Tibetan
སྐྱེ་སྟེ། བརྒྱ་པ་ལས། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། ཞེས་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་ཡུལ་གྱི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་བདག་གཉིས་ལ་མ་ཞུགས་པ་དང་བདག་མེད་གཉིས་ལ་ཞུགས་པའི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཐོག་མར་གང་ཟག་གི་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་པའི་མ་རིག་པའི་ཡུལ་མེད་པར་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་ལ་དེ་ཡང་རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པས་སྟོན་ནོ། །དེ་ལྟར་གང་ཟག་ལ་རང་བཞིན་བཀག་པ་ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ནས་འདིར་འོང་བ་དང་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་པོ་དང་ལས་དགེ་མི་དགེའི་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པས་དེ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་པ་འགོག་པ་ལ་འགྲོ་འོང་དང་བྱེད་པ་པོ་བརྟག་པ་གཉིས་སོ། །ཕྱི་མར་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་བླང་བྱ་ཡང་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོར་མི་རུང་སྙམ་པ་འགོག་པ་ལ་སྔ་རོལ་ན་གནས་པ་བརྟག་པའོ། །དེ་ནས་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དཔེ་རྟགས་གཉིས་ལས་དཔེ་དགག་པ་ནི་བཅུ་བའོ། །འཁོར་བ་ཡོད་པས་འཁོར་བ་པོ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པས་དེ་གང་ དང་ལྡན་པའི་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་རྟགས་འགོག་པ་ལ་བཅུ་གཅིག་པ་དང་བཅུ་གཉིས་པའོ། །དེ་ནས་ཆོས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་མ་རིག་པའི་ཡུལ་འགོག་པ་ལ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ནི་དང་པོའོ། །ལུང་ལས་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ཡོད་པར་གསུངས་པས་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་འགོག་པ་ལ་སྐྱེ་མཆེད་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་གསུམ་གྱི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཆགས་སོགས་དང་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་དང་དེའི་རྒྱུ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པས་དེ་གསུམ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་འགོག་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་པ་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མོ། །བརྒྱད་པ་འདི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་འགོག་པ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་དུ་རུང་ངོ། །འདུ་བྱེད་བརྟག་པས་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་དངོས་པོ་ཙམ་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་ནོ། །དེ་ནས་གང་ཟག་དང་ཆོས་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་དང་མ་ཕྱེ་བར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་བཀག་པ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཕྲད་པ་བསྟན་པ་དང་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཁོར་བ་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་བ་འགོག་པ་ལ་ཕྲད་པ་དང་རང་བཞིན་དང་བཅིངས་ཐར་བརྟག་པ་གསུམ་དང༌། འཁོར་བ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་རྟེན་ཡིན་པ་འགོག་པ་ལ་ལས་འབྲས་བརྟག་བའོ། །ཡང་དངོས་པོ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དུས་གསུམ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འགོག་པ་ལ་དུས་བརྟག་པ་དང༌། དུས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་འབྲས་བུའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དང་འབྱུང་འཇིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་པ་འགོག་པ་ལ་ཚོགས་པ་དང་འབྱུང་འཇིག་བརྟག་པ་གཉིས་སོ། །འབྱུང་འཇིག་བརྟག་པར་སྲིད་རྒྱུན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ལ་སྲིད་རྒྱུན་གྱི་འབྲས་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་ཡོད་པས་མི་འཐད་དོ་ཞེས་པ་འགོག་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བརྟག་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ན་བདེན་བཞི་སོགས་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བདེན་པའི་ལན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འཐད་ཀྱི་མི་སྟོང་པ་ལ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བདེན་པ་བརྟག་པ་གསུངས་ཏེ་འདི་རང་བཞིན་འགོག་པའི་རབ་བྱེད་རེ་རེའི་མཐར་སྦྱར་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་མྱང་འདས་མི་འཐད་པར་རྩོད་པའི་ལན་དུ་མྱང་འདས་བརྟག་པ་བསྟན་ནོ། །དེ་ནས་རྟེན་འབྱུང་དང་དབུ་མའི་ལམ་དོན་གཅིག་པར་གསུངས་པའི་རྟེན་འབྱུང་ངམ་རྟེན་འབྱུང་མཐོང་ན་བདེན་བཞིའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་གསུངས་པའི་རྟེན་འབྱུང་བསྟན་པར་བཞེད་ནས་རྟེན་འབྲེལ་བརྟག་པ་གསུངས་སོ། །རབ་བྱེད་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་ན་འཁོར་བར་ལུགས་སུ་འཇུག་ལ་མ་རྨོངས་ན་ལུགས་ལས་ལྡོག་གོ་ཞེས་པ་ཡང་འདིའི་དོན་ལ་ཡོད་པས་གཉིས་ཀ་རུང་ངོ༌། །རྟེན་འབྱུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་ན། སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་ལ་རྟན་པར་མི་བྱེད་པར་གསུངས་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ལྟ་བ་བརྟག་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ འཛིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བཟུང་ལེགས་པར་བལྟས་ལ་གཞུང་རྣམས་དེ་འགོག་པའི་ཐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཉན་པ་དང་འཆད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སུན་དབྱུང་བ་ལ་མཁས་པར་བྱའི་གཤགས་འགྱེད་པ་ཙམ་གྱི་མཁས་པ་ལ་དགའ་བར་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། རྟེན་འབྱུང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པ། །དེ་རྟོགས་མ་རྟོགས་ལས་འཁོར་བའི་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ལུགས། རྟེན་འབྱུང་རྟོགས་ན་ལྟ་བ་ངན་པ་ལྡོག་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང༌། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བདག་མེད་གཉིས་མདོར་བསྟན་
Chinese
生，百品中说：“若见处所无有我，则能断绝有之种。”因此，必须了悟所执著的处所无我。所以，应当分辨未涉入人我与涉入无我的差别。其中，首先必须确定补特伽罗之我与我所执著的处所是无有的，而这由第十八品来阐释。如此一来，若遮止了补特伽罗的自性，便会认为从他世来到此世，以及从此世前往他世者，还有善与非善之业的作者存在，这并不合理，为了遮止这种想法，所以有去来与作者之考察这二者。之后，为了显示取者与所取也如业与作者一般，是无自性的，为了遮止若无自性则不能作为取者的想法，所以有先前存在之考察。之后，为了成立取者，在成立的因例二者中，遮止譬喻是第十品。因为有轮回，所以有轮回者，以及因为有痛苦，所以有与痛苦相应的我存在，为了遮止这种因，所以有第十一品与第十二品。之后，为了遮止执著法我的无明处所，首先是遮止内外诸法的生。因为经中说有处、蕴、界，所以认为有自性，为了遮止这种想法，所以有处考察等三者。之后，对于这三者的所依之贪等，以及以有为法为代表的生住灭之相，还有其因业与作者存在，因此为了遮止认为这三者有自性的想法，所以有贪与贪著考察等三者。第八品对于遮止人法二者的自性都适用。以造作考察，则未区分人法，仅以事物本身显示其自性空。之后，对于人法分别与未分别的事物遮止自性，为了作为有自性的成立依据，而显示诸法的相遇，以及产生之因缘取者，还有说有一者转为一者，为了遮止这些说法，所以有相遇与自性以及系缚解脱考察这三者，并且对于轮回有自性的成立依据，业果之……
English
arising. From the Hundred Verses: "If one sees that places have no self, then the seeds of existence will be cut off." Therefore, one must realize that the places clung to are without self. Thus, one should distinguish the difference between not engaging in the self of persons and engaging in no-self. Among these, one must first determine that the place clung to as the self of the person and as mine is non-existent, and this is explained by the eighteenth chapter. In this way, if the inherent existence of the person is refuted, it will be thought that there are those who come from another world to this world, and those who go from this world to another world, as well as doers of virtuous and non-virtuous actions, which is not reasonable. To refute this thought, there are the two investigations of going and coming and the agent. Afterwards, to show that the taker and the taken are also without inherent existence, like actions and agents, to refute the thought that if there is no inherent existence, then it cannot be a taker, there is the investigation of prior existence. Afterwards, to establish the taker, among the example and sign for establishment, the refutation of the example is the tenth chapter. Because there is samsara, there is a samsaric being, and because there is suffering, there is a self that corresponds to suffering. To refute this sign, there are the eleventh and twelfth chapters. Afterwards, to refute the place of ignorance that clings to the self of phenomena, the first is the refutation of the arising of internal and external phenomena. Because the sutras say that there are sense bases, aggregates, and elements, it is thought that they have inherent existence. To refute this thought, there are the three investigations of the sense bases, etc. Afterwards, for the attachment, etc., which are the basis of these three, and the characteristics of arising, abiding, and ceasing, which are represented by conditioned phenomena, and their cause, actions and agents exist. Therefore, to refute the thought that these three have inherent existence, there are the three investigations of desire and attachment, etc. The eighth chapter is applicable to refuting the inherent existence of both persons and phenomena. By the investigation of formations, without distinguishing between persons and phenomena, it is shown that things themselves are empty of inherent existence. Afterwards, for the things that distinguish and do not distinguish between persons and phenomena, the inherent existence is refuted. To show the encounters of phenomena as the basis for establishing inherent existence, and the causes and conditions of arising, and the taker, and the saying that one turns into one, to refute these sayings, there are the three investigations of encounter and inherent existence and bondage and liberation, and for the basis of establishing that samsara has inherent existence, the results of actions...
