Tibetan
་ལེན་དང་ལེན་པ་པོ་བདག་དེ་གཉིས་བཅས་པ་སྟེ་སོ་སོ་བ་མིན་པར་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དང་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཇི་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་གང་གིས་བུམ་པར་འདོགས་པ་དེ་དང་བུམ་པ་དེར་བཅས་པ་སྟེ་གཅིག་པ་ཉིད་དང་ཐ་དད་བར་རྟོག་པ་དེ་དག་ནི། བསྟན་པའི་དོན་རྟེན་འབྱུང་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་རྟག་ཆད་དང་བྲལ་བ་བརྟེན་ནས་གདགས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཁས་སོ་སྙམ་དུ་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་མི་སེམས་སོ། །འདིས་ནི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་ཀྱི་འགྲེལ་ཚུལ་འདི་འདྲ་ཞིག་མ་རྙེད་བར་དུ་ཐུབ་པའི་བསྟན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྙེད་པ་མིན་པར་གསུངས་པས། གསུང་རབ་མཐའ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྟན་བཅོས་འདིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་བཞིན་རྟོགས་དགོས་པར་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་མེ་དང་བུད་ཤིང་གི་བརྟག་པས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ལུས་ནི། ཕྱིའི་དུས་མཐའི་མེའམ་ནང་གི་དུག་གསུམ་གྱི་མེས་མི་འཚིག་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། བསྐལ་པ་བརྒྱ་ཕྲག་མང་པོར་རབ་བསྲེགས་ཀྱང༌། །ནམ་མཁའ་སྔོན་ཆད་ནམ་ཡང་མ་ཚིག་བཞིན། །ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའ་མཚུངས་པར་རྣམ་རིག་པས། །དེ་ནི་ གཞར་ཡང་མེ་ནང་ཡོང་མི་འཚིག །གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཞིང་རྣམས་འབར་གྱུར་ལ། །འབར་བ་འདི་དག་མ་ལུས་ཞི་ཤོག་ཞེས། །ཏིང་འཛིན་གནས་ནས་སྨོན་ལམ་འདི་བཏབ་ན། །ས་རྣམས་ཞིག་ཀྱང་དེ་ལ་འགྱུར་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །མཆོད་བརྗོད་དུ་རྟེན་འབྱུང་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པའི་ནང་ནས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིས་གཙོ་ཆེར་དོན་གཅིག་བ་དང་དོན་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་བཀག་པ་དེ་ཉིད་ཟབ་མོའི་ལུང་གིས་ཀྱང་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་དང༌། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱོགས་ཙམ་སྨོས་ན་མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་གཙུབ་ཤིང་དང་ནི་གཙུབ་སྟན་དང༌། །ལག་པའི་རྩོལ་བ་འདི་གསུམ་འདུས་པ་ཡི། །རྐྱེན་འདི་དག་ལས་མེ་ནི་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །བྱུང་སྟེ་བྱ་བ་བྱས་ནས་མྱུར་དུ་འགག །དེ་ནས་འདི་ནི་གང་ནས་འོངས་སམ་གར། །སོང་ཞེས་མཁས་པ་འགའ་ཞིག་ཚོལ་བར་བྱེད། །ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་ཀུན་ཏུ་བཙལ་བ་ན། །འདི་ཡི་འགྲོ་དང་འོང་བ་རྙེད་མིན་བཞིན། །ཕུང་པོ་དག་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་ནི། །ནང་ཡང་སྟོང་ལ་ཕྱི་རོལ་སྟོང་པ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་བདག་གིས་དབེན་ཞིང་གནས་མེད་ལ། །ཆོས
Chinese
接受者和接受者我二者，并非分离而是自性同一，以及二者自性各异。同样，物体如瓶子等，以研磨等因缘使之成为瓶子的那个因缘，和瓶子本身，认为是一体或他异，这些都是。导师所说的意义，即缘起最为深奥，远离常断二边，是依待而安立名言的真如，怙主龙树对此深感佩服。他说，在没有找到像这样的大师的经论解释方法之前，就无法找到能仁教法的真如。因此，教典的一切真如之义，都应如本论所确定那样去理解。第二，如是瑜伽士以火和木柴的比喻，通达诸法真如之身，不会被外在末劫之火或内在三毒之火所焚烧，如《三摩地王经》云：“纵经百千劫烧燃，虚空往昔亦未焚，如是了知诸法空，是故火中亦不焚。若诸佛土皆焚烧，愿此焚烧悉皆息，住于等持发此愿，地坏于彼无变异。”如是说。在赞颂中，从所说的缘起远离八边之中，此论主要遮止了一体和异体二边，这也可以用甚深教证来成立。并且，为了说明所有如此宣说的经论都将由此论来解释，所以略微提及与了义经相合的方面，如经中说：“如钻木和钻木架，以及手之勤作三者聚合，从此等因缘火将生起，生起后做事完毕迅速熄灭。之后智者们寻找，此火从何而来或往何处去。在一切方向和角落寻找，也无法找到此火的来去。蕴等和处界等，内亦空而外亦空，一切皆离我且无处所，法
English
The receiver and the self who receives, not being separate but of the same nature, and the two being of different natures. Similarly, objects such as vases, the cause by which something is made into a vase, such as grinding, and the vase itself, the thought that they are the same or different, all of these. The meaning of the teaching, that dependent arising is the most profound, free from permanence and annihilation, is the suchness of that which is designated dependently, and the Protector Nagarjuna greatly admired this. He said that until one finds such an explanation of the Great Self's scriptures, one will not find the