Tibetan
མཐའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་བཀག་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་རམ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ནི་ཡོད་མཐའ་དང་དེའི་མཐར་འཛིན་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ་མཁྱེན་བརྩེ་ཡོད་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཡོད་མཐའ་དང་དེའི་མཐར་འཛིན་མིན་ནོ། །གཞུང་གི་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་དོན་དམ་པ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་མཐར་བཤད་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེས་ན་གང་དུ་བཟུང་བས་འཛིན་པ་པོ་ཕུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་མཐར་ལྟུང་ཞེས་བཏགས་པའི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་ལྟུང་ལུགས་ནི་དེ་ལྟར་དུ་ཤེས་པར་བྱའི་ཡོད་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་དེའི་མཐར་བྱས་ནས་དེ་སྤོང་པ་ན། ཡོད་པ་མིན་མེད་པ་མིན་ཞེས་པའི་ཟེར་ལུགས་ལ་རེ་ཞིང་གཟུགས་མེད་སྒྲ་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་འགྱུར་འཆོས་པ་ལ་ནན་ཏན་བསྐྱེད་ཀྱང་ངལ་བ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །རྩ་བ་ནི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀུན་གྱི་གཞི་འཛིན་པའི་ལུས་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་རེ་བ་མིན་པའོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ནི་ཚིགས་བཅད་དུ་བསྒྲིགས་པ་ལ་བྱེད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་ལེའུ་ནི་མིན་ནོ། །འདི་ལ་ཚིགས་བཅད་ནི་བཞི་བརྒྱ་ཞེ་དགུ་ཡོད་ལ་རབ་བྱེད་ནི་ཉེར་བདུན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། སྟོན་པ་ལ་རྟེན་འབྱུང་མཐའ་བྲལ་དུ་གསུང་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ། རྟེན་འབྱུང་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བར་འགྲེལ་བའི་ཚུལ། དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་བཀའ་དྲིན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཕྱག་གོ །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་དོན་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ངག་འདིའི་དོན་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་སོགས་ཡོད་ཚུལ། ཁྱད་གཞི་ལ་ཁྱད་ཆོས་བརྒྱད་ལྡན་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་ གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་ཆེ་བ་བརྗོད་ནས། བརྗོད་བྱ་རྟེན་འབྱུང་གི་ངོ་བོ་དང་ཐ་མི་དད་དུ་བཞུགས་པའི་སྟོན་པ་ལ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ཕྱག་མཛད་པར་བཞེད་པས། གང་གིས་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རྟེན་འབྱུང་འགག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་བརྒྱད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ནི་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བརྗོད་བྱའོ། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་དེའི་ཉིད་དགོས་སོ། །ཚིག་གསལ་ལས་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་གཞུང་གིས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དང་ཉིད་དགོས་བསྟན་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ངག་འདིས་རྟེན་འབྱུང་ཁྱད་པར་བརྒྱད་ལྡན་དང་སྤྲོས་པ་ཞི་བའི་མྱང་འདས་བ
Chinese
尽头。因此，除了前面所说的遮止之外的法，执著于真实存在或者以自性存在的对境和有境，是有边及其执著，而像说佛有慈悲等，不是有边及其执著。经论的某些时候，也说一切真实存在都是有边。因此，应当如是了解堕入有无之边的道理，即因执著而使执著者毁灭，才称为堕边。如果仅仅执著于有无的词句，并舍弃它，而期望“非有非无”的说法，并努力改变成无色无声等，也只是徒劳而已。根本是像一切中观论典的基础身体一样，而不是片面的。偈颂是指编纂成诗句，而不是通常所说的章节。此论有四百四十九个偈颂，二十七品。第二（颂）分三：以宣说导师以缘起离边的角度赞叹；解释缘起远离八边的道理；如是忆念导师恩德的礼敬。第一（颂）分二：总义和支分义。第一（颂）分三：此语的意义在于说明论典的所说等存在的方式；基体具有八种特性的方式；以及破除其他宗派的诤论。第一（颂）是：尊者（龙树）为了以不颠倒的方式显示导师将要阐述的一切论典的所说，而宣说伟大，因此，他认为对与缘起之体无二无别的导师，作具有论典写作之因的礼敬，所以说了“以何”等。其中，以缘起不灭等八种特性来区分，是《根本慧论》的所说。一切戏论寂灭且具有寂灭之性的涅槃，是其必要。从《释论》的礼敬文，说明了论典的所说和必要，此语说明了缘起具有八种特性和戏论寂灭的涅槃。
English