Chinese
为了遮止作为相互关联之所依，而观察业果。又，为了遮止作为事物具有自性的论证，即作为安立三时之因，而观察时间。 为了论证时间具有自性，而遮止作为果的俱生之缘和生灭之因，而有集合与生灭观察二者。在生灭观察中，为了显示有常自性空性，而遮止有常之果如来和因烦恼不合理，而有如来和颠倒观察二者。如是，若诸法自性空，则四谛等不合理，作为对真实的回答，自性空时，彼等一切合理，不空时不合理，如是宣说了真实观察，此应加在每个遮止自性的章节之后。对于自性空，特别争论涅槃不合理，作为回答而宣说了涅槃观察。之后，为了显示缘起与中观之道意义相同，认为宣说了缘起，即缘起或见缘起则见四谛之真实，而宣说了缘起观察。先前章节所说的，若迷于真如，则随顺轮回，若不迷则从轮回中解脱，此义也包含在此，故二者皆可。若见缘起之真如，则为了成办不执着于前际等恶见之义，而宣说了见观察。如是，应善观自续的俱生我执如何执取，了知诸论是遮止彼之方便，通过听闻、讲说、观察、思考、禅修等一切，善于驳斥我执，不应喜好仅仅是辩论的学者。第二有三：显示缘起自性空。从是否证悟彼而产生的轮回之进入与解脱的方式。证悟缘起则恶见退转之方式。第一有二：正文之义与，遣除彼之诤论。第一有二：简要显示二无我。
English
To refute the basis of interdependence, there is the examination of cause and effect. Furthermore, to refute the argument that things have inherent existence, namely, being the cause for establishing the three times, there is the examination of time. To argue that time has inherent existence, and to refute being the co-emergent condition of the result and the cause of arising and ceasing, there are the two examinations of aggregation and arising and ceasing. In the examination of arising and ceasing, to show the emptiness of permanence by its own nature, and to refute that the result of permanence, the Tathagata, and the cause, afflictions, are unreasonable, there are the two examinations of the Tathagata and reversal. Thus, if all phenomena are empty of inherent existence, then the four truths and so on are unreasonable, as an answer to the truth, when empty of inherent existence, all those are reasonable, and when not empty, they are unreasonable, thus the examination of truth is taught, and this should be added to the end of each chapter refuting inherent existence. Regarding emptiness of inherent existence, especially arguing that nirvana is unreasonable, the examination of nirvana is taught as an answer. After that, to show that dependent arising and the Middle Way have the same meaning, it is considered that dependent arising is taught, namely, seeing dependent arising or seeing dependent arising is seeing the reality of the four truths, and the examination of dependent arising is taught. What was said in the previous chapters, if one is deluded about suchness, one follows the cycle of existence, and if one is not deluded, one is liberated from the cycle, this meaning is also contained here, so both are acceptable. If one sees the suchness of dependent arising, then in order to accomplish the meaning of not clinging to the bad views such as the extreme of the past, the examination of views is taught. Thus, one should carefully observe how the co-emergent self-grasping of one's own continuum grasps, understand that the treatises are the means to refute it, and through all listening, speaking, observing, thinking, meditating, and so on, be skilled in refuting self-grasping, and should not be pleased with scholars who are merely debaters. The second has three: showing that dependent arising is empty of inherent existence. The way of entering and leaving the cycle of existence from whether or not one realizes it. The way that bad views are reversed when one realizes dependent arising. The first has two: the meaning of the main text and, refuting the arguments against it. The first has two: briefly showing the two selflessnesses.