Tibetan
ང༌། བློས་དགག་བྱ་དངོས་སུ་བཅད་ནས་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པ་རྣམས་དགག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་ན་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་རང་བཞིན་ཡོད་པ་འགོག་མི་ནུས་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་འཇལ་ལོ། །དེ་མེད་ན་ནི་དགག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྣལ་མ་སྟེན་པས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་ཉིད་ཀྱིས། །ཅི་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་ལ་ཟློག །རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་འགྱུར། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །རིགས་ཤེས་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཕར་ལ་བཅད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པས་རྟགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་མི་སྒྲུབ་ཅེས་སྨྲ་ན་ནི། ལུང་གིས་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་བདག་ཕར་ལ་བཅད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་བདག་མེད་བརྗོད་བྱར་མི་བྱེད་ཅེས་སྨྲ་དགོས་པས་དོན་ དམ་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་དང་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་རྟེན་འབྱུང་མཐའ་བྲལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་བསྟན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་མྱུ་གུ་བདེན་ཡོད་དང་བདེན་མེད་བདེན་གྲུབ་གཉིས་ཀ་དགག་ནུས་ཀྱི་བདེན་པར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་དགག་མི་ནུས་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་མེད་པ་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་དང༌། རང་བཞིན་མེད་པ་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་ན་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་སྙམ་དུ་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་དེ་ཡོད་པར་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་འགྲུབ་དགོས་ཏེ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་དེ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། རིགས་ཤེས་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་ཤེས་ཀྱིས་ཡོད་པར་རྙེད་ན་ནི། དེ་ཁོ་ནར་ཡོད་མེད་དང་ཡིན་མིན་དཔྱད་ཅིང་བཙལ་བའི་དོན་གང་རུང་གཅིག་རྙེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེན་པར་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དགག་བྱ་བདེན་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཐམས་ཅད་དགག་བྱས་སྟོང་པ་བདེན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པས་དགག་བྱ་ཡང་མི་ཁེགས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་ཡང་མི་འཛིན་པས་མེད་དགག་ཉིད་གཞལ་བྱར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པ་སོགས་སུ་འཛིན་ན་ཆོས་གཞན་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འཕངས་པས་མ་ཡིན་དགག་བསྒྲུབ་བྱ་དང་གཞལ་བྱར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རིགས་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་བྱེད་པས་ ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པར་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་ལ་དེ་ཡང་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་པར་བྱ་དགོས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ཤུགས་ལ་བསྟན་དགོས་ཏེ་སྒྲ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་བློས་དེ་ཡོད་པར་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་དགག་བྱ་བཅད་ཙམ་མིན་པའི་ཆོས་གཞན་ཤུགས་ལ་འཕངས་པའང་མ་ཡིན་དགག་ཡིན་པས་མེད་དགག་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །གཞན་ཡང་ཚོན་པོ་ཉིན་པར་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཚོ་བས་ཟས་ཟོས་པའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་གྲུབ་ལ། ཟ་དུས་ཉིན་མཚན་གཉིས་སུ་ངེས་ཤིང་ཉིན་མོ་ཟ་བ་བཅད་པ་དངོས་ལ་ཡོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་མཚན་མོ་ཟ་བ་དེ་སྒྲ་དེའི་ཤུགས་བསྟན་དང་བློ་དེ་ཡི་ཤུགས་ཡུལ་ཡིན་ཀྱང༌། དེ་དང་མཚུངས་པའི་དངོས་ཀྱི་ནུས་པ་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་ཅེས་པའི་སྒྲ་བློ་ལ་མི་སྣང་བས་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བར་དུ་ཚད་མ་གཞན་བརྒྱུད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རིགས་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ལ་བརྟེན་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་མེད་པར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་བློ་སྐྱེད་ནུས་ཤིང༌། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཅོད་པས་རིགས་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་མོད་ཀྱང་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་དེ་བཅད་པ་མིན་ནོ། །འདི་དཔེར་བརྗོད་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་ཚད་མ་སྐྱེས་པ་ན་བར་དུ་ཚད་མ་གཞན་བརྒྱུད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དེ་ཡི་མཐུ་ལ་བརྟེན་ནས། སྒྲ་ རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་བློ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱང་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཚད་མ་སྔ་མའི་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་དང་སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཚད་མ་སྔ་མས་བཅད་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྒྲ་ནི་བྱས་ཡིན་འདི་འདྲ་ཀུན། །མི་རྟག་ཅེས་ནི་བརྗོད་པས་ཀྱང༌། །དོན་གྱིས་དེ་ནི་འཇིག་བློར་འགྱུར། །ཞེས་དོན་གྱིས་ཏེ་ཤུགས་ཀྱིས་ཞེས་བཤད་ཀྱང་ཤུགས་རྟོགས་མིན་པ་དང་འདྲའོ། །ཅི་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པའི་དོན་ནི་ཚད་མས་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་པས་ཡོད་པའི་དོན་དེས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་ཚུལ་གསུམ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་མིན་པས་མི་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་དབུ་མ་པ་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་ཁས་ལེན་པས་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཚད་མས་དམིགས་པ་དེ་དམིགས་བྱེད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་གིས་ཤུགས་ལ་འགྲུབ་པར་བཞེད་ཀྱང་རང་རིག་
Chinese
ང༌། 因为以理智遣除所破之事物，是必须确定的遣除。如果自性不存在，世俗的量就不能遮止自性存在，因此自性不存在也无法成立，所以要用理智来衡量。如果没有它，两种遮止会依赖真实，事物就会变成自性存在，如《辩驳论》中说：如果自性不存在，怎么会反驳自性不存在呢？如果自性不存在本身被推翻，那就会完全成立自性存在。说得很清楚。理智只是把自性排除在外，而不是把自性不存在作为对象，所以说以理智也不能成立它。如果这样说，那也必须说，经论也只是把自性和我排除在外，而不是把自性不存在和我不存在作为所诠释的对象，因此就不能说所有宣说胜义谛的经论和中观论著，所诠释的是缘起无边的空性。这样的话，幼苗既能遮止真实存在，也能遮止真实不存在和真实成立，但却不能遮止真实的有和无，胜义谛的有和无也是如此。第二，分为两部分：驳斥以理智成立自性不存在的争论，以及驳斥以理智成立自性不存在，就会成立真实存在的争论。第一部分是：有人认为，幼苗自性不存在，必须以理智来成立，因为其他的量无法成立它，而且理智成立自性不存在。如果理智发现存在，那就一定是在有无和是非的考察和寻找中，发现了其中之一，所以是真实存在的。这样一来，所有遮止所破真实存在的理路，都和遮止空性真实存在一样，所以所破也无法被遮止。对此，我们认为，理智只是认为没有自性成立，除此之外，不会执着于自性不存在等等，所以只是想把无遮作为所衡量的事物。如果执着于自性不存在等等，那其他的法就会被抛向理智的境，从而变成非遮是所要成立和衡量的事物。因此，理智的真实
English
Nga. Because refuting objects with reason is a necessary and definitive refutation. If inherent existence did not exist, then conventional valid cognition could not refute inherent existence, and therefore the non-existence of inherent existence would also not be established, so it is measured by reason. If it does not exist, then the two negations rely on the real, and things would become inherently existent. As it says in the Refutation of Debate: If by the very non-existence of inherent existence, how does one refute the non-existence of inherent existence? If the very non-existence of inherent existence is overturned, then inherent existence will be thoroughly established. This is clearly stated. Reason only cuts off inherent existence, but does not make the non-existence of inherent existence an object, so it is said that it cannot be established by signs either. If one says this, then one must also say that scripture only cuts off inherent existence and self, but does not make the non-existence of inherent existence and selflessness the object of expression, so one should not say that all scriptures and treatises of the Middle Way that teach the ultimate truth teach emptiness, which is the dependent arising free from extremes. In that case, a sprout can negate both true existence and true non-existence and true establishment, but it cannot negate both true existence and non-existence, and the existence and non-existence of ultimate truth are the same. The second has two parts: refuting the argument that the non-existence of inherent existence is established by reason, and refuting the argument that if the non-existence of inherent existence is established by reason, it is established as true. The first is: One might think that the non-existence of a sprout's inherent existence must be established by reason, because other valid cognitions cannot establish it, and because reason establishes the non-existence of inherent existence. If reason finds existence, then it is because it has found one of the meanings of examining and searching for existence and non-existence, and being and non-being, so it is truly existent. In that case, all the reasons for refuting the object to be refuted, true existence, are the same as for refuting emptiness, true existence, so the object to be refuted cannot be refuted either. To this, we think that reason only holds that there is no inherent establishment, but does not hold on to the existence of the non-existence of inherent existence, etc., so it is intended to measure only non-affirming negation. If one holds on to the existence of the non-existence of inherent existence, etc., then other dharmas will be thrown into the object of reason, and non-affirming negation will become the object to be established and measured. Therefore, the actual of reason
Chinese
因此，以能立作用，则无自性存在不成立。然而，若认为无自性存在可以通过间接推断来理解，并且必须通过理智来证实，那么，当说“苗芽无自性”时，也必须间接表明无自性存在，因为跟随该词语的意识会间接理解它的存在。因此，如果间接抛出并非仅仅是遮止对象的其他法，也属于非遮，那么就丧失了是无遮的特性。此外，“居士白天不吃饭”这句话，成立为居士吃过饭的原因，吃饭的时间确定为白天和晚上，遮止白天吃饭是直接的，但存在的间接含义是晚上吃饭，那是该词语的间接表达和意识的间接对象。然而，与此相似的直接能力，在“苗芽无自性”这个词语和意识中并不显现，因此也没有间接理解的理由。即使如此，不依赖于中间传递的其他量，而是依靠理智的力量，能够产生与执着无自性为无的增益和执着方式直接相违的意识。并且，正是它遮止了它，因此依靠理智可以遮止增益，但理智并没有遮止那个增益。这可以举例说明，当生起确定声音无常的三个方式的量时，不依赖于中间传递的其他量，而是依靠它的力量，能够产生与执着声音为常的增益和执着方式直接相违的意识，但声音无常并非由先前的量间接成立，执着声音为常的增益也并非由先前的量遮止。因此，《释量论》中说：“声音是所作，凡是如此者，说为无常，以意义而言，则转变为坏灭之念。”虽然说以意义而言，即间接而言，但与非间接理解相似。如果说无自性存在的意义是量所观察的对象，并且那也是由理智所证实的，因此是由存在的意义所证实的，而三个方式并非所要证实的意义，因此不相似，那么，对于此，中观宗在名言中承认自证，因此认为，量所观察的无自性，是由体验观察者的自证间接成立的，但自证
English
Therefore, by the action of the establisher, the existence of no-self cannot be established. However, if it is thought that the existence of no-self can be understood indirectly and that it must be proven by reason, then when it is said, "The sprout is without self," it must also indirectly indicate the existence of no-self, because the mind that follows that word indirectly understands its existence. Therefore, if other dharmas that are not merely the object of negation are indirectly thrown, they are also non-affirming negations, so the characteristic of being a non-affirming negation is lost. Furthermore, the statement "The layman does not eat during the day" is established as the cause of the layman having eaten, and the time of eating is determined to be both day and night, and the negation of eating during the day is direct, but the indirect meaning of existence is eating at night, which is the indirect expression of that word and the indirect object of that mind. However, the direct power similar to this does not appear in the word and mind of "The sprout is without self," so there is no reason for indirect understanding. Even so, without relying on other intervening valid cognitions, but relying on the power of reason, it is possible to generate a mind that directly contradicts the superimposition and mode of apprehension of grasping no-self as non-existent. And it is that very mind that cuts it off, so although superimpositions can be cut off by relying on reason, reason does not cut off that superimposition. This can be illustrated by the example that when a valid cognition that ascertains the three modes of sound being impermanent arises, without relying on other intervening valid cognitions, but relying on its power, it is possible to generate a mind that directly contradicts the superimposition and mode of apprehension of grasping sound as permanent, but the impermanence of sound is not indirectly established by the previous valid cognition, and the superimposition of grasping sound as permanent is not cut off by the previous valid cognition. Therefore, in the Compendium on Valid Cognition, it says, "Sound is produced, and all that is like this, is said to be impermanent, and in meaning, it transforms into a thought of destruction." Although it is said to be in meaning, that is, indirectly, it is similar to not being indirectly understood. If it is said that the meaning of the existence of no-self is the object observed by valid cognition, and that is also proven by reason, so it is proven by the meaning of existence, and the three modes are not the meaning to be proven, so they are not similar, then, for this, the Madhyamikas assert self-awareness in conventional truth, so they believe that the no-self observed by valid cognition is indirectly established by the self-awareness that experiences the observer, but self-awareness