suchness of the Sage's teaching. Therefore, the meaning of the suchness of all the scriptures should be understood as determined by this treatise. Secondly, the body of the yogi who, through the analogy of fire and firewood, understands the suchness of all phenomena, will not be burned by the fire of the outer end of time or the fire of the inner three poisons, as it is said in the Samadhiraja Sutra: "Even if burned for hundreds of thousands of eons, the sky has never been burned before. Knowing that all phenomena are like the sky, therefore one will not be burned in the fire. If all the Buddha lands are burned, may all this burning be pacified. Remaining in samadhi and making this aspiration, even if the earth is destroyed, there will be no change in that." Thus it is said. In the praise, from among the dependent arising that is said to be free from the eight extremes, this treatise mainly refutes the extremes of one and different, which can also be established by profound scriptural authority. And, in order to show that all the scriptures that are thus explained will be explained by this treatise, a brief mention is made of the aspects that accord with the definitive meaning sutras, as it is said in the sutra: "Just as the rubbing stick and the rubbing board, and the effort of the hand, these three come together, from these causes fire will arise, and having arisen, having done its work, it quickly ceases. Then the wise seek, from where did this come or where did it go? Searching in all directions and corners, one cannot find the coming and going of this. The aggregates and the sense bases and elements, are empty within and empty without, all are devoid of self and without a place, phenomena.
Tibetan
་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི་འདྲ་འདི་དག་ནི། །མར་མེ་མཛད་པ་མཐོང་ནས་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟོགས། །ཇི་ལྟར་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ལྷ་མིར་བཅས་པས་རྟོགས་པར་གྱིས། །ལོག་པ་ ཡང་དག་མ་ཡིན་བརྟགས་པ་ཡི། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དག་གིས་འགྲོ་བ་གདུངས། །ཐུགས་རྗེའི་སྤྲིན་ལས་ཞི་བ་བསིལ་བའི་ཆུ། །འདྲེན་པ་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་ནི་རབ་ཏུ་ཕོབ། ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཚིགས་བཅད་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་མེ་ནི་བརྟགས་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རྙེད་པ་དང་དེ་ཉིད་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་ཏེ་རང་གི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དཔེར་བཀོད་དོ་དེ་ནས་རྐང་པ་གསུམ་གྱིས་བདག་དང་བདག་གི་བའི་ཆོས་གཉིས་ཀ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་ཏེ་དཔེའི་ཆོས་གཉིས་ཀ་སྦྱར་རོ། །དེ་ནས་གཅིག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་དཔེ་བསྟན་ནོ། །དེ་ནས་གཉིས་ཀྱིས་དོན་དེ་སྟོན་པས་སྔར་རྟོགས་པ་དང་དེ་ནས་གཉིས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་དུ་གཞན་ལ་སྟོན་དགོས་པ་དང༌། དེ་ནས་གཉིས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བསྟན་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། དེ་ཉིས་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་ཆར་འབེབས་ཚུལ་བསྟན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་མེ་དང་བུད་ཤིང་གིས་མཚོན་ནས་བདག་དང་བདག་གི་བ་དང་རྒྱུ་འབྲས་དང་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་བཞག་པ་ན། ཅི་འདི་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ལ་བཞག་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པ་ལ་བཞག་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་པ་ན་སྔ་མ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་བསྲེག་བྱ་དང་སྲེག་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་གང་ཡང་བྱ་ས་མེད་པར་རྟོགས་ནས་དེ་དག་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་འགོག་ཅིང༌། ཕྱི་མ་ལ་ཐ་སྙད་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཆེས་འཐད་དོ་སྙམ་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ངེས་པ་བརྟན་པར་ བྱའོ། །མེ་དང་བུད་ཤིང་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་གང་ཟག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་དགག་པ་ལ་གཉིས། སྐྱེ་འཆིའི་བྱ་བ་ཡོད་པའི་རྟགས་དགག །རྟེན་པ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པའི་རྟགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། བདག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་འཁོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་མེད་ན་འགྲོ་བ་ལྔའི་འཁོར་བར་འདི་ནས་ཕྱི་མར་འགྲོ་
Chinese
的体性是虚空的自性。佛法的体性就是这些。你看见点燃的灯火后就领悟了。如你亲自领悟的那样，同样让天神和人类一起领悟。颠倒的，不真实的，经过观察的。贪欲和嗔恨使众生痛苦。从慈悲的云中降下寂静清凉的雨水。引导甘露的河流，尽情倾泻。如是说。其中，前两句偈颂以火为例，说明如果观察火，则丝毫也找不到，而它依赖于因缘而生，并执行其功能。然后，三句偈颂说明了我和我所的两种法在自性上是空性的，并将这两个例子结合起来。然后，一句偈颂用空性来显示例子。然后，两句偈颂显示了那个意义，即先前领悟的，然后两句偈颂说明了必须那样向他人显示，然后两句偈颂说明了必须那样显示的理由，然后这两句偈颂说明了降下法雨的方式。第三，像这样用火和木柴来象征我和我所，以及因果、支分和有支分等等，在对一和异进行区分时，思考这些是安立在以自己的体性而存在的事物上，还是安立在名言的权势下存在的事物上？如果用先前所说的理路进行观察，如果像前者那样，那么就会领悟到没有任何可以安立烧和所烧等名言之处，从而遮止对它们的真实执着。如果像后者那样，那么所有那些名言都非常合理，从而坚定对缘起之确信。 名为观察火和木柴，是十六偈颂的自性，第十品之释。第二，对认为人我自性存在的论证进行破斥，分二：破斥有生死的行为的论证；破斥依赖痛苦的论证。第一分三：解释论著的宗义；与了义的教证相结合；总结意义并标明名称。第一：此处说，我以自性而存在，因为有轮回的缘故。如果无我，那么五道轮回中从此世到后世
English
whose nature is the very essence of space. The nature of Dharma is just like these. Having seen the lighting of a lamp, you realized it. Just as you yourself realized it, may gods and humans alike realize it. Perverted, untrue, examined. Desire and hatred torment beings. From the clouds of compassion, a rain of coolness and peace descends. Guiding the stream of nectar, pour it forth abundantly. Thus it was said. Among these, the first two verses use fire as an example to illustrate that if one examines fire, one cannot find even a little bit, and that it arises dependent on causes and conditions and performs its function. Then, three verses explain that both the self and the phenomena of "mine" are empty of inherent existence, and combine these two examples. Then, one verse shows the example by emptiness. Then, two verses show that meaning, that is, what was previously realized, and then two verses explain that it is necessary to show it to others in that way, and then two verses explain the reason why it is necessary to show it in that way, and then these two verses explain the way of raining down the Dharma. Third, like this, using fire and firewood to symbolize the self and "mine," as well as cause and effect, parts and wholes, etc., when distinguishing between one and different, thinking whether these are established on things that exist by their own nature, or whether they are established on things that exist under the power of convention? If one examines with the reasoning spoken of earlier, if it is like the former, then one will realize that there is no place to establish the terms "burning" and "what is burned," etc., thereby preventing the clinging to them as true. If it is like the latter, then all those terms are very reasonable, thereby strengthening the certainty of dependent arising. Called "Examining Fire and Wood," is the nature of sixteen verses, the explanation of the tenth chapter. Second, to refute the proofs that the person exists by nature, there are two: refuting the proof that there is the activity of birth and death; refuting the proof that there is suffering that depends. The first has three: explaining the tenets of the treatise; combining with the definitive meaning scriptures; summarizing the meaning and indicating the name. First: Here it is said, the self exists by its own nature, because there is samsara. If there is no self, then in the five realms of samsara, from this life to the next