End. Therefore, other than the previously mentioned prohibitions, the object and subject that grasp phenomena as truly existent or existent by their own nature are the extreme of existence and its grasping, while things like saying that the Buddha has compassion are not the extreme of existence and its grasping. In some instances in the scriptures, it is also said that all that truly exists is the extreme of existence. Therefore, the way to fall into the extremes of existence and non-existence, which is called falling into extremes because grasping it will destroy the grasper, should be understood in that way. If one merely clings to the words 'existence and non-existence' and abandons them, hoping for the saying 'neither existent nor non-existent,' and diligently tries to change it into formless, soundless, etc., it is just a waste of effort. The root is like the foundational body of all Madhyamaka treatises, not one-sided. 'Verse' means arranged in stanzas, not the commonly known chapter. This has four hundred and forty-nine verses and twenty-seven chapters. The second (verse) has three parts: praising the teacher by speaking of dependent arising as being free from extremes; explaining how dependent arising is free from the eight extremes; and thus remembering the kindness of the teacher with reverence. The first (verse) has two parts: the general meaning and the meaning of the limbs. The first (verse) has three parts: how the meaning of this statement contains the subject matter of the treatise, etc.; how the basis of distinction possesses eight characteristics; and refuting the arguments of others. The first (verse) is: The venerable one (Nagarjuna), in order to show without error the subject matter of all the treatises that the teacher will explain, speaks of greatness, therefore, he considers that he is making a salutation with the cause of writing treatises to the teacher who is non-different from the nature of dependent arising, so he said 'by what' etc. Among them, distinguishing by eight characteristics such as the non-cessation of dependent arising is the subject matter of the Root Wisdom. Nirvana, which is the pacification of all elaboration and has the nature of peace, is its necessity. From the commentary of the Clear Words, it is said that the subject matter and necessity of the treatise are shown by the verse of homage, this statement shows that dependent arising has eight characteristics and that Nirvana is the pacification of elaboration.
Tibetan
སྟན་པ་ལ་བཤད་ཀྱང་རྩ་ཤེའི་བརྗོད་བྱ་དང་ཉིད་དགོས་ཡིན་པར་ངག་འདིས་བསྟན་པར་མི་བཞེད་དེ་གང་གིས་ཞེས་པ་ནས་ཞི་བསྟན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་སྟོན་པས་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པ་ནི་གདུལ་བྱ་གཞན་གྱིས་དྲང་ངེས་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པ་དང་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ཐེ་ཚོམ་དང་ལོག་ཤེས་བསལ་ནས་ཇི་བཞིན་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྟེ་དེའི་དོན་དུ་བརྗོད་བྱ་དེ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པ་བསྟན་བཅོས་ལ་རག་ལས་ཤིང་ཉིད་དགོས་དགོས་པ་ལ་རག་ལས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་སྟེ་དངོས་སུ་མ་སྨོས་ཀྱང་ཤུགས་ལ་གནས་སོ། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞི་བའི་འགྲེལ་པ་ལས་རྟེན་འབྱུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པ་ན་སེམས་སེམས་བྱུང་འཇུག་པ་མེད་པར་གསུངས་པའི་འཇུག་པ་ནི་འཇུག་འགྲེལ་ལས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་བ་ལོག་པར་གསུངས་ པའི་རྒྱུ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཚིག་གསལ་ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡིན་ན་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན་གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་དྲངས་པ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་གི་རྒྱུ་བ་ལོག་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་ཐ་སྙད་ལོག་པར་གསུངས་པ་ནི་མཉམ་གཞག་དེའི་ངོ་ན་དེ་གཉིས་ལོག་པ་ཡིན་གྱི་མཉམ་གཞག་དང་དོན་དམ་གཉིས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་འགོག་པ་མིན་ཏེ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ངོར་མི་འཇོག་གི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་ངོར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་གཉིས་ཕྱེད་ན་འདི་འདྲའི་དོགས་པ་མང་པོ་ལྡོག་གོ །ཉན་རང་ལ་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བཞེད་པའི་ལུགས་ལ་ཚིག་གསལ་ལས་བཤད་པའི་དགོས་སོགས་བཞི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་འདིའི་གདུལ་བྱ་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། འཇུག་འགྲེལ་ལས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མདོར་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་རྒྱས་པར་བསྟན་པས་ཐེག་ཆེན་བསྟན་པ་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཤེས་བྱེད་དུ། མཚན་མ་མེད་པ་མ་རྟོགས་པར། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐར་པ་མེད་པར་གསུངས། དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཐེག་ཆེན་ལས། ཁྱོད་ཀྱིས་ཚང་བར་བསྟན་པ་ལགས། །ཞེས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ་ལས་གསུངས་པ་དྲངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ གཞུང་འདིར་ལྟ་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་མ་བསྟན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད
Chinese
即使对座位进行解释，此话也不认为根本慧论的所诠和必要是座位，因为从“以何”到“寂静教”所说的是导师如此教导之义。必要是，为了使其他应化众生消除对正确定之义未领悟、错误领悟的怀疑和邪见，如实地领会，为此而宣说所诠。必要依赖于论典，而必要之必要依赖于必要，这是关系，即使没有直接说明，也隐含其中。广说《寂静涅槃释》中说，在见到缘起的真如时，心和心所没有进入，这里的进入在《入行论释》中说是心和心所的行相颠倒。而且在《明句论》中说：分别念是心的行相，因为远离分别念，所以真如是没有分别念的。如经中所说：什么是胜义谛？哪里没有心的行相，文字等更不用说了。如是引用，是说颠倒分别念的行相之义，而不是说没有智慧。说能知和所知的名相颠倒，是指在等持的当下，这两者是颠倒的，而不是说等持和胜义是境和有境，因为在理智的层面不成立境和有境，而在名言识的层面成立。如果理解了这两点，就能消除很多类似的疑惑。对于声闻和独觉都证悟了二无我的观点，按照《明句论》中所说的必要等四种，大小乘都有，那么这里的应化众生就成了共同的乘了吗？《入行论释》中说，声闻乘只是简略地表示了法无我，而在大乘中广说，为了成为大乘教义不会变得无意义的证成，引用了《赞超世》中所说：没有证悟无相，您说没有解脱。因此，这是从大乘中，您圆满地开示。这样做了之后，即使此论中没有宣说除了见以外的大乘特点，但法无我
English
Even if explained in terms of the seat, this statement does not consider the subject matter and necessity of the Fundamental Treatise to be the seat, because what is said from "by what" to "teaching of peace" means that the teacher taught in this way. The necessity is to eliminate the doubts and wrong views of other beings to be tamed who have not understood the meaning of the definitive and interpretable, and to understand it as it is, and for this reason, the subject matter is taught. Necessity depends on the treatise, and the necessity of necessity depends on necessity, which is the relationship, even if not explicitly stated, it is implied. In the extensive commentary on the "Nirvana of Peace," it is said that when seeing the suchness of dependent arising, there is no entry of mind and mental factors, and this entry is said in the "Commentary on Entering" to be the reversed activity of mind and mental factors. Moreover, in the "Clear Words," it is said: Discrimination is the activity of the mind, but because it is separated from it, suchness is without discrimination. As it is said in the sutra: What is the ultimate truth? Where there is no activity of the mind, what need is there to mention letters? As quoted, it means the reversal of the activity of discrimination, not that there is no wisdom. Saying that the terms knower and known are reversed means that in the moment of equipoise, these two are reversed, but it does not mean that equipoise and ultimate truth are object and subject, because object and subject are not established on the level of reasoning consciousness, but are established on the level of conventional consciousness. If these two points are understood, many similar doubts can be dispelled. Regarding the view that both Hearers and Solitary Realizers realize the two selflessnesses, according to the four necessities etc. mentioned in the "Clear Words," both the Great and Small Vehicles have them, so does this mean that the beings to be tamed here become a common vehicle? In the "Commentary on Entering," it is said that the Hearer's Vehicle only briefly represents the selflessness of phenomena, while it is extensively taught in the Great Vehicle, so in order to prove that the Great Vehicle teachings will not become meaningless, it quotes what is said in the "Praise of the Transcendent": Without realizing the signless, you say there is no liberation. Therefore, this is from the Great Vehicle, you have fully revealed it. After doing so, even if this treatise does not teach the characteristics of the Great Vehicle other than the view, the selflessness of phenomena