Tibetan
དུས་སུ་ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་དུས་གཅིག་གི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པར་མི་འདོད་པས་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལེན་པ་པོ་དང་བླང་བྱ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །རིགས་པ་འདིས་ཀྱང་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་ཟག་གཅིག་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ལ་གལ་ཏེ་ལྟ་པོ་དེ་ཉིད་ཉན་པ་པོ་ཡིན་ལ་ཚོར་བ་པོའང་དེ་ཉིད་ཡིན་པ་ཞིག་དགོས་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་ལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཉན་པ་པོ་ཡང་ལྟ་བ་པོ་དང༌། ཉན་པའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ལྟ་བ་པོ་ཡང་ཉན་པ་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་སོ་སོ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་པོ་ཉིད་ཉན་པ་པོ་ཡང་དེ་ཉིད་དེ་ཞེས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ། །ལྷས་བྱིན་གཅིག་རིམ་གྱིས་མི་བཅུའི་སྔ་རོལ་དུ་གནས་པ་ཐ་སྙད་དུ་འདོད་དགོས་མོད་ཀྱང་མི་དང་པོའི་སྔ་རོལ་ན་བསྡད་པའི་ལྷས་བྱིན་དེ་ཉིད་མི་གཉིས་པའི་སྔ་རོལ་ན་ཡང་སྡོད་པར་འདོད་ན། སྔར་གཟུགས་ལྟ་དུས་ཀྱི་ལྟ་བ་པོ་དེ་ཉིད་ཕྱིས་སྒྲ་ཉན་དུས་ཀྱི་ཉན་པ་པོ་དེར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་དགོས་མོད་ཀྱང་ཕ་རོལ་པོས་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་མེད་པས་སུན་འབྱིན་འདི་ཇི་ལྟར་རིགས་སྙམ་ན། སྤྱིར་གནས་མ་བུ་པ་ལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་མེད་པ། དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད། །དེས་ན་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི། །སྤོངས་ལ་ དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲོས། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྔར་མིག་གི་སྔ་རོལ་ན་གནས་པའི་གང་ཟག་དེ་ཉིད་ཕྱིས་རྣ་བའི་དབང་པོའི་སྔ་རོལ་ན་གནས་པའི་ཆ་ཡང་མ་ཞིག་པར་འདོད་པས། དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་སྐྱོན་དེ་བརྗོད་ནུས་མོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི་གང་ཟག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་ལྟ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་ལས་མི་འདའ་ལ། ཐ་དད་འོག་ནས་འགོག་པས་གཅིག་ཡིན་ན་སྔར་ཆོས་གཅིག་གི་སྔ་རོལ་ན་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཆོས་གཉིས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡང་བསྡད་དགོས་པས། རིམ་གྱིས་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་ལྟ་བ་པོ་དེ་ཉིད་ཅེས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་མཛད་དོ། །འོན་ཏེ་ལྟ་བ་པོ་དེ་ཉིད་ཉན་པ་པོ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་འོང་བར་མཐོང་ནས་གལ་ཏེ་ལྟ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་དང་ཚོར་བ་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་འདོད་ན། ལྟ་བ་པོ་ཡོད་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ཅིག་ཅར་དུ་ཉན་པ་པོ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ནི་མི་འདོད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་སྔར་ལྟར་འདོད་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ལ་བདག་ཀྱང་མང་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ལྟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ནི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་དོ། །འོན་ཀྱང་བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔ་རོལ་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན། མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་སོགས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་འབྱུང་བ་བཞི་ཡོད་དོ། །དེས་ན་ལྟ་བ་ ལ་སོགས་པའི་སྔ་རོལ་ན་འབྱུང་བ་བཞིའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་གྱི་བདག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཚོར་བ་དག་ལ་སོགས་པ་ཡང་གང་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འབྱུང་བ་བཞི་པོ་དེ་ལའང་བདག་དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་འབྱུང་པ་ལས་ཕྱི་བ་དང་དུས་མཉམ་པས་འབྱུང་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་མི་འཐད་པས་འབྱུང་བའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་བདག་ཏུ་གདོགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་འཇུག་པས་འདིར་སླར་ཡང་སྐྱོན་བརྗོད་མ་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདག་གི་འཇོག་ཚུལ་དང༌། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གང་ཟག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་འགོག་ན་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་གི་ཐ་སྙད་འདི་མི་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རམ་སྙམ་ན། མཐོང་ཐོས་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་གང་ཟག་ནི་སུས་ཀྱང་བསྙོན་དུ་མེད་པས་དེ་གཏན་མེད་པ་ནི་མི་རུང་ངོ་། །འདི་ལ་གཞན་སྡེས་མཐོང་བ་སོགས་ཀྱི་གང་ཟག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་དགོས་ལ། འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་མི་རུང་བར་མཐོང་ནས། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་འདོད་པར་བྱེད་དོ། །རང་གི་སྡེ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་ལས་གསོག་པ་སོགས་ཀྱི་གང་ཟག་ཙམ་ཞིག་ནི་གཞག་དགོས་པར་མཐོང་ཞིང༌། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མཐོང་ནས་ཕུང་པོའི་ཚོགས་རྒྱུན་དང་ལུས་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་བདག་གམ་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། ། རང་གི་ལུགས་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གང་ལ་དམིགས་པའི་གཞི་དམིགས་པ་ནི་ང་དང་བདག་དང་གང་ཟག་ཏུ་གཞག་དགོས་ལ། ཕྱི་རོལ་པས་ཀུན་བརྟགས་པ་ལྟར་གྱི་གང་ཟག་ཡོད་པར་མི་འཛིན་པའི་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ང་དང་ང་
Chinese
如果说，如同时间存在于所有剩余事物之前一样，不认为一个时间存在于所有事物之前，这样并不矛盾。答：因为这是遮止接受者和所接受的事物以自性成立的场合，所以没有过失。通过这种理路，也不应存在于每一个之前，如此，如果一个人存在于观看等每一个之前，那么必须观看者就是听者，感受者也是他。这不应理，因为离开了观看之事的听者也是观看者，离开了听闻之事的观看者也是听者。因为对于各个行为，作者是不同的，观看者本身也是听者，这样是不应理的。虽然理应承认一个天授依次存在于十个人之前是名言，但是如果认为坐在第一个人之前的那个天授也坐在第二个人之前，那么先前观看事物时的观看者，之后听声音时的听者也必须承认是他。虽然必须如此承认，但是由于对方没有如此承认，所以认为这种责难如何合理呢？一般来说，对于住自部，在《释量论》中说：“何者自性无坏灭，智者称彼为常有，故当舍弃此羞耻，彼乃宣说为常者。”如是，如同先前存在于眼前的补特伽罗，后来也认为他存在于耳根之前的部分没有坏灭。通过如此承认的方式也能说出那个过失，但是，在此处，如果补特伽罗以自性成立，那么观看者和听者二者不超出以自性是一体或他体。因为他体在下面遮止，如果是一体，那么先前存在于一个法之前者，之后也必须存在于第二个法之前。对于认为依次存在于每一个之前，也作了观看者就是那个的责难。如果认为观看者就是听者，也见到会产生先前所说的过失，如果认为观看者、听者和感受者等以自性是他体，那么在有观看者的时候，也同时会有听者，如果那样的话
English
If it is said that it is not contradictory not to think that one time exists before all things, just as time exists before all remaining things. Answer: Because this is the occasion to prevent the receiver and the received things from being established by their own nature, there is no fault. Through this reason, it should not exist before each one either. Thus, if a person exists before each of seeing and so on, then it is necessary that the seer is the hearer, and the feeler is also him. This is not reasonable, because the hearer who is separated from the act of seeing is also the seer, and the seer who is separated from the act of hearing is also the hearer. Because for each action, the author is different, the seer himself is also the hearer, which is not reasonable. Although it should be admitted that one Devadatta exists before ten people in sequence is a nominal designation, if it is thought that the Devadatta who sits before the first person also sits before the second person, then the seer when viewing the form earlier, the hearer when hearing the sound later must also be admitted to be him. Although it must be admitted in this way, since the other party has not admitted it in this way, how is it reasonable to think of this refutation? Generally speaking, for the Svatantrika, in the Pramāṇavārttika it says: "That whose own nature is indestructible, the wise call that permanent, therefore abandon this shame, that is said to be permanent." Thus, just as the person who existed before the eye earlier, later also thinks that the part of him existing before the ear sense has not perished. Through such an admission, that fault can also be stated, but here, if the person is established by his own nature, then the seer and the hearer do not go beyond being one or other by their own nature. Because otherness is prevented below, if it is one, then what existed before one dharma earlier must also exist before the second dharma later. For those who think that they exist before each one in sequence, the fault of saying that the seer is that one is also made. If it is thought that the seer is also the hearer, it is also seen that the previously mentioned fault will arise, if it is thought that the seer, the hearer, and the feeler, etc., are other by their own nature, then when there is a seer, there will also be a hearer at the same time, if that is the case
