢？例如，說「萌芽生長」時，如果生長的萌芽在生長之前不存在，那麼生長就不合理；如果已經存在，那麼就不需要再次生長。這就像對生長以自性成立進行遮破一樣。同樣，對於被設定為行者的拉辛，如果行走的行為在產生之前不存在，那麼他就不應該行走；如果已經存在，那麼他已經成立為行者，因此不需要再次行走。如果即使已經成立為行者，仍然需要行走，那麼設定為行者的行為本身並非使他行走的因素，因此必須先後成立。兩位論師都如前所述，但在《智慧之燈》中，在「如果那樣，任何時候沒有行走」之處，雖然解釋說行者與行走相違背是重複，但那是因為遮破了在行走的行為的詞義中存在，而在作者的詞義中不存在，因此與此有很大的差別。 如果認為設定為行者的行為本身不是行走，而是另一個與之不同的第二個行為在行走，那麼，憑藉哪個行走的行為使行者顯現的行為，那個與之不同的第二個行為也不是使那個行者行走的作者，因為對於一個單獨的行者來說，存在兩個行走的行為是不合理的。對於這個，也像之前一樣，有重複的過失，並且沒有遮破其他的行為，並且由於承諾只有一個行走的行為，因此由於與之相連，行者成立為行走的過失是存在的，雖然如此解釋，但第一個過失與之前相同，並且指出了行為變成其他意義的危害，並且投擲了對方不希望的「一個行者會有兩個行走的行為」。僅僅是投擲而已，因此沒有那些過失。先前的人說，上下兩部經都沒有承諾行走是行為，而是遮破了行者所要完成的事業，這也是不合理的，因為非常清楚的是，在考察了設定為行者的行為本身是否是行走之後才進行遮破的。說話者說話，砍伐者進行砍樹的行為等等。
English
This necessary question is directed at the act of going, which is established by its own nature, and not because it is considered so in name. How is it understood? For example, when saying "a sprout grows," if the sprout to be grown does not exist before the growth, then growth is not reasonable; if it already exists, then there is no need for it to grow again. This is like refuting the establishment of growth by its own nature. Similarly, for Lhasbyin, who is to be designated as the goer, if the act of going does not exist before it arises, then he should not go; if it already exists, then he is already established as the goer, so there is no need to go again. If even after being established as the goer, he still needs to go, then the act of designating the goer itself is not what causes him to go, so it must be established beforehand. Both teachers have explained as before, but in the "Lamp of Wisdom," in the passage "If that is the case, when there is no going," although it is explained that the goer and the going are contradictory and repetitive, that is because it refutes that it exists in the meaning of the word for the act of going, but not in the meaning of the word for the agent, so it is very different from this. If it is thought that the act of designating the goer itself is not going, but another second act different from it is going, then the act by which the act of going makes the goer manifest, that second act different from it is also not the agent that causes that goer to go, because it is unreasonable for a single goer to have two acts of going. For this, too, as before, there is the fault of repetition, and the other act is not refuted, and since it is promised that there is only one act of going, therefore, since it is connected with it, the fault of the goer being established as going exists, although it is explained in this way, the first fault is the same as before, and it points out the harm of the act becoming another meaning, and it throws the opponent's unwanted "one goer will have two acts of going." It is only throwing, so there are no those faults. The previous ones said that neither the upper nor lower scriptures promised that going is an act, but refuted the task to be accomplished by the goer, which is also unreasonable, because it is very clear that the refutation is done after examining whether the act of designating the goer itself is going. The speaker speaks words, the cutter performs the act of cutting trees, and so on.