Tibetan
་གཟུང་བྱ་ཡིན་པས། བདེན་པར་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་གསུམ་གསུངས་པར་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ཉིད་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་ཡང་ལྡན་པར་ཡང་བསྟན་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་པའི་འགྲེས་དང་གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་པའི་འགྲེས་དང་གཟུགས་མི་འཇིག་ཅེས་པའི་འགྲེས་རྣམས་ཀྱིས་གསུང་རབ་ལས་བཤད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རབ་བྱེད་འདི་ནི་རིགས་པ་ཁྱེར་ནས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱོགས་ཙམ་སྨོས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ལྤགས་རྒྱུས་ཤ་རུས་འདུས་པ་འདི་ བདག་གི །ཆུང་མ་ཡིན་སྙམ་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་ནི། །བྱིས་པ་རྨོངས་རྣམས་འདོད་ཆགས་སྐྱེད་བྱེད་ཅིང༌། །སྒྱུ་མ་ཇི་བཞིན་བུད་མེད་མི་ཤེས་སོ། །ཇི་ལྟར་བུ་མོ་གཞོན་ནུའི་རྨི་ལམ་ན། །བུ་ཕོ་བྱུང་ཞིང་ཤི་བ་དེས་མཐོང་ནས། །བྱུང་ན་དགའ་ཞིང་ཤི་ནས་མི་དགའ་ལྟར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཇི་ལྟར་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་སྨིག་རྒྱུ་དང༌། །སྒྱུ་མ་ཇི་བཞིན་རྨི་ལམ་ཇི་འདྲ་བར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་བྱ་སྟེ། །མཚན་མ་སྒོམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང༌། །ཞེས་པ་དང༌། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀུན་དབེན་པ་སྟེ། །དྲང་སྲོང་དེ་དག་ལ་ནི་རྣམ་རྟོག་མེད། །འགྲོ་བ་ཀུན་ཏུ་འདུས་མ་བྱས་ཐོབ་པས། །ལྟ་བ་དག་ལས་འཁོར་མོར་རྣམ་པར་དབེན། །གང་དག་འདི་འདྲའི་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པ་ནི། །རྟག་ཏུ་མི་ཆགས་མི་གཏུམ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་རང་བཞིན་མཉམ་པར་བཞག །དེ་ནི་ཏིང་འཛིན་སྟོབས་ཅན་སྟོབས་དང་ལྡན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པར་བཞག་པ་ཙམ་མིན་པར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་བཟུང་བ་ལྟར་ཡོད་ན། དེ་གསུམ་གང་ཡང་གཞག་ཏུ་མེད་པར་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་བཞིན་ངེས་པར་བྱ། དེ་ནས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ལ་དེ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་འཐད་པ་དང་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་ཡང་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཆར་བ་ལ་བསླབ་བོ། །སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སོ་བཞིའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བདུན་པའི་ རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གསུམ་པ་རྒྱུ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་དག
Chinese
因为是所执，为了遣除认为是真实的，所以依次宣说了如梦等三个比喻，《智慧灯论》中如是说。第二，如是生住灭以自性不成立，以理成立，也显示与此相符的真实义经典，以及“色无生”的解释、“不应住于色”的解释和“色不灭”的解释等，为了显示所有经典中所说，此品是依理而说的缘故，略微宣说与真实义经典相结合的方面，如《三摩地王经》云：皮脉肉骨聚合之此，我之，生起是妻子之想后，孩童愚昧者生贪著，如幻术般不识妇女。如少女梦中，见生男而死，生则喜，死则不喜，诸法皆应如是知。如乾闼婆城、阳焰，如幻术般如梦，诸法皆应如是知，修习相状自性空。如是说。有为无为皆寂静，彼等仙人无分别，于一切有情获得无为，从诸见解中彻底寂静。何者知晓如是之法，恒常不贪不暴不愚昧，彼之心性自然平等住，彼乃具力之三摩地力者。如是说。第三，生住灭不是仅以名言的安立而有，如果像是执著为以自性而有般存在，则应如以理成立般，确定彼三者任何一个都无法安立。之后，对于仅以名言安立的那些，非常合理，并且所有有为法虽然以自性而空，但显现为彼和彼的体性，应如幻术和梦境般显现而修习。名为“生、住、灭观察”的，具有三十四偈颂的第七品之善分别说完毕。第三，遮遣因果和作者存在。
English
Because it is the object of grasping, in order to dispel the thought that it is real, the three examples such as dreams are explained in order, as stated in the "Lamp of Wisdom." Second, it is shown that birth, abiding, and cessation are not established by their own nature, but are established by reason, and that they are also in accordance with the definitive meaning scriptures, as well as the explanation of "form is without birth," the explanation of "one should not abide in form," and the explanation of "form does not cease." In order to show that all that is said in the scriptures, this chapter is based on reason, a brief explanation is given of the aspect of combining with the definitive meaning scriptures, as in the "King of Samadhi Sutra": This gathering of skin, veins, flesh, and bones, is mine, after generating