Tibetan
་ནི་གནས་པའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་བཞིན་པ་ཡང་མི་གནས་ཏེ་སྔ་མ་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གནས་བཞིན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གནས་བཞིན་པ་གནས་ན་གནས་པའི་བྱ་བ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བས་གནས་པ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྐྱེ་བ་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ནི་བཀག་ཟིན་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་གང་ཞིག་ལ་གནས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་ཡང་གནས་པ་འདི་རྟོག་ན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་ལ་དེ་ཡང་དངོས་པོ་འགག་བཞིན་པ་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ལ་ནི་གནས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གནས་པ་དང་འགག་པའི་བྱ་བ་གཉིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གནས་པའི་སྐབས་ན་འགག་བཞིན་པ་མིན་པར་སེམས་ན་གང་ཞིག་འགག་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པས་དེ་ལ་གནས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། གཞན་ཡང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུས་ཀུན་ཏུ་རྒ་བ་སྟེ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དང་འཆི་བ་སྟེ་འཇིག་པས་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མི་གཏོང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ན། གང་དག་ལ་གནས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་མེད་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཡོད་དེ་ མེད་དོ། །འདིར་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་གང་ལ་ཡང་རང་གྲུབ་པའི་དུས་ལས་དུས་གཉིས་པར་གནས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པས། མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་རང་གྲུབ་པའི་དུས་ལས་དུས་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་ཡིན་གྱི་ཡུད་ཙམ་ཞིག་ལས་མི་སྡོད་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་དོན་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལོ་རྫོགས་པ་ལ་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་རྫོགས་དགོས་ཤིང་དེའི་འོག་ཏུ་ལོ་དེ་མི་གནས་བས་རྒྱུན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གྲུབ་པའི་དུས་ལས་དུས་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྒྲས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་མི་རྟག་པ་བུམ་པ་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་ཡང་མི་རྟག་པ་སྒྲ་བུམ་གཉིས་ཀ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ། དུས་སྔ་མ་ན་ཡོད་པའི་བུམ་པ་དུས་ཕྱི་མ་ན་མེད་ཀྱང་བུམ་པ་དུས་སྔ་ཕྱི་གཉིས་སུ་གནས་པ་ཡང་མི་འགལ་ལོ། །དེས་ན་དེ་འདྲ་བའི་གནས་པ་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་དུས་ན་གནས་པ་དང་ས་ལ་མི་གནས་པ་ལྟ་བུའི་གནས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དགག་བྱའོ། །གནས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་དུས་ཀུན་ཏུ་སྔ་མ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་དགོས་པས་རྒ་བ་དང་འཇིག་བའི་བྱ་བ་འགལ་གྱི་གནས་པ་ཙམ་དང་མི་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། ག
Chinese
是因为它脱离了存在的行为。持续存在的事物也不会存在，因为除了前两者之外，持续存在的事物本质上是不存在的。如果持续存在的事物存在，那么存在的行为就会变成两种，因此存在者也会变成两种。此外，自性存在的生已经被遮止，因为没有它，对于任何非自性所生的事物来说，存在怎么会变成自性存在呢？不会的。第二点是：此外，如果考察这个存在，它不会超出两种情况，也就是说，对于正在消逝的事物显现出趋向于消逝的状态，存在自性存在是不合理的，因为存在和消逝的行为是相互矛盾的。如果认为在存在的时候不是正在消逝，那么任何不是正在消逝的事物都不应该是事物，那么对于它来说，存在怎么会变成自性存在呢？此外，一切事物都是在任何时候都在衰老，也就是在变化，以及死亡，也就是在毁灭，具有连一刹那也不放过的性质，那么对于哪些事物来说，存在会变成自性存在呢？有什么不衰老和死亡而存在的事物呢？没有的。 在这里，无论是常还是刹那，从其自成的时间之外，在第二个时间存在，即使在名言中也是没有的。因此，作为无常的特征所说的刹那，是指不从其自成的时间之外，在第二个时间停留，而不是指仅仅停留一瞬间就是刹那的意义。因此，一年圆满需要十二个月圆满，在那之后，那一年不会存在，所以一切常也是不从其自成的时间之外，在第二个时间停留的刹那。例如，虽然用声音来区分的无常不会跟随瓶子，但无常会跟随声音和瓶子两者一样。存在于先前时间的瓶子，即使在之后的时间不存在，瓶子存在于先前和之后两个时间也是不矛盾的。因此，像那样的存在，以及一切事物在自身的时间存在，以及像不在地上那样的存在，在名言中是存在的，所以应该遮止自性存在。如果存在是自性存在的，那么在任何时候都必须像先前一样存在，所以与衰老和毁灭的行为是矛盾的，但仅仅与存在是不矛盾的。第三点是：
English
