Tibetan
་ཆོས་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་ནི་དམིགས་པ་གང་ཟག་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུད་གཞན་གྱི་གང་ཟག་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་ཡང་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མིན་ནོ། །ངའོ་སྙམ་པ་སྐྱེ་བའི་གཞི་ང་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ནི་ངར་འཛིན་གྱི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་གཉིས་ཀའོ། །ང་ཡི་བ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ནི་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་གི་བ་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་གཉིས་ཀའོ། །ང་ཡི་བའི་གཞི་མིག་རྣ་སོགས་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་པས་ང་ཡི་བ་ལ་དམིགས་ཞེས་པ་ནི་དེ་དག་ལ་དམིགས་པ་མིན་ནོ། །མེད་རྒྱུའི་བདག་གཅིག་ཉིད་གཞི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་བཀག་པ་ལ་བདག་མེད་གཉིས་སུ་འཇོག་པས་བདག་གཉིས་ཀྱང་གཞི་སོ་སོའི་དབྱེ་བས་བཞག་གི་བདག་ལ་ཁྱད་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱང་དམིགས་པ་སོ་སོ་བ་མ་གཏོགས་པ་རྣམ་པ་འདྲ་སྟེ། བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་ རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ་དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ་ཞེས་སོ། །སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་བདག་གི་སྒྲའི་དོན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བཤད་དོ། །ཡང་ངའོ་སྙམ་པའི་དམིགས་པ་ལ་བདག་ཏུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་གཉིས་པ་ཞིག་ཡོད་དེ་འདི་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དང་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་གསུངས་སོ། །འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ནི་ང་དང་ང་ཡི་བའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་པས་ང་ལ་མ་དམིགས་པའི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་མེད་དོ། །གང་ཟག་དང་ཆོས་བདེན་འཛིན་གྱི་རྨོངས་པ་ཡང་ཉོན་མོང་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་འཇུག་འགྲེལ་དང་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་ཅིང་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཞེད་ལ། དེ་ཉིད་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཞེད་པར་མང་དུ་བསྒྲུབས་ཟིན་པས་མ་སྤྲོས་སོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་བཞེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ནི་འདིར་ཉོན་མོངས་སུ་འཇོག་གོ །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང་དབུ་མ་ར
Chinese
于法执著，即缘于法，执著于以自相成立之相。于补特伽罗之我愚昧之无明，即缘于补特伽罗，执著于以自相成立之相。其中，缘于他相续之补特伽罗而如是执著，虽为补特伽罗之我执，然非俱生之俱生我见。生起“我”之念之所依，缘于我，执著于以自相成立之相，此即我执之俱生我见与于补特伽罗之我愚昧二者。缘于我所，执著于以自相成立之相，此即我所执之俱生我见与于补特伽罗之我所愚昧之无明二者。缘于我所之所依眼耳等，而如是执著，此为法我执，故言缘于我所，非缘于彼等。无有体性之我，唯一性，于所依补特伽罗与法之上遮止，而安立为二种无我，故二我亦以所依各自之差别而安立，于我无有差别。是故，二种我执亦唯有对境各自不同，相则相同。如《百论释》云：“彼中所谓我者，谓诸事物不依赖于他之自性自体，彼之无有即是无我。彼以法与补特伽罗之差别而了知为二，即所谓法之无我与补特伽罗之无我。”佛护亦云：“所说一切法无我中，我之语之义，诠释为自体之义。”又，有以“我”之念之对境安立为我之第二种方式，此于名言中存在，且说是为我执之所依。俱生我见乃是涉入于我与我所之相，故无不缘于我之俱生我执。执著补特伽罗与法为真实之愚昧，亦于《入行论释》与《百论释》中宣说为烦恼性之无明，佛护亦如是承许，且彼亦已多番成立为圣者父子之宗义，故不赘述。是故，他宗论师所许为所知障之法我执，于此处则安立为烦恼。唯识宗与中观宗。
English
Clinging to phenomena means clinging to phenomena, grasping at the appearance of being established by its own characteristics. Ignorance that is deluded about the self of a person means clinging to a person, grasping at the appearance of being established by its own characteristics. Among them, clinging to the person of another continuum in this way, although it is the self-grasping of a person, is not the innate view of the transitory. The basis for the arising of the thought "I," clinging to the "I," grasping at the appearance of being established by its own characteristics, is both the innate view of the transitory that grasps at "I" and the ignorance that is deluded about the self of a person. Clinging to "mine," grasping at the appearance of being established by its own characteristics, is both the innate view of the transitory that grasps at "mine" and the ignorance that is deluded about the "mine" of a person. Clinging to the basis of "mine," such as the eye and ear, in this way is the grasping at the self of phenomena, so the statement "clinging to 'mine'" does not mean clinging to those things. The self that is without essence, the single entity, is negated on the basis of persons and phenomena, and is established as two kinds of selflessness, so the two selves are also established by the distinctions of their respective bases, but there is no difference in the self. Therefore, the two kinds of self-grasping also have different objects, but the appearances are the same. As the commentary on the *Hundred Verses* says: "In this context, what is called 'self' is the nature or essence of things that does not depend on others, and the absence of that is selflessness. It is understood as two by the distinction of phenomena and persons, namely the selflessness of phenomena and the selflessness of persons." Buddhapalita also said that the meaning of the word "self" in "all phenomena are selfless" is explained as the meaning of essence. Furthermore, there is a second way of establishing the object of the thought "I" as the self, which exists conventionally and is said to be the basis for self-grasping. The innate view of the transitory is involved in the appearance of "I" and "mine," so there is no innate self-grasping that does not cling to "I." The delusion of grasping persons and phenomena as true is also explained as afflictive ignorance in the *Commentary on Entering the Bodhisattva's Way* and the *Commentary on the Hundred Verses*, and Buddhapalita also accepts this, and it has already been extensively established as the tenet of the noble father and son, so I will not elaborate. Therefore, the grasping at the self of phenomena, which is accepted as the obscuration to knowledge by other teachers, is here established as an affliction. Yogacara and Madhyamaka.