Tibetan
ལ་སྡོད་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ཡང་བྱ་བ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་ན་སྡོད་པ་པོར་གྲུབ་ཟིན་ནས་སླར་ཡང་སྡོད་པར་འགྱུར་དགོས་པའི་སྐྱོན་ནོ། །འགྲོ་བ་པོ་དང་འགྲོ་བ་པོ་མིན་པ་ལས་དོན་གཞན་གསུམ་པ་གང་ཞིག་སྡོད་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་པོ་མིན་པ་དང་ཡིན་མིན་ལས་གཞན་པ་མི་སྡོད་ཀྱང་འགྲོ་བ་པོ་ཉིད་སྡོད་དོ་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་འགྲོ་པོ་སྡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེས་པ་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ཚེ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཚིག་གི་དོན་དུ་མེད་པར་ནི་འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་སྡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་དེ་ལ་གནས་པ་དང་འགལ་བའི་འགྲོ་བ་མེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། འགྲོ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དེ་འགྲོ་བ་ལས་ལྡོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འགྲོ་བ་ལས་ལྡོག་པ་ན་གནས་པ་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེ་ན། ལྡོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ནི་ལྡོག་ས་གསུམ་ལས་མི་འདའ་ལ་དེ་ཡང་བགོམ་པ་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བགོམ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་བགོམ་པ་ཙམ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དེ་ལ་སྔར་ལྟར་བྱ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོང་བའི་ལམ་ལས་ནི་འགྲོ་བ་ལྡོག་པ་མིན་ཏེ་དེར་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སོང་བའི་ལམ་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པ་མིན་ཏེ་དེར་ཡང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལྡོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་དོ། །ལམ་གཞན་གཉིས་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ལྡོག་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་ལ་བགོམ་པ་ལ་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་དོ། །ལྔ་པ་ནི། གལ་ཏེ་འགྲོ་བའི་འགྲན་ཟླ་གནས་པ་མེད་པས་འགྲོ་བ་མེད་ན་འོ་ན་འགྲོ་བ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་གནས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ་དེ་གྲུབ་པས་འགྲོ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གནས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་འགྲན་ཟླ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲན་ཟླ་ཡང་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གནས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བཀོད་པའི་འགྲོ་བ་ནི་འགྲོ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བཀོད་པའི་གནས་པ་ལ། རེ་ཞིག་འགྲོ་པོ་མི་སྡོད་དེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པ་དང་མཚུངས་པར་རེ་ཞིག་གནས་པོ་མི་འགྲོ་སྟེ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་འདོན་པ་བསྒྱུར་ཏེ་སུན་དབྱུང་ངོ་། །ཅི་སྟེ་འགྲོ་བ་བཏང་ནས་གནས་པ་རྩོམ་ལ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གནས་པའི་འཇུག་པ་སྟེ་རྩོམ་པ་ ཡང་ནི་འགྲོ་བའི་རྩོམ་པ་འ
Chinese
如果说停留者还能做什么呢？如果这（停留）也是以自性成立，那么对于停留者来说就已经成立了，因此又必须再次停留的过失。除了行者和非行者之外，还有什么第三种事物会停留呢？不会有，因为那是不可能的。如果说不是行者和既非行者又非非行者不停留，而是行者本身停留，那么，暂时说行者停留，怎么会合理呢？不会合理，因为当行走的活动在词义上不存在时，行者这个说法就不会合理。因此，当说“这个停留”的时候，对于它来说，不存在与停留相违背的行走。第四种情况是：行走以自性存在，因为存在与行走相违背的事物，即因为从行走中返回时，会开始停留。如果说返回以自性存在，那么返回之处不会超过三种，而且也不会从步履中返回，因为没有发现步履以自性存在，即使仅仅允许存在步履，但对于它来说，像先前一样，活动也是不合理的。从已行之路返回不是行走，因为那里没有行走的活动。从未行之路返回也不是行走，因为那里也没有行走的活动。因此，行走的返回不是以自性存在的。在另外两条道路上，行走的活动返回，即使在名言上也不存在，而在步履上，则在胜义上不存在。第五种情况是：如果因为没有行走的对立面停留，所以行走不存在，那么为了成立行走，就应该成立停留，因为停留成立了，行走也就成立了。因此，停留是以自性存在的，因为它的对立面存在。如果对立面也是行走，那么，为了成立停留而建立的行走，对于为了成立行走而建立的停留，就像“暂时行者不停留”等等，用反驳的陈述一样，暂时停留者不行走等等，通过翻译两个偈颂来进行反驳。如果舍弃行走而开始停留，因为那（停留）存在，所以停留存在，那么，停留的进入，也就是开始，也是行走的开始。
English
