Tibetan
ང་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ལོག་པའི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་མི་མཐོང་ངོ་། །བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་མེད་ན་རྒྱལ་བས་ཕལ་ཆེར་དེ་དག་ལ་བརྩམས་ནས་ཆོས་བསྟན་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་བརྩད་པའི་ལན་དུ། ཁོ་བོ་ཅག་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་བསལ་བ་སྟོན་གྱི་དེ་དག་མེད་ཅེས་མི་སྨྲ་བས་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཆོས་བསྟན་པ་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་དག་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་ལྟ་བ་ལ་ནི་ཆོས་བསྟན་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ལྟ་བ་དེ་དག་དང་ལྡན་ན་མྱང་འདས་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་དེ་རབ་བྱེད་གསུམ་གའི་རྩོད་སྤང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ཁམས་དྲུག་ལ་མཚན་མཚོན་དང་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་བཀག་པ་ཡང་རྟོག་ག་ཙམ་གྱིས་མིན་གྱི་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་དང༌། རབ་བྱེད་འདིས་ཁམས་ལ་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་བཀག་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱོགས་ཙམ་བརྗོད་ན། ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་ལྟ་བ་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་དྲངས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ་ཚངས་པ་ཁྱད་ པར་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང༌། ནང་གི་སའི་ཁམས་གང་ཡིན་པ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་གང་ཡིན་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་པ་དང་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ་མཚན་ཉིད་མེད་པར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ་ཞེས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡིས་དེ་རྟོགས་པས། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱིས་མི་གོས་སོ། །ཞེས་དང༌། འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང༌། བུ་མོ་ཁམས་དག་ཇི་ལྟར་བ་ལྟ་བར་བྱ། བུ་མོས་སྨྲས་པ་འཇམ་དཔལ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་བསྐལ་པས་བསྲེགས་པ་ན་ཐལ་བ་ཡང་མེད་པ་ལྟར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རབ་བྱེད་འདི་ཡི་རིགས་པ་རྣམས་ནི་གསུང་རབ་དེ་དག་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཆོས་རྣམས་མཚན་ཉིད་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞི་དང་བྲལ་བར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལྟ་བའི་མིག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་མིག་དེ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁམས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མཚོན་དང་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་གསུངས་པ་ལ་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་མིན་པར་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་གིས་ཡོད་ན་མཚན་མཚོན་ལ་སོགས་
Chinese
我，具有寂静的体性，远离一切分别念。从知识和所知的戏论中解脱出来的本体，是胜义谛空性的自性，不可见。在佛护（Buddhapālita）的著作中，有人辩论说，如果没有蕴、界、处，那么诸佛以它们为基础来宣说佛法就变得没有意义了。作为回应，我们宣说断除有和无的两种边，但我们不说它们不存在，因此对我们来说，宣说佛法不会变得没有意义。对于那些执着于有和无的边见的人来说，宣说佛法才会变得没有意义，因为如果具有这些见解，就无法获得涅槃。这是对所有三种论式的辩驳。第二，对六界遮止了名相、表征和事物有无的自性，这不仅是通过臆测，而且是通过决定性的经文来确立的。并且，为了表明这个论式将解释所有经文中对界进行如此遮止自性的说法，现在只说出与决定性经文结合的方面。不要安住于有和无的边见，这就像之前引用的《三摩地王经》等经文一样。在梵天殊胜心请问经中也说：内部的地界和外部的地界是没有二元的意义。如来以智慧和知识证悟了无二元、无分别、体性唯一的这种无相的圆满正等觉。并且说：世间虚空的体性，虚空也没有体性。因此，通过它来证悟它，世间不会被法所染污。并且，《文殊师利游戏经》中也说：女儿，应当如何看待诸界？女儿说：文殊师利，例如，当三千大千世界被劫火焚烧时，连灰烬也没有。如此宣说了。因此，这个论式的理路，应当将这些经文，特别是所有宣说诸法远离名相和名相之基础的经文，理解为观视的眼睛，并且应当完全净化这只眼睛。第三，关于所说的诸界的名相、表征和事物有无，如果不是仅仅凭借名称的施设，而是凭借其自身的体性而存在，那么就应该有名相和表征等。
English
