Tibetan
ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཆད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་རུང་མ་བྱུང་རུང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་ནི་གནས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཞེས་རྟག་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ནི་གཅིག་སྟེ་ཟས་བཞིའོ་ཞེས་དོན་གཅིག་དང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ཆོས་ནི་གཉིས་ཏེ་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པའོ་ཞེས་དོན་ཐ་དད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ ནས་འདིར་འོངས་སོ། །འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོའོ་ཞེས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་ཡོད་པར་གསུངས་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཚིག་གསལ་ལས་སྔར་དྲངས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་ངོ་གཉིས་ལ་ལྟོས་ནས་གསུངས་པའི་ལན་མཛད་དོ། །འདི་འདྲའི་རྩོད་པ་འོང་བ་ནི་སྐྱེ་འགག་སོགས་ཡིན་ལུགས་ལ་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་ལུགས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇོག་པས་འཁོར་བ་ལྡོག་འཇུག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་མདོ་དང་མི་འགལ་ཞེས་སྨྲ་མོད་ཀྱང༌། ཀུན་རྫོབ་པའི་དོན་དེ་དག་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་འཇོག་ས་གཅིག་མེད་ན་ནི་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཟུང་བའི་སྦྲུལ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་གང་ཡང་གཞག་ཏུ་མི་རུང་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བས་དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇོག་ཅེས་པ་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་སྐྱོན་སྤོང་མི་ནུས་ལ། ཚད་མས་གྲུབ་པས་རྣམ་གཞག་སྐྱོན་མེད་ཅིག་ཡོད་ན་ནི་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའི་དོན་འདོད་ཅིང་ཐ་སྙད་ཁས་མི་ལེན་པ་ཙམ་མོ་སྙམ་ནས་རྩོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ལན་ནི་རབ་བྱེད་ཉེར་བཞི་པ་ལས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་རྣམ་གཞག་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལུགས་འདི་ལ་རུང་བ་དང་གཞན་ལ་མི་རུང་ལུགས་རིགས་པའི་ལམ་ནས་འདོན་ཤེས་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ལྟ་མིན་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་དོན་ལ་འཆིང་གྲོལ་སོགས་ཁས་ལེན་ས་མེད་པར་འཁྲུལ་ངོ་འབའ་ཞིག་ལ་སྐྱེལ་དགོས་པ་བྱུང་ན་ལྟ་བའི་གོལ་ས་ཆེན་པོའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་རྣམས་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་བློ་མཐུན་བྱས་ནས་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་བདེན་པར་ཡོད་མེད་ལ་རྩོད་པ་ནི་ དབུ་མ་པ་དང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྨྲ་བ་གང་གི་ཡང་ལུགས་མིན་ལ། ཁྱད་པར་དུ་ཀུན་རྫོབ་དེ་ལྟར་དུ་འདོད་ཕྱིན་ཆད་དེ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་འཇོག་ས་མེད་པས་ཁས་ལེན་པ་པོ་དང་ཁས་ལེན་གྱི་དམ་བཅའ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལུང་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས་ཆོས་བདེན་པ་ཡོད་པ་ཚད་མས་སྒྲུབ་པ་ནི་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་དེ་དག་གྲུབ་པ་བཀག་ནས་ཐ་སྙད་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་ལེགས་པོར་འཇོག་ཤེས་ན་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་སྐུ་སོགས་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཡོད་པ་མཚན་ཉིད་པར་ཁས་བླངས་པས་ཆོག་པས། དེ་དག་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་ཐོབ་བྱ་ཆོས་སྐུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨྲ་བའི་དོན་མེད་དོ། །དེས་ན་འཕགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་སྡེ་ཆོས་བདེན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་བདེན་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནན་ཏན་ཆེན་པོ་སྐྱེད་ཅིང་དེ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་འདོད་ཕན་ཆད་དེ་ནས་གཞན་བདེན་པར་གྲུབ་མ་གྲུབ་ལ་མི་རྩོད་པ་ནི་རིགས་པ་མི་ཤེས་པའི་རྒོལ་བ་མུ་ཅོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཆེན་པོའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོག་ལྡན་ལ་ཕན་གནོད་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་བདེན་པར་སྨྲ་བའི་འཁྲུལ་གཞི་ཆེ་ལ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ལ་བདེན་པར་སྨྲ་བའི་འཁྲུལ་གཞི་ཆུང་བས། གཞུང་འདིར་ཡང༌། འདུས་བྱས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །འདུས་མ་བྱས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དངོས་པོ་བདེན་པ་འགོག་པ་ཉིད་ལ་ ནན་ཏན་ཆེར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོ་སྡེ་ལས་སྐྱེ་འགག་སོགས་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་གསུངས་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ལས་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ཅན་གྱི་བསྟན་པ་ནི་གང་དགོངས་པ་ཅན་ནི་གང་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། དྲང་དོན་ལ་ངེས་དོན་དུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོགས་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ་དྲང་ངེས་འབྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་འདི་མཛད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་རྒྱས་པར་ནི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་གཉིས་ཀྱིས་དྲང་ངེས་ཕྱེ་བ་ལེགས་བར་བཤད་པའི་སྙིང་པོར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟེན་འབྲེལ་ལ་འགག་སོགས་བརྒྱད་མེད་པར་སྟོན་པ་འདི་དགག་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིན་ན་ཉུངས་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་པ་ལ་ཡིན་ན་འགག་པ་མེད་པ་ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོག་པས་མངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་ཀ་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་རྟེན་འབྱུང་ལ་ཁྱད་པར་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་ཀྱང་བརྒྱད་བཀོད་པ་ནི་འདི་དག་ཁོ་ན་གཙོ་བོར་རྩོད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྨྲ་བ་རྣམས་ཕལ་ཆེར་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྟོན་པས་སོ། །རྩོད་ས་ནི་འགག་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཡིན་པར་སྐབས་ཀྱིས་ཀྱང་ཤེས་ལ་བུད་ངྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་ཀྱང་བཤད་དོ། །སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པའི་དོན་གང་ཡིན་ལ་མི་མཐུན་པར་རྩོད་པ་ཡིན་པར་པར་ཧེ་ཏ་འདོད་ཅེས་སྨྲ་བ་ལྟར་ན་སྐབས་དོན་ལས་ཉམས་སོ། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་ཉམས་འཕེལ་བྱེད་པའི་སྐྱེ་འགག
Chinese
寂灭的惩罚，以及如来出现与否，诸法的法性是唯一存在的。如是常恒，众生安住的法是一个，即四食。此为一义。守护世间的法是二个，即知惭和有愧。此为异义。世间从彼而来，从此而去，如是说有生等八事不应理。对此，如《释论》先前所引，是依知识和显现二者而说的答复。出现此类争论，是因为以遮止成立的方式，将生灭等安立为世俗谛，所以轮回的还灭等也存在于世俗谛中，与经部不相违。然而，如果对于那些世俗谛的意义，没有以量成立的安立之处，那么就像将绳子执为蛇，对于蛇的因果等任何都无法安立一样，所以说那些是世俗谛也不成立，无法避免过失。如果以量成立而有无过失的安立，那么就是想要实有的意义，而仅仅不承认名言而已，这样想着而争论。对此的回答，如第二十四品所说，需要知道所有那些安立，以理性的方式，知道在此宗可行，而在他宗不可行。如果不是这样，对于世俗谛存在的意义，没有安立解脱等之处，而必须仅仅交付于错觉，那么就是见解的重大过失。因此，对于将世俗谛的诸法认为是那样，如果赞同，而争论那些之外的法是否真实存在，那么就不是中观宗和事物自性论者任何一方的宗派。特别是，既然已经如此认为世俗谛，那么对于它，没有以量成立的意义安立之处，所以立宗者和立宗的誓言，以及能立的教理和正理，所有都未以量成立，所以以量成立法真实存在，是可笑之处。如果遮止了那些在胜义中成立，而在名言中善巧地安立以量成立的意义，那么如来藏和法身等胜义
English
The punishment of near pacification, and whether the Tathagatas appear or not, the Dharma-nature of all dharmas is the only existent. Thus, it is constant, and the Dharma that abides in sentient beings is one, namely the four foods. This is one meaning. The Dharma that protects the world is two, namely knowing shame and having embarrassment. This is a different meaning. The world comes from there and goes from here, thus saying that there are eight things such as birth is unreasonable. To this, as quoted earlier from the Commentary, the answer is given in reliance on knowledge and appearance. Such disputes arise because, by way of preventing establishment, birth and so on are established as conventional truth, so the reversal of samsara and so on also exist in conventional truth, which is not contrary to the sutras. However, if there is no establishment of those conventional meanings that is established by valid cognition, then just as if a rope is taken as a snake, nothing such as the cause and effect of the snake can be established, so saying that those are conventional truths is not established, and the fault cannot be avoided. If there is an establishment without fault that is established by valid cognition, then it is merely wanting the meaning that is established as ultimately real, and not admitting the mere name, and arguing with that in mind. The answer to this, as will be explained in the twenty-fourth chapter, is that it is necessary to know all those establishments, in a rational way, to know that they are feasible in this system and not feasible in others. If it is not like that, for the meaning that exists in conventional truth, there is no place to accept liberation and so on, and if it is necessary to deliver it only to illusion, then it is a great fault of view. Therefore, if one agrees with the idea that the dharmas of conventional truth are like that, and argues about whether or not there are other dharmas that truly exist, then it is not the system of either the Madhyamikas or the proponents of the nature of things. In particular, since conventional truth has been regarded as such, there is no place to establish a meaning that is established by valid cognition, so the proponent and the vow of the proponent, and all the scriptures and reasoning that establish it, are not established by valid cognition, so establishing that the Dharma truly exists by valid cognition is a laughing matter. If one prevents those from being established in the ultimate, and skillfully establishes the meaning that is established by valid cognition in name, then the Thusness and the Dharmakaya and other ultimate
Chinese
即使所有的法都不是真实成立的，只要承认它们是名相就可以了。如果这些不是真实成立的，那么说证悟真如和所要获得的法身就不存在等等，是没有意义的。因此，圣地的自宗认为法是真实的那些人，对于论证事物是真实的非常努力，并且只要认为它不是真实成立的，就不会争论其他的是否真实成立，这是超越了不了解理性的诡辩者的一个很大的特点。因此，对于有情众生有利益和损害的事物，说它是真实的，是很大的错误之源，而对于不能产生结果的无为法，说它是真实的，是较小的错误之源。因此，这部论典中也说：‘有为法如果不是真实成立的，那么无为法又怎么能成立呢？’就像这样，非常努力地遮止事物是真实的。这样，如果经部中既说了生灭等是存在的，也说了是不存在的，那么为了消除对于这两者中哪个是具有真实意义的教法，哪个是具有意图的教法的疑惑，以及将不了义执为了义的邪见，所以造了这部辨别了义不了义的论典。关于这两者的详细意义，从两位开创宗派的车轨已经很好地阐述了辨别了义不了义的要点中可以了解。第二，如果说在缘起中显示没有生灭等八事，如果对于所有要否定的事物都是这样，那么仅仅用‘没有生灭’这两个偈颂也足够了，说得太多了。不是这两种情况。那么是什么呢？虽然缘起有无边的差别，但安立八事是因为这些是主要争论的支分。因为大多数主张事物自性的人，都是通过这八事来显示事物具有自性的。争论的地方是生灭等是否具有自性，从场合也可以知道，而且在佛护论中也说了。如果像帕尔黑塔所说的那样，争论的是生灭等的意义是什么，那就脱离了场合的意义了。而且，从本体来看，是损益的生灭。
English
Even if all dharmas are not truly established, it is sufficient to acknowledge them as nominal entities. If these are not truly established, then saying that the realization of suchness and the Dharma-kaya to be attained do not exist, etc., is meaningless. Therefore, those of the self-schools in the sacred land who believe that dharmas are true, put great effort into proving that things are true, and as long as they believe that it is not truly established, they do not argue about whether others are truly established or not, which is a great characteristic that surpasses the sophists who do not understand reason. Therefore, saying that things that benefit and harm sentient beings are true is a great source of error, while saying that unconditioned phenomena that cannot produce results are true is a smaller source of error. Therefore, in this treatise as well, it is said: 'If conditioned phenomena are not truly established, then how can unconditioned phenomena be established?' Like this, great effort is made to negate that things are true. In this way, if the sutras say both that arising and ceasing, etc., exist and that they do not exist, then in order to eliminate the doubt about which of these two is the teaching with true meaning and which is the teaching with intention, and to eliminate the wrong view of grasping the provisional as definitive, this treatise distinguishing the definitive and provisional is composed. The detailed meaning of these two can be understood from the essential points of the two chariot-makers who have well explained the distinction between the definitive and the provisional. Secondly, if it is said that showing the absence of the eight characteristics such as cessation in dependent origination, if this is the case for all things to be negated, then it would be sufficient to say only the two verses 'no cessation,' so it is too much. It is not either of these two cases. What is it then? Although dependent origination has infinite differences, the reason for establishing the eight is that these are the main points of contention. Because most of those who assert the nature of things show that things have their own nature through these eight characteristics such as cessation. The point of contention is whether cessation and so on have their own nature or not, which can also be known from the occasion, and it is also said in Buddhapalita. If, as Parhita says, the dispute is about what the meaning of arising and ceasing, etc., is, then it deviates from the meaning of the occasion. Moreover, from the point of view of the entity, it is the arising and ceasing of gain and loss.