the thought that it is a wife, children and ignorant ones generate attachment, like an illusion they do not recognize women. Just as in a young girl's dream, she sees a son born and die, she is happy when he is born and unhappy when he dies, all phenomena should be known in the same way. Like a city of gandharvas, a mirage, like an illusion, like a dream, all phenomena should be known in the same way, meditating on characteristics is empty of inherent nature. It is said. Conditioned and unconditioned are all peaceful, those sages have no discrimination, having obtained the unconditioned in all sentient beings, they are completely peaceful from all views. Those who know such dharmas, are always without attachment, without violence, and without ignorance, their mind naturally abides in equality, they are powerful samadhi strength holders. It is said. Third, birth, abiding, and cessation are not merely established by name, but if they exist as if grasping them as existing by their own nature, then it should be determined that none of the three can be established, as established by reason. After that, those that are merely established by name are very reasonable, and although all conditioned phenomena are empty of inherent nature, they appear as the nature of this and that, and should be practiced as they appear like illusions and dreams. The seventh chapter's good explanation, called "Examination of Birth, Abiding, and Cessation," which has thirty-four verses, is completed. Third, refuting the existence of cause and effect and the agent.
Tibetan
ག་པ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་བ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་འདིར་སྨྲས་པ། རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་རྒྱུ་ལས་དང་ལས་དེའི་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོན་པས་ཀྱང་མ་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་འདྲེལ་པའི་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་འདི་ནི་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ཡང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོ། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་དང་མི་གཡོ་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ཡང་འདུ་བྱེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། ལས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དང་དེའི་ལས་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་ནོ། །འདི་དགག་པ་ལ་གསུམ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག །ཐ་སྙད་དུ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་འཇོག་པའི་ཚུལ། རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་བྱ་བྱེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག །ཕྱོགས་མི་མཐུན་གྱི་བྱ་བྱེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མུ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་དགག །མུ་གསུམ་པའི་བྱ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དམ་བཅའ་གཞག །སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིས་བྱེད་པས་ན་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་བྱེད་པ་པོར་བསྙད་ཀྱི་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དང་ཡིན་པར་མ་གྱུར་པ་དང་ལྟོས་ས་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ལ་རྟོག་པ་ཞིག་སྟེ་གསུམ་ལས་མེད་དོ། །འདི་བྱ་བས་ན་ལས་ཏེ་བྱེད་པ་པོའི་འདོད་པར་གྱུར་པ་དམ་ པའོ། །དེ་ཡང་གསུམ་སྟེ་ལས་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དང་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་མིན་གཉིས་ཀར་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་བ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་དམ་བཅའ་གཅིག་གོ །བྱེད་པ་བོ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་བ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ཡང་ལས་སུ་མ་གྱུར་པ་སྟེ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་དམ་བཅའ་གཉིས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དམ་བཅའ་དང་པོའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང༌། དམ་བཅའ་གཉིས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་ལས་ཡོད་པར་ཐལ་བས་དགག །ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པར་ཐལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེད་པ་པོར་ནི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འཇོག་པས་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ནས་བྱེད་པ་པོའི་ཐ་སྙད་འཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར
Chinese
嘎巴拉三。解释论著的宗义，结合真实义的教证，总结要义而标明名称。第一部分是这样说的：识等有为法是自性存在的，因为它的因是业，而那个业的作者是存在的。世尊也说，与无明相联的士夫补特伽罗，也现前造作福德，也造作非福德和不动业。等等。也近似地显示了业的作者和那个业以及果识等。对此进行遮破有三：遮破业和作者自性成立；安立世俗中业和作者的方式；将那个理路也应用到其他方面。第一部分有两个：遮破顺品的所作和作者自性成立；遮破非顺品的所作和作者自性成立。第一部分有两个：遮破第一和第二种情况的所作和作者；遮破第三种情况的所作和作者。第一部分有两个：立宗；显示能立。第一部分是：因为此者作，所以是作者，只是稍微作一点事情才称为作者，不作者则不是，作事情的那个作者，也是成为作者和没有成为作者，以及观待各自所观待而成为是和成为不是，这样有三种情况。因为此者是所作，所以是业，是作者所希望的殊胜的。那也有三种，即成为业，没有成为业，以及观待各自而成为是与不是两种情况。其中，成为作者，具有所作，那个成为业，即具有所作不作，这是第一个立宗。没有成为作者，远离所作，也成为不是业，即远离所作不作，这是第二个立宗。第二部分有两个：第一个立宗的能立，第二个立宗的能立。第一部分有两个：因为如果存在没有谁作的业，则会成为过失，从而进行遮破；因为如果存在什么也不作的作者，则会成为过失，从而进行遮破。第一部分是：因为以作事情的理由而安立为作者，所以只有具有所作才能获得作者的名称。这样
English
Kapala Three. Explaining the tenets of the treatise, combining with the scriptures of definitive meaning, summarizing the essence and indicating the name. The first part says this: Consciousness and other conditioned dharmas exist by their own nature, because their cause is karma, and the agent of that karma exists. The World Honored One also said that the individual, the person connected with ignorance, also presently creates merit, and also creates non-merit and immovable karma. And so on. It also closely shows the agent of karma and that karma and the resulting consciousness, etc. There are three refutations to this: refuting the inherent existence of karma and agent; establishing the way of establishing karma and agent in conventional terms; applying that reasoning to other aspects as well. The first part has two: refuting the inherent existence of actions and agents of the same category; refuting the inherent existence of actions and agents of the opposite category. The first part has two: refuting the actions and agents of the first and second cases; refuting the actions and agents of the third case. The first part has two: establishing the proposition; showing the proof. The first part is: because this one acts, it is the agent, only doing a little thing is called the agent, not doing is not, and that agent who does things, is also becoming the agent and not becoming the agent, and depending on what they depend on, becoming yes and becoming no, so there are three situations. Because this one is the action, it is the karma, which is the excellent thing that the agent desires. There are also three types, namely becoming karma, not becoming karma, and becoming both yes and no depending on each other. Among them, becoming the agent, having the action, that becoming the karma, that is, having the action not doing, this is the first proposition. Not becoming the agent, being separated from the action, also becoming not karma, that is, being separated from the action not doing, this is the second proposition. The second part has two: the proof of the first proposition, the proof of the second proposition. The first part has two: because if there is karma that no one does, it will become a fault, thereby refuting it; because if there is an agent who does nothing, it will become a fault, thereby refuting it. The first part is: because it is established as the agent for the reason of doing things, only those who have actions can obtain the name of the agent. Like that