I, who have the nature of peace, am free from all conceptualizations. The essence that is liberated from all the elaborations of knowledge and objects of knowledge, the ultimate reality, the nature of emptiness, is invisible. In Buddhapālita's work, it is argued that if there were no aggregates, elements, or sense bases, then the Buddhas' teaching of the Dharma based on them would become meaningless. In response, we declare the elimination of the two extremes of existence and non-existence, but we do not say that they do not exist, so for us, the teaching of the Dharma does not become meaningless. For those who hold onto the extremes of existence and non-existence, the teaching of the Dharma becomes meaningless, because if they possess these views, they will not attain Nirvana. This is the refutation of all three arguments. Secondly, the negation of the characteristics, signs, and the nature of existence and non-existence of the six elements is established not only by speculation but also by definitive scriptures. And, in order to show that this treatise will explain all the scriptures in which the elements are negated in this way, only the aspect of combining with definitive scriptures is now stated. Do not abide in the extremes of existence and non-existence, as in the previously quoted Samadhiraja Sutra and other scriptures. In the Brahma Visesacinti Pariprccha Sutra, it is also said: Whatever is the internal earth element and whatever is the external earth element is the meaning of non-duality. The Tathagata, with wisdom and knowledge, has awakened to the complete and perfect enlightenment of this non-duality, non-differentiation, and single nature, which is without characteristics. And it says: The nature of space in the world, space also has no nature. Therefore, by realizing it through that, the world is not stained by Dharma. And in the Manjushri Vikridita Sutra, it is also said: Daughter, how should the elements be viewed? The daughter said: Manjushri, for example, when the three thousand great thousand worlds are burned by the fire of the eon, there is not even ash left. Thus it was declared. Therefore, the reasoning of this treatise should understand these scriptures, especially all the scriptures that declare that phenomena are free from characteristics and the basis of characteristics, as the eye of viewing, and that eye should be completely purified. Thirdly, regarding the mentioned names, signs, and existence and non-existence of things of the elements, if it exists not merely by the designation of names, but by its own nature, then there should be names and signs, etc.
Tibetan
པར་གཞག་ཏུ་མི་རུང་བར་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་ངེས་པར་བྱ། དེ་ནས་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ལ་མཚན་མཚོན་དང་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་དུ་འཇོག་པ་ཆེས་འཐད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་རྣམས་ངེས་པར་བྱའོ། །ཁམས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་ བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་ལ་གསུམ། རྟེན་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཡོད་པ་དགག །མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་ཡོད་པ་དགག །རྒྱུ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་རྟེན་ཅན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དགེ་སློང་དག་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་བཏགས་པར་ལྷུང་བ་ནི་མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་ནས་ཡིད་བདེ་བའི་གནས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མངོན་པར་ཞེན་པར་གྱུར་ནས་འདོད་ཆགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཆགས་པར་གྱུར་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཆགས་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ནའང་དེ་ལྟར་ནི་མེད་དོ། །འདི་ལ་གསུམ། འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག །བཀག་པ་རྣམས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ། རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྔ་ཕྱིར་འབྱུང་བ་དགག །ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ཆགས་པ་ཡོད་མེད་དགག །ཆགས་པའི་སྔ་ རོལ་ན་འདོད་ཆགས་ཡོད་མེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཚུལ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་ལ་དེ་ཡང་ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པ་ནི་འོག་ཏུ་འགོག་པས་འདིར་ཆགས་པ་སྔར་ཡོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཡོད་དམ་ཕྱིས་ཡོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཡོད་བརྟག་གྲང༌། གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་འདོད་ཆགས་མེད་པ་སྟེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཆགས་པ་གཅིག་ཡོད་ན་ནི་ཆགས་པ་སྔར་ཡོད་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་སྔར་ཆགས་པ་ཡོད་པ་ན་ཕྱིས་འདོད་ཆགས་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་ཞིག་ན། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཡང་ཆགས་པར
Chinese
应当确定以理智确立的不可更改之义。之后，仅凭名称的词语所安立，就以最合理的道理来确定名相和事物存在与否的二谛之义。名为《界观察》的八偈之自性，即第五品之释。第二（部分）分三：遮破所依之烦恼存在；遮破自性生灭住存在；遮破因、业和作者存在。第一（部分）分三：解释论著之正文；与了义之教证相结合；总结意义并标明名称。第一（部分）是：此处所说蕴、界、处是自性存在的，因为能缘彼等之所依的烦恼之故。如薄伽梵（世尊）所说：诸比丘，幼稚的异生凡夫不具足闻法，堕入假立之境，即眼见诸色后，便对适意之境生起执着。彼执着后，便生起贪欲。生起贪欲后，便以身语意造作由贪欲所生的业。如是宣说了贪等烦恼是遍一切烦恼之因。此处若贪等自性存在，则蕴等也应自性存在，然并非如此。此（处）分三：遮破贪欲和贪著自性存在；总结所遮破之内容；将此理推广至其他。第一（部分）分二：遮破先后产生；遮破同时产生。第一（部分）分二：遮破贪欲之前有贪著存在与否；遮破贪著之前有贪欲存在与否。第一（部分）是：若贪欲自性存在，则不离三种情况，然与贪著同时存在的情况将在下文遮破，故此处应观察是先有贪著的贪欲存在，还是后有贪著的贪欲存在？若贪欲之前没有贪欲，即存在一种与贪欲分离的贪著，则贪著先存在，依此而有贪欲。若是这样，那么先前有贪著，之后才有贪欲，这又有什么道理呢？即使与贪欲分离，也仍然是贪著。
English
The meaning established by reason as unchangeable should be ascertained. Then, based solely on the establishment of terms of names, the meaning of the two truths, whether names and signs and things exist or not, should be ascertained in the most reasonable way. This is the explanation of the fifth chapter, which is the nature of eight verses called "Examination of the Elements." The second (part) has three: refuting that the dependent afflictions exist; refuting that the characteristics of arising, ceasing, and abiding exist; refuting that cause, action, and agent exist. The first (part) has three: explaining the text of the treatise; combining it with the definitive meaning of the scriptures; summarizing the meaning and indicating the name. The first (part) is: Here it is said that the aggregates, elements, and sources are inherently existent, because the afflictions that are dependent on them are apprehended. As the Bhagavan (the Blessed One) said: Monks, childish ordinary beings who are not endowed with learning fall into the realm of imputation, that is, after seeing forms with the eye, they become attached to pleasant places. After they become attached, they generate desire. After they become attached, they perform actions arising from desire with body, speech, and mind. Thus, it is taught that afflictions such as desire are the cause of all afflictions. Here, if desire and so on are inherently existent, then the aggregates and so on should also be inherently existent, but that is not the case. This (part) has three: refuting that desire and attachment are inherently existent; summarizing the refutations; applying this reasoning to others as well. The first (part) has two: refuting that they arise sequentially; refuting that they arise simultaneously. The first (part) has two: refuting whether attachment exists before desire; refuting whether desire exists before attachment. The first (part) is: If desire is inherently existent, then it does not deviate from three possibilities, but the case of existing simultaneously with attachment will be refuted below, so here it should be examined whether there is desire that exists before attachment, or desire that exists after attachment? If there is no desire before desire, that is, there is an attachment that is separate from desire, then attachment exists first, and based on that, desire exists. If that is the case, then there was attachment before, and then there is desire later, what reason is there for saying that? Even if it is separate from desire, it is still attachment.