Tibetan
ར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་བཟོད་པའི་གདམས་ངག་སྒོམ་མོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་འཐོབ་པ་དང་འབྲས་བུ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཆད་པ་མེད་པར་འབྱུང་བར་མཐོང་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་དགེ་བ་བསྔོ་བ་རླབས་ཆེ་བ་རྣམས་བྱེད་དོ། །རྟེན་འབྱུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྟོན་པ་ལ་བྱང་སེམས་རྣམས་གཅོ་བོར་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་གུས་ པར་བྱེད་དེ་འཇུག་པ་ལས། རྟག་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་བླངས་ནས་གནས་བར་འགྱུར། །སྦྱིན་པ་གཏོང་བར་འགྱུར་ཞིང་སྙིང་རྗེ་སྟེན་པར་བྱེད། །བཟོད་པ་སྒོམ་བྱེད་དེ་ཡི་དགེ་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ། །འགྲོ་བ་དགྲོལ་བར་བྱ་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱེད། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལའང་གུས་པར་བྱེད། ཅེས་གསུངས་སོ། །སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གོ་བ་གནད་དུ་སོང་ན་གོ་ལུགས་དེ་ལྟར་དུ་འོང་ལ་རིགས་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཐམས་ཅད་བཀག་པར་གོ་ན་འཁྲུལ་པ་མ་ཟད་བར་དུ་དེའི་ངོར་མི་སླུ་བ་སྐད་དུ་སྨྲས་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ངེས་པ་བརྟན་པོ་འོང་ས་མེད་པས་ཉན་པ་པོའི་ཡོན་ཏན་མེད་པར་མ་ཟད་སྐྱོན་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ངེས་པ་ལ་མ་གནོད་པའི་ངང་ནས་ཟབ་མོའི་གཞུང་ཉན་ཅིང་འཛིན་པ་དང་དོན་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པ་དང་ཚེ་རབས་ཀུན་ཏུ་མོས་པའི་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མཚན་གྱི་དོན། གཞུང་གི་དོན། མཇུག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱ་གར་གྱི་སྐད་དུ་པྲཛྙཱ་ནི་བོད་ཀྱི་སྐད་དུ་ཤེས་རབ་བོ། །མངྷྱ་མ་ཀ་ནི་དབུ་མའོ། །མཱུ་ལ་ནི་རྩ་བའོ། །ཀཱ་རི་ཀ་ནི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའོ། །ནཱ་མ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཤེས་རབ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ཏེ་མིང་གི་ཕྱོགས་གཅིག་སྨོས་པའོ། །ཤེས་རབ་སྒྲོན་མའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཚུལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་བརྗོད་བྱའི་སྒོ་ནས་བཏགས་པའོ། །དབུ་མ་ ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མཐའ་དོར་བའི་དཀྱིལ་ལ་དབུས་ཞེས་པ་དང་འདྲ་བར་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པས་དབུས་ཉིད་དབུ་མའོ་ཞེས་རང་གི་དོན་དེ་ལ་ཕན་པ་བརྗོད་པའོ། །དབུ་མའི་ལམ་དེ་སྟོན་ཞིང་སྒྲོགས་པས་ཀ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ལ་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་སམ་དབུ་མ་ཞེས་པའི་མིང་གང་ལ་ཡོད་པ་ནི་དབུ་མའོ། །ཡང་ན་ཀ་ཞེས་པའི་མིང་གིས་བརྗོད་པས་དབུ་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དབུ་མའི་གྲུབ་པའི་མཐའོ་ཞེས་ལེགས་ལྡན་གྱིས་བཤད་དོ། །མ་ངྷྱ་མ་ཀའི་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ལ་བརྩམས་ནས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་སམ་དབུ་མའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་དབུ་མ་ཞེས་བཏགས་པའོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་དབུས་ལ་དབུ་མར་འཆད་ན་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གཙང་དང་མི་གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་གཉི་གའི་མཐའ་ནི་རྣམ་སྤངས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པར་ཡོང་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། དེས་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལྟར་མཐའ་ཉི་ཚེ་བ་བཀག་ནས་དེ་དང་བྲལ་བའི་དབུས་བདེན་པར་བཟུང་ནས་མི་གནས་ཞེས་སྟོན་པས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་དབུས་མེད་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས། མཐའ་ནི་ཟད་དང་མཇུག་ཆ་དང༌། །ཉེ་དང་ཕྱོགས་དང་སྨད་པ་ལའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་མཐའི་སྒྲ་དོན་མང་པོ་ལ་འཇུག་ཀྱང་མཐའ་བྲལ་གྱི་མཐའ་ནི་དབུ་མ་སྣང་བ་ལས། གལ་ཏེ་དབུ་མ་ལ་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པ་བ་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དེ་ ཡོད་པས་རྟག་གོ་ཞེའམ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་སོང་ཞིང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ལྟུང་བའི་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་ཡུལ་དེ་ནི་འདིར་མཐའ་མིན་ལ་བློ་ཡང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་ཡིན་པས་མཐར་འཛིན་མིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ཡི་མཐའ་ནི་ལྟུང་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ན་བྲག་གཡང་ལ་མཐའ་དང་དེ་ལ་ལྷུང་བ་ལ་མཐའ་ལ་ལྟུང་ཞེས་སྨྲ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་སྲིད་པས་ཡང་དག་པར་མེད་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་མེད་ཅེས་པ་མེད་པའི་མཐར་འཛིན་དང་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེས་འགོག་པ་མེད་མཐའ་འགོག་པ་མིན་ཀྱང༌། དགག་བྱ་བཀག་པའི་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་འཛིན་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཐར་ལྟུང་བས་དེ་འགོག་པ་ཡང་མེད་མཐའ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །ལས་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མ་སུས་ཀྱང་གནོད་མི་སྲིད་པས་དེ་དག་ཡོད་པ་མིན་པའམ་མེད་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ནི་མེད་མཐའ་དང་དེའི་མཐར་འཛིན་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་མེད་མཐའ་དང་དེའི་མཐར་འཛིན་མིན་ནོ། །འདི་ནི་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མེད་མཐའ་ཡིན་ལ་སྔ་མ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མེད་
Chinese
心想不会变成那样，就修安忍的诀窍。将戒律等一切都回向于遍知，见到由此能获得佛果，且无量果报不会断绝，为了利益众生而作广大发心回向菩提。视如实宣说缘起者为菩萨之首，恭敬他们，如《入行论》云： 恒常受持清净戒，恒常布施行慈悲，修习安忍彼之善，为度众生回向菩提，亦当敬礼圆满菩提萨埵。 如是说。如果对空性的理解抓住了要点，就会那样理解，如果用理智理解为否定一切因果，那就不仅是错谬，而且在此期间，即使说不欺骗自己之类的话，也无法稳固地确立缘起之理，不仅听者没有功德，而且还会产生过失。因此，应当在不损害因果缘起之理的情况下，听闻、受持、思维、修习甚深之法，并在生生世世中立下虔诚的愿望。第二部分分为三：名称之义、正文之义、结尾之义。第一部分是：印度语中，“Prajñā”（梵文， प्रज्ञा，prajñā，智慧）是藏语中的“ཤེས་རབ”（智慧）。“Madhyamaka”（梵文，मध्यमक，madhyamaka，中观）是“དབུ་མ”（中观）。“Mūla”（梵文，मूल，mūla，根本）是“རྩ་བ”（根本）。“Kārikā”（梵文，कारिका，kārikā，颂）是“ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ”（以偈颂形式）。“Nāma”（梵文，नाम，nāma，名称）是“ཞེས་བྱ་བ”（名为）。其中，ཤེས་རབ（智慧）是般若波罗蜜多的方式，即只说名称的一部分。如《智慧灯论释》中所说：因其成办般若波罗蜜多的方式，故说是智慧灯。这是从所诠释的角度命名的。དབུ་མ（中观）如同世间舍弃边际的中心称为中一样，舍弃有无等二边，故中心即是中观，这是表达利益自身之义。因其宣说并阐释中观之道，故称为“ཀ”（ka），即词语的词根，凡具有中观论典或中观之名者，即是中观。或者说，以“ཀ”（ka）之名来称呼，故称为中观，即中观之宗，列克丹如是说。མ་ངྷ
English
Thinking that it would not change, one meditates on the advice of patience. By dedicating all virtues such as discipline to omniscience, one sees that Buddhahood itself is attained and immeasurable fruits arise without interruption, and for the benefit of beings, one makes great aspirations to dedicate virtue to enlightenment. Seeing bodhisattvas as the main ones who show dependent arising as it is, one respects them, as it says in the Engaging in Bodhisattva Deeds: 'Always taking up pure discipline, one will abide in it. One will give charity and rely on compassion. One will meditate on patience, and dedicate its virtue to enlightenment, in order to liberate beings. One should also respect the complete Bodhisattvas.' So it is said. If the understanding of emptiness grasps the key point, then the understanding will be like that. If one understands with reason that all cause and effect are negated, then not only is it a mistake, but in the meantime, even if one speaks words like not deceiving oneself, there is no way to firmly establish the certainty of dependent arising. Not only does the listener have no merit, but faults also arise. Therefore, one should listen to, hold, think about, and meditate on the profound teachings without harming the certainty of cause and effect and dependent arising, and make prayers of devotion in all lifetimes. The second part has three: the meaning of the title, the meaning of the text, and the meaning of the conclusion. The first part is: In the language of India, Prajñā (梵文， प्रज्ञा，prajñā，wisdom) is ཤེས་རབ (wisdom) in Tibetan. Madhyamaka (梵文，मध्यमक，madhyamaka，the Middle Way) is དབུ་མ (the Middle Way). Mūla (梵文，मूल，mūla，root) is རྩ་བ (root). Kārikā (梵文，कारिका，kārikā，verse) is ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ (in verse form). Nāma (梵文，नाम，nāma，name) is ཞེས་བྱ་བ (named). Among these, ཤེས་རབ (wisdom) is the way of the Perfection of Wisdom, that is, only one aspect of the name is mentioned. As it says in the commentary on the Lamp of Wisdom: Because it accomplishes the way of the