Tibetan
་ཡོད་པ་ནི་དབུ་མའོ། །ཡང་ན་ཀ་ཞེས་པའི་མིང་གིས་བརྗོད་པས་དབུ་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དབུ་མའི་གྲུབ་པའི་མཐའོ་ཞེས་ལེགས་ལྡན་གྱིས་བཤད་དོ། །མ་ངྷྱ་མ་ཀའི་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ལ་བརྩམས་ནས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་སམ་དབུ་མའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་དབུ་མ་ཞེས་བཏགས་པའོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་དབུས་ལ་དབུ་མར་འཆད་ན་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གཙང་དང་མི་གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་གཉི་གའི་མཐའ་ནི་རྣམ་སྤངས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པར་ཡོང་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། དེས་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལྟར་མཐའ་ཉི་ཚེ་བ་བཀག་ནས་དེ་དང་བྲལ་བའི་དབུས་བདེན་པར་བཟུང་ནས་མི་གནས་ཞེས་སྟོན་པས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་དབུས་མེད་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས། མཐའ་ནི་ཟད་དང་མཇུག་ཆ་དང༌། །ཉེ་དང་ཕྱོགས་དང་སྨད་པ་ལའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་མཐའི་སྒྲ་དོན་མང་པོ་ལ་འཇུག་ཀྱང་མཐའ་བྲལ་གྱི་མཐའ་ནི་དབུ་མ་སྣང་བ་ལས། གལ་ཏེ་དབུ་མ་ལ་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པ་བ་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དེ་ ཡོད་པས་རྟག་གོ་ཞེའམ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་སོང་ཞིང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ལྟུང་བའི་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་ཡུལ་དེ་ནི་འདིར་མཐའ་མིན་ལ་བློ་ཡང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་ཡིན་པས་མཐར་འཛིན་མིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ཡི་མཐའ་ནི་ལྟུང་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ན་བྲག་གཡང་ལ་མཐའ་དང་དེ་ལ་ལྷུང་བ་ལ་མཐའ་ལ་ལྟུང་ཞེས་སྨྲ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་སྲིད་པས་ཡང་དག་པར་མེད་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་མེད་ཅེས་པ་མེད་པའི་མཐར་འཛིན་དང་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེས་འགོག་པ་མེད་མཐའ་འགོག་པ་མིན་ཀྱང༌། དགག་བྱ་བཀག་པའི་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་འཛིན་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཐར་ལྟུང་བས་དེ་འགོག་པ་ཡང་མེད་མཐའ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །ལས་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མ་སུས་ཀྱང་གནོད་མི་སྲིད་པས་དེ་དག་ཡོད་པ་མིན་པའམ་མེད་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ནི་མེད་མཐའ་དང་དེའི་མཐར་འཛིན་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་མེད་མཐའ་དང་དེའི་མཐར་འཛིན་མིན་ནོ། །འདི་ནི་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མེད་མཐའ་ཡིན་ལ་སྔ་མ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མེད་མཐའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་བཀག་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་རམ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ནི་ཡོད་མཐའ་དང་དེའི་མཐར་འཛིན་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ་མཁྱེན་བརྩེ་ཡོད་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཡོད་མཐའ་དང་དེའི་མཐར་འཛིན་མིན་ནོ། །གཞུང་གི་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་དོན་དམ་པ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་མཐར་བཤད་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེས་ན་གང་དུ་བཟུང་བས་འཛིན་པ་པོ་ཕུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་མཐར་ལྟུང་ཞེས་བཏགས་པའི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་ལྟུང་ལུགས་ནི་དེ་ལྟར་དུ་ཤེས་པར་བྱའི་ཡོད་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་དེའི་མཐར་བྱས་ནས་དེ་སྤོང་པ་ན། ཡོད་པ་མིན་མེད་པ་མིན་ཞེས་པའི་ཟེར་ལུགས་ལ་རེ་ཞིང་གཟུགས་མེད་སྒྲ་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་འགྱུར་འཆོས་པ་ལ་ནན་ཏན་བསྐྱེད་ཀྱང་ངལ་བ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །རྩ་བ་ནི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀུན་གྱི་གཞི་འཛིན་པའི་ལུས་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་རེ་བ་མིན་པའོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ནི་ཚིགས་བཅད་དུ་བསྒྲིགས་པ་ལ་བྱེད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་ལེའུ་ནི་མིན་ནོ། །འདི་ལ་ཚིགས་བཅད་ནི་བཞི་བརྒྱ་ཞེ་དགུ་ཡོད་ལ་རབ་བྱེད་ནི་ཉེར་བདུན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། སྟོན་པ་ལ་རྟེན་འབྱུང་མཐའ་བྲལ་དུ་གསུང་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ། རྟེན་འབྱུང་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བར་འགྲེལ་བའི་ཚུལ། དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་བཀའ་དྲིན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཕྱག་གོ །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་དོན་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ངག་འདིའི་དོན་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་སོགས་ཡོད་ཚུལ། ཁྱད་གཞི་ལ་ཁྱད་ཆོས་བརྒྱད་ལྡན་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་ གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་ཆེ་བ་བརྗོད་ནས། བརྗོད་བྱ་རྟེན་འབྱུང་གི་ངོ་བོ་དང་ཐ་མི་དད་དུ་བཞུགས་པའི་སྟོན་པ་ལ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ཕྱག་མཛད་པར་བཞེད་པས། གང་གིས་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རྟེན་འབྱུང་འགག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་བརྒྱད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ནི་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བརྗོད་བྱའོ། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་དེའི་ཉིད་དགོས་སོ། །ཚིག་གསལ་ལས་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་གཞུང་
Chinese
存在的就是中观。或者以“ka”这个名称来称呼，就叫做中观，善护说：是中观的宗派。以梵语的词根为基础，中观的论典或者中观的宗派就叫做中观。如果将远离二边的中间解释为中观，那么如《定解宝灯》中所说：有和无，这两个都是边。清净和不清净，这也是边。因此，完全舍弃这二边的，智者也不会安住于中间。这样说应该如何理解呢？这是像说有自性的人一样，遮止了片面的边，然后执取与此分离的真实的中间，并显示不住于此，所以并不是显示舍弃了有无等一切边的中间。在《辨析理智》中说：边是穷尽和结尾，近和方向以及卑贱。如是所说，边的词义有很多种，但是离边的边就是中观显现。如果中观具有心之自性的本体的实物，无论是什么，那么，在那时，因为有它，所以是常还是无常，如果明显地执着于此，又怎么会变成边呢？如实地随顺实物的真相，如理作意本身就是堕落之处，这不合道理。如是所说。也就是，如其所执着的那样存在的对境，在这里不是边，而且心也是如理作意，所以不是执边。因此，此处的边是堕落之处，就像世间上称悬崖为边，从那里掉下去叫做堕入边一样。对于此，真实存在，在名言中也是不可能的，因为真实不存在，所以在名言中存在，说胜义中不存在，这并不是执着于无的边，也不是否定不是这样的，虽然不是破除无边，但是，如果执着于所破除的否定，是真实存在的，那么就会堕入无实物的边，因此破除它也是破除无边。业果等诸法，在名言中存在，任何量士夫都无法损害，因此执着于这些不是有或者无的对境和有境，就是无边和执着于它的边，对于佛陀...
English
That which exists is Madhyamaka. Or, it is called Madhyamaka because it is referred to by the name "ka," and Lekden said it is the Madhyamaka school. Based on the root of the word Madhyamaka in Sanskrit, the Madhyamaka treatise or the Madhyamaka school is called Madhyamaka. If the middle that abandons the two extremes is explained as Madhyamaka, then as it is said in the Samadhiraja Sutra: 'Existence and non-existence, both of these are extremes. Purity and impurity, this is also an extreme. Therefore, having completely abandoned both extremes, the wise will not even abide in the middle.' How should this be understood? This is like those who speak of entities, who block the limited extremes and then grasp the true middle that is separate from them, and show that they do not abide in it, so it is not showing that the middle that has abandoned all extremes such as existence and non-existence is non-existent. In the Explanation of Reasoning, it says: 'An extreme is exhaustion and the end, nearness and direction and baseness.' As it is said, the meaning of the word extreme has many applications, but the extreme of being free from extremes is the Madhyamaka appearance. If the Madhyamaka has any object of the nature of the mind's own essence, then, at that time, because it has it, how can it become an extreme to be obviously attached to whether it is permanent or impermanent? It is not reasonable to say that following the reality of things as they are and properly attending to them is a place of downfall. As it is said. That is, the object that exists as it is grasped is not an extreme here, and the mind is also properly attending, so it is not grasping at an extreme. Therefore, the extreme here is a place of downfall, just as in the world a cliff is called an extreme, and falling from it is called falling into an extreme. For this, true existence is not possible even in name, because true non-existence exists in name, so saying that it does not exist in ultimate reality is not grasping at the extreme of non-existence, nor is it denying that it is not so, although it is not refuting the extreme of non-existence, but if one clings to the negation that has been refuted as truly existing, then one will fall into the extreme of non-existence, so refuting it is also refuting the extreme of non-existence. Since no valid cognizer can harm the fact that phenomena such as cause and effect exist nominally, the object and subject that grasp these as not existing or non-existent are the extreme of non-existence and grasping at that extreme, for the Buddha...
