Tibetan
ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མར་བཞེད་པས་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མིན་ནོ། །ཟླ་བའི་བཞེད་པས་ཀྱང་ཡོད་པའི་དོན་དེ་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་ནི་དེ་ཁོ་ནར་ཡོད་མེད་དམ་ཡིན་མིན་དཔྱད་པའི་དོན་གང་རུང་གཅིག་རྙེད་པས་དེས་ཡོད་པར་རྙེད་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་གིས་ཤུགས་ལ་འགྲུབ་པར་ཡང་མི་བཞེད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། འདིར་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་འཇོག་པ་བཞིན་དུ་བཞེད་ལ་འཇིག་རྟེན་ན་གསར་དུ་སླུ་མི་སླུའི་ཁྱད་མ་ཕྱེ་བར་སྤྱིར་མི་སླུ་བ་ལ་ཚད་མར་འཇོག་པས། མངོན་སུམ་ཚད་མ་རྟོག་མེད་ཀྱིས་དྲངས་ པའི་བཅད་ཤེས་རྣམས་ཀྱང་ཚད་མར་བཞེད་པར་མངོན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པའི་ཚད་མ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་དེ་བཅད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་མངོན་གྱུར་དུ་འཇོག་པས་མངོན་གྱུར་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་མེད་པ་ཁྱད་གཞིར་གྲུབ་ནས་ཡོད་མེད་ཀྱི་དོན་དང་ཐ་སྙད་གང་ལ་ཡང་དཔྱོད་པ་མེད་པས་རྟགས་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་མིན་ཞིང༌། རྟགས་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་མེད་པར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པར་ཡང་ནུས་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པ་ནི་མངོན་གྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་མངོན་གྱུར་ཡིན་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ཀྱང་ད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པ་མངོན་གྱུར་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐད་ཅིག་མ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས་སྒྲ་དང་སྔོན་པོ་མངོན་གྱུར་ཡིན་ཀྱང་དེ་གཉིས་སྐད་ཅིག་མ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཡོད་པར་ངེས་པའི་ཐ་སྙད་པའི་བློ་ཡང་མངོན་གྱུར་ལ་མི་སླུ་བས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མའོ། །འདིས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལ་མྱུ་གུའི་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བར་གང་གིས་འགྲུབ་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་ན་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་འགྱུར་བར་མཐོང་ནས་ཁ་ཅིག་བདེན་དངོས་མེད་པ་བདེན་པར་གྲུབ་ཅེས་སྨྲ་ལ། གཞན་དག་རིགས་ཤེས་དང་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་ལྡོག་པ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་དང་པོ་ལ་ཡུལ་མེད་ལ་ཕྱི་མ་ལ་ཡུལ་ཡོད་ཅེས་ སྨྲའོ། །དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པར་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པ་ནི་སྔར་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་ཚུལ་བཤད་པ་ལྟར་དུ་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པ་ཡིན་གྱི་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཡོད
Chinese
由于名言量不认为是理智所成立的。月称的观点也认为，存在的意义不是由理智所成立的，因为理智只能找到对该事物存在与否或是否存在的任何一种判断，如果理智发现其存在，则会变成真实成立。也不认为自证可以间接成立。那么如何成立呢？这里，不欺骗的量之定义，如同世间所安立的那样来理解，世间上不区分新欺骗与不欺骗的差别，而普遍认为不欺骗是量。因此，无分别现量所引导的决断识也显然被认为是量。因此，在分别的量中也有现量，因为决断识的对境被认为是现前，因为对现前不欺骗。无自性作为差别的基础成立后，对存在与否的意义和名言都不作评判，因此不是由理证成立的。不依赖于理证，也能断除将无自性执为不存在的增益，因此无自性存在是现前。虽然存在是现前，无自性是隐蔽，但现在由量所成立的无自性存在是现前。例如，刹那是隐蔽，声音和蓝色是现前，但两者对于刹那来说是隐蔽的。因此，确定存在的名言者的心识，对现前不欺骗，所以是现量。通过这个，对于以理智了知苗芽等无自性，苗芽的显现以无自性的方式显现，也应该知道是由什么成立的。第二，这里，如果苗芽等无自性是由理智成立的，那么最终会被视为经得起究竟分析理智的检验，因此有些人说真实无实有是真实成立的。另一些人则区分理智和比量之间的差别，说前者没有对境，后者有对境。这两种说法都不合理。这样，对苗芽等是否存在真实存在进行评判，就像之前所说的俱生执着真实存在的方式一样，是对存在与否进行评判，而不是经得起究竟分析理智的检验。
English
Since the nominalist pramana is not considered to be established by reason. Chandrakirti's view also holds that the meaning of existence is not established by reason, because reason can only find one of the judgments about whether that thing exists or does not exist, or whether it is or is not. If reason finds that it exists, it will become truly established. It is also not considered that self-awareness can be indirectly established. So how is it established? Here, the definition of pramana as non-deceptive is understood as it is established in the world. In the world, without distinguishing between new deception and non-deception, it is generally considered that non-deception is pramana. Therefore, the decisive consciousnesses led by non-conceptual direct perception are also clearly considered