Tibetan
་སྐྱེ་རྒྱུའི་རྣམ་ཤེས་དང་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་སུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་རང་གི་མཚན་ཀྱིས་གྲུབ་ན། དུས་དེའི་ཚི་ཡང་སྐྱེ་བའི་བྱ་བའི་རྟེན་དུ་རྣམ་ཤེས་གྲུབ་དགོས་པས་དེ་མ་གྲུབ་ན་བྱ་བ་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། །རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་སྐྱེ་བ་དེ་ གང་གི་ཡིན་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་དེའི་དུས་སུ་མེད་ཀྱང༌། ད་གཟོད་འབྱུང་འགྱུར་ལ་བསམས་ནས་དེའི་སྐྱེ་བར་འཇོག་ལ། སྐྱེ་བ་དེ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་འབྱུང་འགྱུར་ཡོད་པར་འཇོག་པས་བྱེད་པ་པོ་རྣམ་ཤེས་དང་སྐྱེ་པའི་བྱ་བ་གཉིས་རྟེན་བརྟེན་པར་མི་འགལ་ལ། ཕན་ཚུན་གྱི་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་བཏགས་ཡོད་དོ་ཞེས་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་གཞན་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ལ་བྱ་བ་དེ་འདོད་ན་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་གང་ཡང་མིན་པའི་སྐྱེ་བཞིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་ནི་བརྩམས་ལ་སྐྱེ་བ་མ་རྫོགས་པ་ནི་སྐྱེས་ཟིན་ཀྱང་མིན་ལ། སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་ཡེ་མ་བརྩམས་པའི་མ་སྐྱེས་པ་ཡང་མིན་པས་སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་བྱ་བ་འདི་རྟོག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ་འདི་སྐྱེ་བཞིན་པའོ་ཞེས་འདོགས་པའི་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལྟ་བུ་དེ་སྐྱེ་བཞིན་པར་གཞག་དགོས་ལ་དེའི་ཆ་འགའ་ཞིག་སྐྱེས་ལ་འགའ་ཞིག་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཕྱེད་སྐྱེས་ཕྱེད་མ་སྐྱེས་སུ་འགྱུར་བས་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་གཉིས་མིན་པ་མེད་དོ། །སྐྱེས་ཟིན་མ་ཟིན་གཉིས་ཀ་ལ་རྟོག་ན་འདས་མ་འོངས་གཉིས་ཀྱང་སྐྱེ་བཞིན་པར་འགྱུར་བས་དུས་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བཞིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བརྒྱ་བ་ལས། སྐྱེ་བཞིན་པ་ནི་ཕྱེད་སྐྱེས་ཕྱིར། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མིན། །ཡང་ན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་གཞིན་པ། །ཉིད་ནི་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྔར་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་དོན་དམ་པར་མེད་ཅིང་སྐྱེས་ཟིན་སླར་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་ཡང་མེད་པས་བྱ་བ་དོན་དམ་པ་མེད་ལ། དེ་ཡི་ཕྱིར་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་དང་ལྡན་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མེད་པས་དེ་བ་ལང་དང་ལྡན་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །རྐྱེན་དང་ལྡན་པའི་དོན་ནི་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་བྱ་བ་རྐྱེན་དང་བཅས་པའོ། །འོ་ན་རྐྱེན་དང་མི་ལྡན་པའི་བྱ་བ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མིག་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྒྲུབས་པའི་བྱ་
Chinese
产生之识与产生之业二者，于趋向产生之时，虽无所依与能依，然产生之业以自相成立，则彼时亦须识成立为产生之业之所依，若彼不成立，业亦不成立。识趋向产生之产生，彼为何者之识，彼于彼时虽无，然今始思及未来，而安立为彼之产生，观待彼产生之有，亦安立识未来有，故作者识与产生之业二者，所依能依不相违，依仗互相之义而成立者，乃非自性成立之假有，如入中论根本释所说，于产生之业与作者他者亦当知。若谓生起中为业，亦不应理，以无非已生非未生之生起中故。设若产生之业乃已开始，而产生未圆满者，亦非已生，且产生之业未曾开始之未生者亦非，故为生起中，于彼作此业之分别耶？彼亦不应理，以安立此为生起中之所依如识等，须安立为生起中，若彼之部分已生，部分未生，则成半生半未生，故无非已生未生二者。若于已生未生二者作分别，则过去未来二者亦成生起中，故三时一切皆成生起中，如云：生起中乃半生故，生起中非生，又或一切生起中，自性应成是。如是先前未生者令生之业，胜义中无有，且已生者复令生之业亦无有，故业胜义中无有，是故业以自性成立，具眼等之缘者非有，如石女无子，故彼无牛然。具缘之义乃缘所成办之业为具缘也。若尔，有不具缘之业耶？非眼等之缘所成办之业
English
The consciousness of arising and the action of arising, when approaching arising, although there is no dependence and dependent, if the action of arising is established by its own characteristic, then at that time, consciousness must also be established as the basis of the action of arising. If that is not established, the action will not be established either. The arising of consciousness approaching arising, what is the consciousness of that, although it is not there at that time, but now thinking about the future, it is established as its arising, and looking at the existence of that arising, it is also established that consciousness will exist in the future, so the agent consciousness and the action of arising are not contradictory in terms of dependence and