What else can the stayer do? If this (staying) is also established by its own nature, then it is already established for the stayer, so there is the fault of having to stay again. What third thing other than the goer and the non-goer will stay? It will not, because that is impossible. If it is said that the non-goer and neither the goer nor the non-goer do not stay, but the goer himself stays, then how can it be reasonable to say that the goer stays for a while? It will not be reasonable, because when the activity of going does not exist in the meaning of the word, the term "goer" will not be reasonable. Therefore, when it is said "this stays," there is no going that contradicts staying for it. The fourth case is: going exists by its own nature, because there is something that contradicts going, that is, because when returning from going, staying begins. If it is said that returning exists by its own nature, then the place of returning will not exceed three, and it will not return from the step, because the step is not found to exist by its own nature, and even if only the step is allowed to exist, the activity is not reasonable for it as before. Returning from the road that has been traveled is not going, because there is no activity of going there. Returning from the road that has not been traveled is also not going, because there is also no activity of going there. Therefore, the return of going does not exist by its own nature. On the other two roads, the activity of going back does not exist even nominally, but on the step, it does not exist ultimately. The fifth case is: if going does not exist because there is no opposite of going, then in order to establish going, staying should be established, because when staying is established, going is also established. Therefore, staying exists by its own nature, because its opposite exists. If the opposite is also going, then the going established for the purpose of establishing staying is like the staying established for the purpose of establishing going, like the statement of refutation such as "the goer does not stay for a while," etc., refuting by translating the two verses such as "the stayer does not go for a while," etc. If staying begins after abandoning going, and staying exists because that (staying) exists, then the entry of staying, that is, the beginning, is also the beginning of going.
Tibetan
གོག་པ་ལ། སོང་ལ་འགྲོ་བའི་རྩོམ་མེད་དེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པ་དང་མཚུངས་པར་གནས་ལ་གནས་པའི་རྩོམ་མེད་དེ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་འདོན་པ་བསྒྱུར་ཏེ་སུན་དབྱུང་ངོ་། །ཅི་སྟེ་ལྷས་བྱིན་གནས་པར་གྱུར་ནས་གནས་པ་ལས་ལོག་པ་ན་འགྲོ་བ་རྩོམ་པས་གནས་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། གནས་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡང་ནི་འགྲོ་བ་ལས་ལྡོག་པ་འགོག་པ་ལ་བགོམ་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པ་དང་མཚུངས་པར་གནས་བཞིན་པ་ལས་མི་ལྡོག་སྟེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྐང་པ་གཉིས་འདོན་པ་བསྒྱུར་ཏེ་སུན་དབྱུང་ངོ་། །དེ་ཡི་ཕྱིར་གནས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པས་འགྲོ་བ་འགྲུབ་པར་ག་ལ་འགྱུར།བཞི་པ་ལ་གཉིས། འགྲོ་བ་པོ་དང་འགྲོ་བ་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟགས་ཏེ་དགག་པ་དང༌། འགྲོ་བ་པོར་འཇོག་པའི་བྱ་བ་ལ་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འགྲོ་བ་དང་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་རྣམས་ལམ་གསུམ་མམ་འགྲོ་བ་པོ་ཡིན་མིན་གཉིས་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་མི་ནུས་ཀྱང་ལྷས་བྱིན་གོམ་པ་འདོར་བ་མཐོང་ནས་དེ་འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བས་འགྲོ་བ་པོ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ལྷས་བྱིན་གོམ་པ་འདོར་བའི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་གོམ་པ་འདོར་མཁན་གྱི་ལྷས་བྱིན་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་རང་བཞིན་གཅིག་དང་ཐ་ དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་དགོས་ན། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེ་དང་འགྲོ་བ་པོ་གཉིས་དེ་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་གཅིག་ཅེས་ཀྱང་བྱར་མི་རུང་ལ་འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གཞན་ཉིད་ཅེས་ཀྱང་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །ཡང་ཇི་ལྟར་མི་རུང་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དང་འགྲོ་བ་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཉིད་ཀྱང་སྟེ་བྱ་བ་ཡང་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་པས་འདི་ནི་བྱ་བ་དང་འདི་ནི་བྱེད་པ་པོའོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དབྱེ་མི་ནུས་པར་འགྱུར་ན་གཅོད་པའི་བྱ་བ་དང་གཅོད་པ་པོ་ནི་གཅིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བཟློག་པ་འཕེན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བརྟག་ན། དེའི་ཚེ་འགྲོ་བ་པོ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་པོ་ཡོད་པར་གཟུང་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཡང་མིན་པས་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་ཐ་དད་དུ
Chinese
对于已行路程，说“已行无有行”，等等，以驳斥进行辩驳，同样，对于已住之处，说“住处无有住”，等等，背诵三句偈颂，进行驳斥。如果天授已经安住，从安住处返回时，开始行走，因为有从安住处返回的情况，所以认为存在安住。那么，从安住处返回，也不会变成从行走处返回，阻止从行走处返回。等等，以驳斥进行辩驳，同样，不会从正在安住处返回。等等，背诵两句偈颂，进行驳斥。因此，安住自性空，行走又如何能够成立呢？第四部分分为两部分：对行者和行走进行一和异的考察并进行破斥；对作为行者的行为，考察是否存在第二个行为并进行破斥。第一部分是：行走、进入和返回，这三种道路，或者行者存在与否这两种情况，以及除此之外的情况，都不能说存在。虽然看到天授放下脚步，因此被称为行者，所以行者和行走的行为是自性存在的。如果天授放下脚步的行走行为和放下脚步的天授二者是自性存在的，那么必须成立自性是一还是异。行走的行为和行者二者是同一自性，这也是不行的，行走和行者二者是其他自性，这也是不行的。又如何不行呢？如果行走的行为和行者二者是同一自性，那么作者和业本身，也就是行为也会变成同一，因此无法区分“这是行为，这是作者”，那么砍伐的行为和砍伐者也不是同一。因此，二者没有成立是同一自性，这样进行反驳。如果又将行走的行为和行者分别考察为自性是不同的，那么，在这种情况下，就会变成存在不依赖于行者的行走，以及不依赖于行走的行为的行者，可以这样认为，但这样认为也是不行的，所以二者是自性不同的。
English
Regarding the distance already traveled, saying "There is no traveling in what has been traveled," etc., refutes the argument. Similarly, regarding the place already stayed, saying "There is no staying in the place stayed," etc., reciting three verses, refutes the argument. If Devadatta has already stayed, and when returning from the place of staying, he begins to walk, because there is a return from the place of staying, therefore it is thought that staying exists. Then, returning from the place of staying will not become returning from the place of walking, preventing returning from the place of walking. Etc., refutes the argument. Similarly, one does not return from the place where one is staying. Etc., reciting two verses, refutes the argument. Therefore, since staying is empty of inherent existence, how can walking be established? The fourth part is divided into two parts: examining and refuting the one and the other of the walker and the walking; examining and refuting whether there is a second action in the action of being a walker. The first part is: walking, entering, and returning, these three paths, or whether the walker exists or not, these two situations, and other than that, cannot be said to exist. Although seeing Devadatta put down his feet, therefore he is called a walker, so the walker and the action of walking are inherently existent. If the action of walking of Devadatta putting down his feet and Devadatta putting down his feet are both inherently existent, then it must be established whether the inherent existence is one or the other. The action of walking and the walker are the same inherent existence, this is also not possible, and the walking and the walker are other inherent existences, this is also not possible. How is it not possible? If the action of walking and the walker are the same inherent existence, then the agent and the action itself, that is, the action, will also become the same, so it is impossible to distinguish "This is the action, this is the agent," then the action of cutting and the cutter are also not the same. Therefore, the two have not been established as the same inherent existence, thus refuting. If, again, the action of walking and the walker are examined separately as being inherently different, then, in this case, it will become that there is walking that does not depend on the walker, and a walker that does not depend on the action of walking, which can be considered in this way, but it is also not possible to consider it in this way, so the two are inherently different.