Because it is devoid of the act of abiding. That which is abiding also does not abide, because other than the former two, that which is abiding is not existent by its own nature. And if that which is abiding abides, then the act of abiding would become two, and therefore the abider would also become two. Furthermore, the birth that exists by its own nature has already been refuted, and since that does not exist, how could abiding become existent by its own nature for anything that is not born by its own nature? It will not. The second point is: Furthermore, if we examine this abiding, it does not go beyond two possibilities, and that is, for a thing that is in the process of ceasing, the very fact that it is manifestly directed towards ceasing, it is not reasonable for abiding to exist by its own nature, because the acts of abiding and ceasing are incompatible. If you think that it is not in the process of ceasing at the time of abiding, then anything that is not in the process of ceasing should not be a thing, so how could abiding become existent by its own nature for it? Furthermore, all things are of a nature that they are aging at all times, that is, changing, and dying, that is, decaying, without letting go for even a moment, so for which things would abiding become existent by its own nature? What thing exists that abides without aging and dying? There is none. Here, whether it is permanent or momentary, abiding for a second time from the time of its own establishment does not exist even in name. Therefore, the moment that is spoken of as the characteristic of impermanence is that which does not remain for a second time from the time of its own establishment, and it is not the meaning of momentariness that it only remains for a short while. Therefore, in order for a year to be complete, twelve months must be complete, and after that, that year will not abide, so all permanence is also a moment that does not remain for a second time from the time of its own establishment. For example, although the impermanence distinguished by sound does not follow the vase, impermanence follows both sound and vase in the same way. Although the vase that exists in the former time does not exist in the later time, it is not contradictory that the vase exists in both the former and later times. Therefore, such abiding, and all things abiding in their own time, and abiding like not abiding on the ground, exist in name, so existence by its own nature should be refuted. If abiding is existent by its own nature, then it must abide as it was before at all times, so it is contradictory to the acts of aging and decaying, but it is not contradictory to merely abiding. The third point is:
Tibetan
ཞན་ཡང་གནས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་གནས་བྱེད་གཉིས་ལས་མི་འདའ་ལ་དེ་ཡང་གནས་པ་གནས་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་གནས་པར་བྱེད་པ་མི་རིགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱིས་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་སྦྱར་ཏེ། གལ་ཏེ་གནས་པ་གཞན་ཞིག་གིས། །དེ་གནས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའོ། །གནས་པ་གནས་པར་བྱེད་པ་རང་གིས་ཀྱང་གནས་པར་བྱེད་པ་མི་རིགས་པའང་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་རང་གིས་སྐྱེད་པ་མ་ ཡིན་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་གནས་པ་འདི་ནི་མི་གནས་པས། རང་གི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས། །གལ་ཏེ་གནས་པས་གནས་བྱེད་ན། །གནས་ན་ཅི་ཞིག་གནས་སུ་ཡོད། །ཅེས་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང༌། ཆོས་འདི་དག་ནི་མི་གནས་ཏེ། །འདི་དག་ལ་ནི་གནས་ཡོད་མིན། །གནས་མེད་གནས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་ཀྱང༌། །རང་གི་ངོ་བོས་རྙེད་མ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་མགོན་པོས་གནས་པ་དང༌། །སྐྱེ་བ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་དེ་ལྟའི་འཇིག་རྟེན་མགོན། །རིག་ནས་ཏིང་འཛིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གནས་པ་དང་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པར་རྒྱལ་བས་ཆོས་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག་པར་བསྟན་ནོ། །སྡུད་པ་ལས་ཀྱང༌། གང་ཞིག་གཟུགས་ལ་མི་གནས་ཚོར་ལ་མི་གནས་ཤིང༌། །གང་ཞིག་འདུ་ཤེས་མི་གནས་སེམས་པར་མི་གནས་ལ། །རྣམ་ཤེས་གང་མི་གནས་པ་ཆོས་ཉིད་གནས་པ་སྟེ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །རྟག་དང་མི་རྟག་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྡུག་མི་སྡུག །བདག་དང་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་སྟོང༌། །འབྲས་བུ་ཐོབ་དང་དགྲ་བཅོམ་ས་ལ་མི་གནས་ཤིང༌། །རང་རྒྱལ་ས་དང་དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སར་མི་གནས། །ཇི་ལྟར་འདྲེན་པ་འདུས་མ་བྱས་ཁམས་མི་གནས་ཤིང༌། །དེ་བཞིན་འདུས་བྱས་ལ་ཡང་མི་གནས་གནས་མེད་སྤྱོད། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གནས་ལ་གནས་མེད་གནས། །གནས་མེད་གནས་ཡིན་འདི་ནི་རྒྱལ་བས་གནས་པར་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། འགག་པ་ལ་དཔྱད་ནས་འགོག་པའི་ཚུལ། ཉེས་པ་དེ་རང་ལ་མི་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན། འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་དུ་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་ཆོས་འཇིག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་དགག་པ་ལ་ལྔ། དུས་གསུམ་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །གནས་པ་ཡིན་མིན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །གནས་སྐབས་རང་གཞན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །དངོས་པོ་ཡོད་མེད་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །འཇིག་བྱེད་གཞན་ཡོད་མེད་ལ་
Chinese
此外，如果存在是自性存在的，那么它不会超出能住和所住二者，而且安住者安住，被其他安住者安住是不合理的。正如已经证明生不是由其他所生一样，也应将此应用于此。如果其他安住者，那么它的安住将没有尽头。这就是说。安住者安住，自己安住也是不合理的，也应如生不是自己所生一样应用，因为这个安住是不安住的，自己的自性如何安住？如果安住者安住，那么安住时有什么可安住的？这就是说。《三摩地王经》中也说：这些法是不安住的，这些法没有安住，虽然用不安住的安住之语表达，但不是以自己的自性所能获得的。世间怙主没有开示安住和生，因此认识到那样的世间怙主，从而了解三摩地。如是，认识到胜者开示了安住和生在自性上是不存在的，从而了解三摩地吧。在《摄颂》中也说：任何不住于色，不住于受，任何不住于想，不住于行，不住于识，凡是不住者，即是法性安住，这是殊胜般若波罗蜜多的行境。常与无常，乐与苦，苦与非苦，我与无我，如是真如与如是空，获得果位与阿罗汉不住于地，独觉地和如来地也不住。如引导者不住于无为界，同样也不住于有为，行于无住。如是菩萨于住处行于无住，无住是住处，这是胜者所说的住处。如是说。第三有三： 通过观察灭而遮止的方式，过失与自身不相符的原因，以及驳斥认为坏灭是无因的观点。第一是：如果生和住是自性存在的，因为与它们一起作用的法——灭是存在的。如果这样说，对此有五种驳斥：从三时进行观察而驳斥，从是否安住进行观察而驳斥，从安住的场合是自是他进行观察而驳斥，从事物存在与否进行观察而驳斥，以及从是否存在其他能坏者
English
Furthermore, if abiding exists by its own nature, then it does not go beyond the two, the abider and the abode, and also the abider abides, it is unreasonable for it to be abided by others. Just as it has been shown that birth is not caused by others, so too should this be applied here. If another abider, then its abiding will be without end. That is what it says. It is also unreasonable for the abider to abide, to abide by itself, and it should be applied as birth is not self-caused, because this abiding is non-abiding, how can its own nature abide? If the abider abides, then what is there to abide when abiding? That is what it says. Also in the Samadhiraja Sutra it says: These dharmas are non-abiding, these do not have an abode, although expressed by the term of non-abiding abiding, it is not obtained by its own nature. The protector of the world did not teach abiding and birth, therefore, recognizing such a protector of the world, thereby understand samadhi. Thus, recognize that the Victorious One taught that abiding and birth do not exist in their own nature, thereby understand samadhi. Also in the Compendium it says: Whatever does not abide in form, does not abide in feeling, whatever does not abide in perception, does not abide in formation, does not abide in consciousness, whatever does not abide, that is the abiding of the dharma nature, this is the supreme conduct of prajnaparamita. Constant and impermanent, pleasure and suffering, suffering and non-suffering, self and non-self, thusness and suchness emptiness, obtaining fruition and arhats do not abide on the ground, the ground of the solitary realizer and the ground of the Thus Gone One also do not abide. Just as the guide does not abide in the unconditioned realm, likewise it does not abide in the conditioned, it acts in non-abiding. Thus, the Bodhisattva abides in non-abiding in the abode, non-abiding is the abode, this is the abode spoken by the Victorious One. Thus it is said. The third has three: The way to prevent by examining cessation, the reason why the fault does not match itself, and refuting the view that destruction is without cause. The first is: If birth and abiding are self-existent, because the dharma of acting together with them, destruction, exists. If you say so, there are five refutations to this: refute by examining the three times, refute by examining whether it is abiding or not, refute by examining whether the occasion of abiding is self or other, refute by examining whether the thing exists or not, and from whether there is another destroyer