Chinese
因为不希望这样，所以自性上是不存在的。另外，如果像之前那样认为，那么一个人也会有很多个“我”，因为观看者等等在自性上是不同的。第三种情况是：如果“我”存在于所有观看等之前，但不会有安立为“我”的理由的过失，因为在观看等之前的名和色阶段，经中说“以名和色的缘故，生起六处”，所以会有观看和听闻等生起的因，即四大。因此，如果说在观看等之前，存在具有四大执取的“我”，那么，对于观看和听闻等以及感受等所生起的四大，那个“我”也不是自性存在的。如果那个“我”是自性存在的，那么由于晚于四大并且与四大同时，执取四大是不合理的，所以会变成存在于四大之前。如果那样，那么没有安立为“我”的理由等的过失，就像之前所说的那样会产生，因此这里不再重复说明过失。第二部分分为两点：安立“我”的方式，以及对它的辩驳的驳斥。第一点是：如果像这样遮止了自性存在的补特伽罗，那么认为看见和听见等的补特伽罗的说法，难道不会变得不合理吗？因为做见闻等的补特伽罗是谁也无法否认的，所以完全否定它是不行的。对此，其他宗派必定会承认有见闻等的补特伽罗，但因为认为与蕴体是同一本体是不合理的，所以认为存在与蕴体本体各异的补特伽罗的“我”。自己的其他宗派则认为必须安立积聚业等的补特伽罗，并且因为见到存在与蕴体本体各异的“我”的妨害，所以说蕴体的集合相续和舍身受生的阿赖耶识本身就是“我”或者补特伽罗。 自己的宗派是，对于俱生我执所缘的对境，必须安立为我、自和补特伽罗，但对于不像外道那样认为存在由分别假立的补特伽罗的旁生等，也有我和我
English
Because it is not desired in this way, it is not inherently existent. Furthermore, if it is thought to be as before, then one person would also have many 'I's, because the viewer and so on are inherently different. The third case is: if the 'I' exists before all seeing and so on, but there would be no fault of having no reason to establish it as 'I', because in the stage of name and form before seeing and so on, it is said in the sutras, 'Due to the cause of name and form, the six sense bases arise,' so there would be the cause of seeing and hearing etc. arising, which is the four great elements. Therefore, if it is said that before seeing and so on, there exists an 'I' that possesses the clinging to the four great elements, then, for the four great elements from which seeing and hearing etc. and feelings etc. arise, that 'I' is also not inherently existent. If that 'I' were inherently existent, then since it is later than and simultaneous with the four great elements, clinging to the four great elements would be unreasonable, so it would become existent before the four great elements. If so, then the fault of having no reason to establish it as 'I' etc. would arise as previously stated, so the fault is not repeated here. The second part is divided into two points: the way of establishing the 'I', and the refutation of the objections to it. The first point is: if the self-existent person is refuted in this way, then wouldn't the statement of the person who sees and hears etc. become unreasonable? Because the person who does seeing and hearing etc. cannot be denied by anyone, so it is not possible to completely deny it. To this, other schools will definitely admit that there are persons who see and hear etc., but because they think that being the same entity as the aggregates is unreasonable, they think that there is an 'I' of a person who is a different entity from the aggregates. Other schools of our own think that it is necessary to establish a person who accumulates karma etc., and because they see the harm in the existence of an 'I' that is a different entity from the aggregates, they say that the collection of aggregates and the alaya consciousness that abandons the body and takes rebirth is itself the 'I' or the person. Our own school is that, for the object of the co-emergent self-grasping, it is necessary to establish it as I, self, and person, but for animals and so on who do not think that there is a person who is nominally established by conceptual imputation like the outsiders, there is also I and I.