to be pramana. Therefore, there is also direct perception in the pramana of conceptualization, because the object of decisive consciousness is considered to be manifest, because it is not deceptive to the manifest. After the absence of inherent existence is established as the basis of difference, there is no judgment on the meaning and terms of existence or non-existence, so it is not established by reasoning. Without relying on reasoning, it can also cut off the superimposition of holding the absence of inherent existence as non-existent, so the existence of the absence of inherent existence is manifest. Although existence is manifest and the absence of inherent existence is hidden, the absence of inherent existence established by pramana is now manifest. For example, momentariness is hidden, sound and blue are manifest, but both are hidden for momentariness. Therefore, the mind of the nominalist who is certain of existence is not deceptive to the manifest, so it is direct perception. Through this, for understanding the absence of inherent existence of sprouts etc. by reason, the appearance of sprouts appears in the way of the absence of inherent existence, it should also be known by what it is established. Second, here, if the absence of inherent existence of sprouts etc. is established by reason, then it will eventually be regarded as being able to withstand the test of ultimate analytical reason, so some people say that the absence of true entity is truly established. Others distinguish the difference between reason and inference pramana, saying that the former has no object and the latter has an object. Both of these statements are unreasonable. In this way, judging whether sprouts etc. exist truly, just like the way of innate clinging to true existence mentioned before, is judging existence or non-existence, rather than being able to withstand the test of ultimate analytical reason.
Tibetan
་མེད་དང༌། རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཏུ་དཔྱོད་པ་མིན་པས། རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཙམ་ཞིག་ཁས་བླངས་པ་ལ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་དོན་ཁས་བླངས་ཞེས་སྨྲ་བའི་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་བདེན་པའི་དོན་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་ན་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་དགོས་ཏེ། རིགས་ཤེས་ཀྱིས་དཔྱད་མི་བཟོད་ན་དེས་གྲུབ་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་ཤེས་ཀྱིས་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཡོད་ན་ནི་བདེན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། འདི་ཡང་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་དཔྱད་བཟོད་དང་དེས་གྲུབ་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ཡིན་པས་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་བདེན་པའི་དོན་དུ་འདོད་པར་སོང་བས་ཅི་ཙམ་ཞིག་ནས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ས་མཚམས་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། འདི་ལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བདེན་འཛིན་གྱི་ཆད་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འཐད་པ་རྟོགས་པར་སླའོ། །སྔར་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པར་ཡོད་དམ་མེད་བཙལ་བའི་འོག་ཏུ་བདེན་མེད་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་རྙེད་པས་སླར་བདེན་མེད་བདེན་པར་ཡོད་དམ་མེད་བཙལ་བའི་ཚེ་བདེན་མེད་མི་རྙེད་ཀྱང་དེ་མ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ལ། སྔར་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཡོད་མེད་བཙལ་བའི་ཚེ་ཡང་དཔྱད་བཟོད་མ་རྙེད་ལ་སླར་དཔྱད་བཟོད་དུ་མེད་པ་ དེ་ཉིད་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཡོད་མེད་བཙལ་བའི་ཚེ་ཡང་དེ་ཉིད་མི་རྙེད་པས་རིགས་ཤྭེས་ཀྱིས་རྙེད་པ་དང་དེས་དཔྱད་བཟོད་གཉིས་ཀྱང་མི་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་ཅི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་གྲུབ་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྲོ་བའི་མ་མཐའི་ས་ཚིགས་རྟོགས་པ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་གཞལ་བྱ་མེད་དགག་ཡིན་པར་བསྟན་ནས་དོགས་པ་འདི་བཟློག་དགོས་ལ། རིགས་ཤེས་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ་སྙམ་པ་མ་བཟློག་བར་དུ་གཞལ་བྱ་མེད་དགག་ཡིན་པར་ཡང་སྒྲུབ་མི་ནུས་སོ། །ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དམ་བཅའ་མེད་དགག་ཏུ་མི་བྱེད་པར་མ་ཡིན་དགག་ཏུ་བྱེད་ན་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དག་འགལ་བར་གསུངས་ཏེ། སྡུད་པ་ལས་ཀྱང༌། ཕུང་འདི་སྟོང་ཞེས་རྟོག་ནའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་སྐྱེ་མེད་གནས་པ་དད་མ་ཡིན། ཞེས་པ་དང་དེ་འདྲ་བ་གཞན་ཡང་མང་སྟེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་བདག་མེད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་འཛིན་པ་ན། དགག་བྱའི་སྦྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་མ་བཟུང་བར་དེ་ལས་གཞན་དུ་བདག་མེད་ཡོད་པ་སོགས་ཆོས་གཞན་འཕངས
Chinese
无，并且不是以理智是否成立来衡量。因此，仅仅承认通过理智成立，并不能说是承认了真实成立的意义。如果未承认真实的意义，但通过理智成立，那么最终必须通过究竟的推理来成立，因为如果理智无法衡量，则与通过理智成立相矛盾。如果认为，如果理智可以衡量，那么就会变成真实，这也是将理智可以衡量和通过理智成立二者视为同一意义，因此最终会认为通过理智成立本身就是真实的意义，这样就无法理解何时才能达到真实成立的界限。因此，对此运用如前所述的破除实执的方法，就很容易理解其不合理之处。以前在寻找苗芽等是否存在时，通过理智找到了无实有，因此再次寻找无实有是否存在时，即使找不到无实有，也不会因此而改变。以前在寻找苗芽等是否能被究竟的推理衡量时，也找不到能被衡量之物，因此再次寻找不存在能被衡量之物本身是否能被衡量时，也同样找不到，因此理智找到的和能被理智衡量二者并不相同。因此，要理解在何种程度上成立才能达到真实成立的最终界限，必须通过阐明所要证明的和所要衡量的都是无遮止，从而消除这种疑惑。如果不消除认为理智成立无自性存在，那么也无法证明所要衡量的是无遮止。在《智慧灯论》中说，如果不将四边生灭的承诺作为无遮止，而是作为非否定，那么就与《般若经》中“如果对色的无生灭进行修行，就不会对般若波罗蜜多进行修行”的说法相矛盾。在《摄类学》中也说：“如果认为蕴是空性，那么菩萨就是在行相上修行，不是安住于无生。”类似这样的说法还有很多，所有这些都是在理智执着于无我和自性空时，没有抓住所要否定的假立，而是抛弃了除此之外的无我等其他法。
English
And it is not judged by whether or not it is established by reason. Therefore, merely acknowledging that something is established by reason does not mean acknowledging the meaning of being truly established. If the meaning of truth is not acknowledged, but it is established by reason, then it must ultimately be established by the ultimate reasoning, because if reason cannot measure it, it contradicts being established by it. If one thinks that if reason can measure it, then it will become true, this is also considering that being measurable by reason and being established by it are the same meaning, so in the end, it will be considered that being established by reason itself is the meaning of truth, so it is not understood when the boundary of reaching true establishment will be reached. Therefore, it is easy to understand the unreasonableness of this by applying the method of refuting the clinging to reality as mentioned before. Previously, when searching for whether sprouts and so on exist as true, the non-existence of truth was found by reason, so when searching again for whether the non-existence of truth exists as true, even if the non-existence of truth is not found, it will not change because of that. Previously, when searching for whether sprouts and so on can be measured by the ultimate reasoning, what can be measured was not found, and when searching again for whether the non-existence of what can be measured itself can be measured, the same thing is not found, so what is found by reason and what can be measured by it are not the same. Therefore, to understand the ultimate limit of how much establishment is needed to reach true establishment, it is necessary to eliminate this doubt by showing that what is to be proven and what is to be measured are both non-affirming negations. If the idea that reason establishes the existence of non-inherent existence is not eliminated, then it will not be possible to prove that what is to be measured is a non-affirming negation. In the Lamp of Wisdom, it is said that if the commitment of the four extremes of birth and death is not taken as a non-affirming negation, but as a non-negation, then it contradicts the statement in the Mother Sutra that "if one practices the non-birth and non-death of form, one will not practice the Perfection of Wisdom." In the Compendium, it is also said: "Even if one thinks that the aggregates are empty, the Bodhisattva is practicing on the characteristics, not abiding in non-birth." There are many other similar statements, all of which are when reason clings to selflessness and emptiness of inherent existence, without grasping the imputation to be negated, but abandoning other dharmas such as selflessness other than that.