Chinese
而且对于事物来说，在产生的时候从任何地方都不会来，消失的时候也不会到任何地方去，要通过推理来反复修习，对于其他一切行为也要这样去做。这样一来，对于真如的辨析智慧就会极度增长，而且一切行住坐卧的行为都会像幻觉一样显现。观察来去品，是二十五颂的本体，是第二品广释的解说。 第二，广说二种无我，分为五部分：分别解说补特伽罗和法；揭示仅仅是事物自性为空性；进入无我之真如的方式；揭示时间自性为空性；揭示有之相续自性为空性。 第一部分分为两点：解说法无我；解说补特伽罗无我。 第一部分分为两点：解说三种法无我；驳斥其中存在我的论证。 第一部分分为三点：在处（སྐྱེ་མཆེད་）上破法我；在蕴上破法我；在界上破法我。 第一部分分为三点：解说论典的论述；用经文的意义与之结合；总结意义并指出名称。 第一部分分为两点：提出前方的观点；驳斥它。 第一部分是：这里说道，如果来去等三种不存在，即使那样，也要依赖于经文而承认能见者等，如《法句经》中说：见、听、嗅、尝、触和意，依次从眼根到意根之间显示为六种。它们的行境依次是可见之物，以及用“等”字概括的可听之物、可嗅之物、可尝之物、可触之物和可思之物，即宣说了色声等六种。因此，因为能见色，所以显示为见，其他也是因为能执持各自的对境而显示。虽然通过一一说出“见”等名称而成立了数量，但之所以说“六”，是为了在名言中也要明确认识到，在这些之外，没有能缘取色等其他事物的作者。
English
Moreover, for things, when they arise, they do not come from anywhere, and when they cease, they do not go anywhere. One should cultivate this repeatedly through reasoning, and one should do the same for all other actions. By doing so, the wisdom that discerns suchness will increase greatly, and all actions of walking, standing, sitting, and lying down will appear like illusions. The chapter on examining coming and going, which is the essence of twenty-five verses, is the explanation of the second chapter's extensive commentary. Second, the extensive explanation of the two kinds of selflessness is divided into five parts: explaining the distinction between phenomena and persons; revealing that the nature of mere things is emptiness; the way to enter the suchness of selflessness; revealing that the nature of time is emptiness; and revealing that the nature of the continuum of existence is emptiness. The first part is divided into two points: explaining the selflessness of phenomena; and explaining the selflessness of persons. The first part is divided into two points: explaining the selflessness of the three phenomena; and refuting the arguments for the existence of self within them. The first part is divided into three points: refuting the self of phenomena in the sense bases (skye mched); refuting the self of phenomena in the aggregates; and refuting the self of phenomena in the elements. The first part is divided into three points: explaining the treatise's statement; combining it with the meaning of the scriptures; and summarizing the meaning and pointing out the name. The first part is divided into two points: presenting the previous view; and refuting it. The first part is: Here it is said that even if the three, such as coming and going, do not exist, even so, one must rely on the scriptures and acknowledge the seer, etc., as it is said in the Abhidharma: Seeing, hearing, smelling, tasting, touching, and mind are shown as six in order from the eye sense to the mind sense. Their objects of activity are, in order, what is to be seen, and what is to be heard, what is to be smelled, what is to be tasted, what is to be touched, and what is to be thought, summarized by "etc.," that is, the six, such as form and sound, are proclaimed. Therefore, because it sees form, it is shown as seeing, and the others are also shown because they hold their respective objects. Although the number is established by mentioning each name such as "seeing," the reason for saying "six" is to clearly recognize that in conventional terms, there is no agent that focuses on other things such as form besides these.
Tibetan
ཤད་དོ། །རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་བས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་སྡེ་འགའ་ཞིག་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལྟ་བའི་ཆོས་གསུམ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག །རིགས་པ་དེ་གཞན་ལའང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལྟ་བའི་བྱེད་པ་པོ་དགག །ལྟ་བའི་ལས་དང་བྱ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མིག་ལྟ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་དགག །བདག་གམ་རྣམ་ཤེས་ལྟ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་ལ་མི་ལྟ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག །ལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་མ་འབྲེལ་བརྟགས་ལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རྟགས་དགོད་པ། མ་ངེས་པ་སྤང་བ། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རབ་བྱེད་བརྒྱད་པའི་འགྲེལ་པར་བལྟ་བྱ་དང་ལྟ་བྱད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་བཀག་སྟེ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལྟར་ལྟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དགག་བྱ་ཡིན་གྱི་ཡོད་ཙམ་མིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་མིག་དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་ནི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་སྟེ། རང་ཉིད་རང་གི་བལྟ་བྱ་ཡིན་པའི་རང་ལ་བྱ་བྱེད་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གང་ཞིག་བདག་ལ་མི་ལྟ་བ་དེ་ལ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ལྟ་བ་ཡོད་དེ་ལྟ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་དེ་དཔེར་ན་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་ལྟ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་ འགལ་བས་རང་ལ་མི་ལྟ་བར་མཚུངས་བཞིན་དུ་མིག་གཟུགས་ལ་ལྟ་ལ་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་མི་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་དེ་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་ལ་ལྟ་མི་ལྟ་མཚུངས་པའི་རིགས་པའོ། །བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས། ཆུ་ལ་རླན་དང་མེ་ལ་ཚ་བ་དང་སྣ་མའི་མེ་ཏོག་ལ་དྲི་ཞིམ་པ་མཐོང་ན་དེ་དག་དང་ལྡན་པ་ལས་ས་དང་ཆུ་དང་གོས་ལ་རླན་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་བཞིན་དུ། ལྟ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ཐོག་མར་མིག་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ནས་གཟུགས་ལ་ཡང་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་ལས་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་ཡང་མི་ལྟའོ་ཞེས་འགོག་སྟེ་དེ་ཡང་བརྒྱ་པ་ལས། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནི། །ཐོག་མར་བདག་ལ་སྣང་འགྱུར་ན། །མིག་ཉིད་ལ་ཡང་མིག་གིས་ནི། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འཛིན་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་རིགས་པ་དང་དོན་གཅིག་ཏུ་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མེ་ནི་རང་མི་སྲེག་ཀྱང་གཞན་སྲེག་པ་བཞིན་དུ་རང་ལ་མི་ལྟ་ཡང་གཞན་ལ་ལྟ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཡང་མི་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། ལྟ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་མེ
Chinese
完毕。如果自性不存在，就不会变成能见等，因此能见等是自性存在的，一些自宗如此说。第二（部分）分二：破斥能见的三个法自性成立。将此理证也运用到其他方面。第一（部分）分二：破斥能见的作者。破斥能见的行为和作用。第一（部分）分二：破斥眼睛是能见的作者。破斥我或识是能见的作者。第一（部分）分二：以不看自己的理由破斥。观察能见的行为是否相关联而破斥。第一（部分）分三：立宗。遣除不定。总结要义。第一：如《释量论·成量品》第八品的注释中所说，所见和能见被遮止为自性存在，而是被解释为互相观待而存在，同样，能见者等也是应遮止自性存在，而不是仅仅存在。看色法的眼睛，对于自己的自性来说，就仅仅不是能见，因为自己是自己的所见，自己对自己有能作和所作的相违。因此，如果某事物不看自己，那么对于蓝色等其他事物，又怎么会有能见呢？能见自性不存在，例如耳朵等一样。如果能见自性成立，则与依赖因相违，因此虽然同样不看自己，但眼睛能看色法，而耳朵等不能看，没有这种差别，因为对于无关联的其他事物，看与不看是一样的道理。如佛护（Buddhapalita）所说：如果在水中见到湿性，在火中见到热性，在藏红花的花朵上见到香味，就像从具有这些性质的物体中，区分出土地、水和衣服上的湿性等一样。如果能见以自己的自性存在，那么首先应该缘于眼睛，然后也缘于色法，但因为没有这种情况，所以也不看色法。这是遮止，也与《中论》中的道理相同。《中论》中说：一切事物的自性，如果首先显现于自己，那么眼睛本身，为什么不能被眼睛所见呢？第二：如果火不烧自己，但能烧其他事物一样，不看自己，但看其他事物的自性存在，也不相违背，这样想的话，为了极力论证能见自性存在，
English
Finished. If self-nature does not exist, it will not become seeing, etc. Therefore, seeing, etc., are self-existent, some of our own schools say. The second (part) is divided into two: refuting that the three dharmas of seeing are established by self-nature. Applying this reasoning to other aspects as well. The first (part) is divided into two: refuting the agent of seeing. Refuting the action and function of seeing. The first (part) is divided into two: refuting that the eye is the agent of seeing. Refuting that the self or consciousness is the agent of seeing. The first (part) is divided into two: refuting with the reason of not seeing oneself. Examining whether the action of seeing is related or not and refuting it. The first (part) is divided into three: establishing the thesis. Eliminating uncertainty. Summarizing the main points. First: As explained in the commentary on the eighth chapter of the "Pramāṇasamuccaya - Pramāṇasiddhi," the seen and the seer are negated as being self-existent, but are explained as existing in mutual dependence. Similarly, the seer, etc., should also be negated as being self-existent, not just existing. The eye that sees form, for its own self-nature, is just not seeing, because oneself is what is seen by oneself, and there is a contradiction between the agent and the object for oneself. Therefore, if something does not see itself, then how can there be seeing for other things such as blue? Seeing is not self-existent, like the ears, etc. If seeing is established by self-nature, it contradicts dependence on causes. Therefore, although it is the same as not seeing oneself, the eye can see form, but the ears, etc., cannot see it. There is no such difference, because for unrelated other things, seeing and not seeing are the same principle. As Buddhapālita said: If one sees wetness in water, heat in fire, and fragrance in saffron flowers, just as one distinguishes wetness, etc., on land, water, and clothes from objects that have these properties. If seeing exists by its own self-nature, then it should first be directed at the eye, and then also be directed at form, but because this is not the case, it does not see form either. This is a refutation, and it is also the same as the reasoning in the "Mūlamadhyamakakārikā." The "Mūlamadhyamakakārikā" says: The self-nature of all things, if it first appears to itself, then why cannot the eye itself be seen by the eye? Second: If fire does not burn itself, but can burn other things, not seeing oneself, but seeing the self-nature of other things existing, is not contradictory, if you think like this, in order to strongly argue that seeing is self-existent,