dependent. That which is established by relying on each other's meaning is not inherently established but is imputed, as stated in the root commentary of the Entering the Middle Way, it should also be understood for the action of arising and other agents. If it is said that the action is in the process of arising, it is also unreasonable, because there is no arising that is neither born nor unborn. Suppose the action of arising has begun, but the arising is not complete, it is not yet born, and the unborn that has not yet begun the action of arising is also not, so it is in the process of arising, and this action is distinguished from it? That is also unreasonable, because the basis for establishing this as being in the process of arising, such as consciousness, must be established as being in the process of arising. If some parts of it are born and some parts are not born, then it will become half-born and half-unborn, so there is no such thing as neither born nor unborn. If distinctions are made between both born and unborn, then the past and future will also become in the process of arising, so all three times will become in the process of arising, as it is said: Because the arising is half-born, the arising is not born, or else all arising, the nature should become so. Thus, the action of causing the previously unborn to be born is not truly existent, and the action of causing the already born to be born again is also non-existent, so the action is not truly existent. Therefore, the action is established by its own nature, and having the conditions of eyes, etc., is not existent, just as a barren woman has no child, so she has no cow. The meaning of having conditions is that the action accomplished by conditions is having conditions. If so, is there an action that does not have conditions? The action that is not accomplished by the conditions of eyes, etc.
Tibetan
བ་རྐྱེན་དང་མི་ལྡན་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ཡོད་ན་རྒྱུ་མེད་དུ་སྐྱེ་དགོས་པས་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་དང་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱ་བ་མེད་ན་འོ་ན་རྐྱེན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་དོ་སྙམ་ན། སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་མི་ལྡན་པ་ནི་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་དོན་དམ་པར་མེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མེད་པར་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་དོན་དམ་པའི་རྐྱེན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་རྣམས་དོན་དམ་པར་རྐྱེན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་རྐྱེན་མིན་ནོ། །སྐྱེ་བའི་བྱ་བའི་རྐྱེན་མིན་ཀྱང་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་རོ། །བྱ་བ་མི་ལྡན་པའི་དོན་ཆིག་གསལ་ལས། རྐྱེན་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་བྱ་བ་དང་མ་བསྒྲུབས་པའི་བྱ་བ་ལ་གསལ་ཁ་མེད་ཀྱང་སྔ་མ་ལས་འོས་མེད་ལ་དེ་ཡང་བུད་ངྷ་པཱ་ལི་ཏའི་དགོངས་པ་བཞིན་དུ་བཤད་དོ། །འབྲས་བུ་དང་རྐྱེན་གྱི་བར་དུ་བྱ་བས་ཆོད་པ་མི་འདོད་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ རྐྱེན་ཡིན་བ་དང༌། མཐར་དེས་བསྒྲུབས་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཞིག་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་རང་ལུགས་ལ་ཡང་འདོད་དགོས་པར་རྐང་པ་གསུམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །ཅི་སྟེ་རྐྱེན་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ནས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། རྐང་པ་སྔ་མའི་མཐའི་མ་ཡིན་ཞེས་པ་འདིར་དྲང་ལ་རྐྱེན་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ནའི་སྒྲ་ནི་འདིར་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཞེས་ངེས་གཟུང་གི་དོན་དུ་ཚིག་གསལ་ལས་བཤད་ལ། རྐྱེན་དང་ལྡན་མི་ལྡན་གྱི་བྱ་བ་མེད་པར་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས་རྐང་པ་གསུམ་པའི་སྔོན་དུ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་སྔ་རོལ་དུ་རྐྱེན་རྣམས་བྱ་བ་དང་མི་ལྡན་ནམ་འོན་ཏེ་ལྡན་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱི་མ་དང་བཞི་པ་འདི་སྦྱོར་བས་འོན་ཏེའི་སྒྲ་བརྟག་པའི་དོན་དུ་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པས་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་པའི་རྟགས་རྐང་པ་བཞི་པ་དང་དང་པོས་བཀག །དེ་ལ་བྱ་བ་རྐྱེན་ལྡན་མེད་ཀྱང་རྐྱེན་མི་ལྡན་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་གཉིས་པས་བཀག །དེ་ནས་བྱ་བ་དང་མི་ལྡན་ཀྱང་རྐྱེན་དུ་འཇོག་གོ་སྙམ་པ་གསུམ་པས་འགོག་པས། བྱ་བ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་གྱི་རྐྱེན་གང་ཡང་དོན་དམ་པར་མེད་པས་རྐྱེན་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་རྟོག་པ་དོན་མེད་དོ་ཞས་པ་རིགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ་བུད