Perfection of Wisdom, it is said to be the Lamp of Wisdom. This is named from the point of view of what is to be explained. དབུ་མ (the Middle Way) is like the center in the world that abandons the extremes is called the middle, abandoning the two extremes of existence and non-existence, therefore the center itself is the Middle Way, this is expressing the benefit to its own meaning. Because it shows and proclaims the Middle Way, it is called "ཀ" (ka), that is, the root of the word, whatever has the name of the Middle Way treatise or the Middle Way, that is the Middle Way. Or, because it is called by the name "ཀ" (ka), it is called the Middle Way, that is, the tenet of the Middle Way, as Lekden said. མ་ངྷ
Chinese
是根据雅玛嘎的语言的根本，将中观的论著或者中观的宗派命名为中观的。如果将舍弃二边的中间解释为中观，那么《三摩地王经》中说：有和无，这两个都是边。清净和不清净，这也是边。因此，完全舍弃两种边之后，智者也不会住在中间。这样说应该如何理解呢？这是像事物论者那样，遮止了片面的边，并执着于与此分离的真实的中间，从而显示不住于此，并不是显示舍弃了有无等一切边的中间。在《释量论》中说：边是尽头和末端，近和方向以及卑贱。如是所说，边的词义有很多种，但离边的边是中观显现。如果中观具有心的自性的本体的实物，无论是什么，那么，那时，因为对此有，所以是常还是无常，如果明显地执着于此，又怎么会变成边呢？如实地随顺事物的真相，如理作意本身不是堕落之处，这不合道理。如是所说。也就是说，如所执着的那样存在的对境，在这里不是边，而且心也是如理作意，所以不是执着于边。因此，这个的边是堕落之处，就像世间说悬崖是边，而从那里掉下去叫做堕落于边一样。对此，真实存在，在名言中也不可能，因为真实不存在，所以在名言中存在，说胜义中不存在，这不是执着于无的边，而且否定不是这样，也不是否定无边，但是，如果执着于所破的否定，真实存在，那么就会堕落于事物不存在的边，因此，否定它也是否定无边。业果等法在名言中存在，任何量都不会损害，因此，执着于这些不是存在或者不存在的对境和有境，是无边和执着于此，像说佛没有过失等，不是无边和执着于此。这是诽谤的无边，而前者是增益的无
English
It is based on the root of the language of Yamaka that the treatises of Madhyamaka or the tenets of Madhyamaka are named Madhyamaka. If the middle that abandons the two extremes is explained as Madhyamaka, then it is said in the Samadhiraja Sutra: Existence and non-existence, both of these are extremes. Purity and impurity, this is also an extreme. Therefore, after completely abandoning the two extremes, the wise will not dwell in the middle either. How should this be understood? This is like the objectivists, who block the one-sided extreme and cling to the real middle that is separate from it, thereby showing that they do not dwell in it, and it is not showing that the middle that abandons all extremes such as existence and non-existence is non-existent. In the Commentary on Reasoning, it is said: The extreme is the end and the final part, near and direction and base. As it is said, the meaning of the word extreme has many meanings, but the extreme of being free from extremes is the appearance of Madhyamaka. If Madhyamaka has the essence of the nature of the mind, whatever it may be, then, at that time, because there is this, is it permanent or impermanent? If one clings to this manifestly, how can it become an extreme? It is not reasonable to say that following the truth of things as they are and paying attention to them properly is a place of falling. As it is said. That is to say, the object that exists as it is grasped is not an extreme here, and the mind is also paying attention properly, so it is not clinging to an extreme. Therefore, the extreme of this is a place of falling, just as the world says that a cliff is an extreme, and falling from there is called falling into an extreme. For this, true existence is not possible even in name, because true non-existence exists in name, so saying that it does not exist in the ultimate sense is not clinging to the extreme of non-existence, and denying that it is not so is not denying the non-extreme, but if one clings to the negation of what is to be negated, it truly exists, then one will fall into the extreme of the non-existence of things, therefore, denying it is also denying the non-extreme. Phenomena such as karma and its effects exist in name, and no measure can harm them, therefore, clinging to these objects and subjects that are not existence or non-existence is the non-extreme and clinging to it, like saying that the Buddha has no faults, etc., is not the non-extreme and clinging to it. This is the non-extreme of defamation, while the former is the non-extreme of superimposition.