Chinese
像“无有”这样的，并非断见和执持于断见。这是诽谤的断见，前面的是增益的断见。因此，除了前面所说的遮止之外的法，以胜义谛或自相而执持为有的境和有境，是常见和执持于常见，像“佛有智慧和慈悲”这样的，并非常见和执持于常见。经论的某些场合中，也有将胜义谛有的一切都说成是常见的。因此，应当如是了知，凡是以执著而使执著者毁灭的，就称为堕入有无二边的边见，如果仅仅因为有无这两个词就执著于此，并舍弃它，而期望“非有非无”的说法，并努力改变“无色无声”等等，也只是徒劳而已。根本是像所有中观论典的基础一样，并非只偏向一方。偈颂是指编纂成诗句，并非广为人知的章节。这里有四百四十九个诗句，二十七个品。第二部分分为三：以宣说导师以缘起离边的方式赞叹；解释缘起远离八边的道理；如是忆念导师的恩德而作礼敬。第一部分分为二：总义和支分义。第一部分分为三：此语之义具有论典的所诠等；具有八种特性的所依；遣除对此的辩驳。第一部分是：导师为了以不颠倒地显示导师将要宣说的所有论典的所诠，而宣说其伟大，因此，导师认为对所诠缘起的自性无二无别的导师作具有造论之因的礼敬，所以说了“以何”等。其中，以缘起不灭等八种特性来区分的是《根本慧论》的所诠。一切戏论寂灭且具有寂灭自性的涅槃是其必要。从《明句论》的供赞文
English
Things like 'non-existence' are not nihilistic views or clinging to them. This is the nihilism of defamation, while the former is the nihilism of exaggeration. Therefore, objects and subjects that hold as truly existent or existent by their own characteristics, other than the previously mentioned prohibitions, are eternalism and clinging to it. Things like 'Buddha has wisdom and compassion' are not eternalism or clinging to it. In some instances in the scriptures, everything that exists in ultimate truth is also described as eternalism. Therefore, one should understand that falling into extremes of existence and non-existence, which is named as falling into extremes because clinging to it destroys the clinger, is like that. If one clings to just the words 'existence and non-existence' and abandons them, hoping for the saying 'neither existent nor non-existent,' and diligently tries to change 'without form, without sound,' etc., it is just a waste of effort. The root is like the foundation of all Madhyamaka treatises, not just leaning to one side. 'Verse' means arranged in stanzas, not the well-known chapters. There are four hundred and forty-nine verses here, and twenty-seven chapters. The second part has three sections: praising the teacher by saying that dependent arising is free from extremes; explaining how dependent arising is free from the eight extremes; and paying homage while remembering the kindness of the teacher in this way. The first part has two sections: the general meaning and the meaning of the limbs. The first part has three sections: the meaning of this statement has the subject matter of the treatise, etc.; the basis of distinction has eight characteristics; and refuting the objections of others to this. The first part is: The teacher, in order to show the greatness by showing the subject matter of all the treatises that the teacher will explain without reversing it, therefore, the teacher considers paying homage to the teacher who is inseparable from the nature of dependent arising as the cause of composing the treatise, so he said 'By what,' etc. Among them, what is distinguished by eight characteristics such as the non-cessation of dependent arising is the subject matter of the Root Wisdom. Nirvana, which is the pacification of all elaborations and has the nature of pacification, is its necessity. From the praise of the Clear Words