Chinese
而且也不是没有不具足因缘的情况，如果那样，就必须无因而生，这样一切从一切产生，一切造作都将变得毫无意义。如果这样没有作用，那么难道是因缘本身产生果吗？不具足生之作用，就是生之作用在胜义中不存在。因此，也没有能成立它的，所以眼等不是生之作用的胜义因缘。这样，它们如何在胜义中成为因缘呢？不是因缘。即使不是生之作用的因缘，也成为因缘的话，那么一切也将成为一切的因缘。在《事不具足义明》中说，虽然因缘所成办的作用和未成办的作用没有区别，但前者是不可避免的，这也如佛护（Buddhapālita）的观点一样阐述。虽然不希望果和因缘之间被作用隔断，但眼等是成办果产生的因缘，最终也必须承认从它所成办的作用的差别中产生果，这是第三品中的理证所能了解的。如果因缘仅仅通过具足作用才能产生果，那么就应该引用前面偈颂的结尾“非有”来说明，因缘并不具备以自性成立的作用。然而，《明句论》中说，“乃”字在这里是限定的意义，表示“仅仅不是”。而关于有无因缘的作用，前面已经阐述过了。《智慧灯论》中说，在第三品之前，在果产生之前，因缘是不具足作用还是具足作用，通过将后面和第四个问题结合起来，说明“抑或”一词是用于推测的。这样，眼等因为具足产生果的作用，所以是因缘，这个论证被第四句和第一句否定。对于此，即使没有作用的因缘存在，也有不具足因缘的情况，这被第二句否定。然后，认为即使不具足作用，也可以安立为因缘，这被第三句否定。因此，由于任何具足或不具足作用的因缘在胜义中都不存在，所以对于因缘执着自性成立的自性是没有意义的，这是那些理证的结果，即佛
English
And it is not that there is no lack of conditions either. If that were the case, it would have to arise without a cause, so everything would arise from everything, and all actions would become meaningless. If there is no action like that, then do you think that the condition itself produces the result? Not possessing the action of arising is that the action of arising does not exist ultimately. Therefore, there is also nothing that establishes it, so the eye and so on are not the ultimate conditions for the action of arising. In that case, how can they become conditions ultimately? They are not conditions. Even if it is not a condition for the action of arising, if it becomes a condition, then everything will become a condition for everything. In the "Meaning Clearly Lacking Action," it says that although there is no distinction between the action accomplished by the condition and the action not accomplished, the former is inevitable, and this is also explained according to the view of Buddhapālita. Although it is not desirable for the action to be separated between the result and the condition, the eye and so on are the conditions for accomplishing the action of arising of the result, and ultimately it must also be admitted that the result arises from a distinction of the action accomplished by it, which is known by the reasonings in the context of the third chapter. If the condition only produces by possessing action, then the end of the previous verse, "not existent," should be quoted here to explain that the conditions do not possess action established by their own nature. However, the "Clear Words" says that the word "na" here has a limiting meaning, meaning "only not." And the action of having or not having conditions has already been explained before. The "Lamp of Wisdom" says that before the third chapter, before the arising of the result, whether the conditions do not possess action or possess action, by combining the latter and the fourth question, it is explained that the word "or" is used for speculation. In that case, the argument that the eye and so on are conditions because they possess the action of arising of the result is refuted by the fourth and first verses. To that, even if there is a condition without action, there is a case of not possessing a condition, which is refuted by the second verse. Then, the idea that even if it does not possess action, it can be established as a condition, which is refuted by the third verse. Therefore, since any condition that possesses or does not possess action does not exist ultimately, it is meaningless to conceive of a self-established nature for the conditions, which is the result of those reasonings, namely, the Bud