Tibetan
ལ་བཤད་དེ་ཟླ་བའི་དགོངས་བར་ཡང་སྣང་ངོ་། །ལེགས་ལྡན་གྱིས་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྒྲའི་ཟླ་བོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་གཡོ་བ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བའི་གཞི་བགོམ་པའི་ལམ་ཡིན་པར་ངེས་པས་གང་གི་བགོམ་པ་ལ་ཞེས་པ་ལ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་གཞི་ཡིན་པ་མི་རིགས་པ་དང༌། སྔར་སོང་བ་དང་མ་སོང་བ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་བཀག་པས་འགྲོ་བ་པོའི་བྱ་བ་བགོམ་པ་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་གང་གི་ཞེས་པ་འགྲོ་བ་པོ་ལ་འཆད་པ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་སྨྲའོ། །སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ནི་གང་ཕྱིར་དང་གང་ཚེ་སྨོས་ནས་དེ་ཕྱིར་དང་དེ་ཆེ་དངོས་སུ་མ་སྨོས་པ་མང་དུ་བྱུང་ཞིང༌། འགྲོ་བཞིན་པ་འགྲོ་བ་པོ་ལ་ཡང་ཡོད་ལ་སོང་མ་སོང་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་སྔར་བཀག་ཀྱང་སོང་མ་སོང་ལ་འགྲོ་བའི་རྩོམ་པ་སླར་ཡང་འགོག་པ་མི་ཟློས་པ་དང་འདྲ་བར་དགོངས་ནས་སྐྱོན་དེ་དག་ཡོད་པར་ མི་སེམས་སོ། །འདིར་དེ་ཡང་གང་ཕྱིར་བགོམ་པ་ལ་ཞེས་བསྒྱུར་བ་ནི་མི་དག་པས་འགྱུར་རྙིང་ལྟར་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་ལམ་ལ་སྤྱིར་སོང་མ་སོང་དང་བརྒལ་མ་བརྒལ་གཉིས་དངོས་འགལ་ཡིན་པས། དེ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པས་བགོམ་པའི་ལམ་མི་སྲིད་པར་གཞུང་སྔ་མས་བཤད་ལ། གཞུང་འདིས་སོང་མ་སོང་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཕུང་གསུམ་ལྡོག་བའི་སོང་མ་སོང་ལ་བྱ་བ་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་རྟགས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚིག་གསལ་ལས། གལ་ཏེ་མ་སོང་བ་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་འོན་ཏེ་འགྲོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་མ་སོང་བ་ཡིན། ཞེས་འགྲོ་ན་མ་སོང་བ་མིན་པར་བཤད་པས་སོང་བར་ཁས་བླང་དགོས་ལ་དེ་ལྟ་ན་བྱ་བ་ཞིག་པས་འགྲོ་བ་ཡིན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་པོས་ཡུལ་བརྒལ་བ་སོང་བ་དང་མ་བརྒལ་བ་མ་སོང་བར་བཤད་པས་འགྲོ་བཞིན་པའི་ཡུལ་ནི་སྤྱིར་བརྒལ་མ་བརྒལ་གཉིས་ལས་བརྒལ་བ་ཡིན་ཏེ་ཆུའི་ཡུལ་ལ་བརྒལ་བཞིན་པ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་ལམ་ལ་སྤྱིར་རྐང་པས་བརྒལ་མ་བརྒལ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཀྱང༌། རང་ལུགས་ཀྱིས་སྐབས་འདི་ཡི་སོང་མ་སོང་མ་སོང་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་པས་ལམ་ལ་དེ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་མི་ཆོད་དོ། །དེས་ན་སོང་དང་མ་སོང་མ་གཏོགས་ཞེས་པ་ལ་ཡང་དེ་གཉིས་དངོས་འགལ་ཡིན་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱེད་པ་མིན་ལ། གཞུང་འདིས་ཀྱང་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྟོན་པ་ཡང་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལས་ཚིག་དང་བྱ་ཚིག་གཅིག་དོན་དང་ བཅས་ན་ཅིག་ཤོས་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་དང༌། གཉིས་ཀ་དོན་དང་བཅས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བགོ
Chinese
对此进行了解释，这也出现在月称的观点中。善护认为，如果这样，那么“因此”这个词就会失去伴侣，并且由于确定了运动、摇动和行走的活动的基础是所行之路，那么对于“在何者的行走上”这句话来说，施作者是基础也是不合理的。并且，由于先前已阻止了已行和未行上的行走活动，因此已经确定了行者的活动存在于行走之上，所以说“何者的”解释为行者是不合理的。佛护则认为，由于说了“因为什么”和“何时”之后，很多时候并没有明确地说出“因此”和“那时”，而且正在行走也存在于行者之上，虽然先前已阻止了已行和未行上的行走活动，但再次阻止已行和未行上的行走的努力，他认为这就像没有重复一样，所以不认为存在这些过失。 这里，将“那也是因为在何者的行走上”翻译成这样是不正确的，就像旧译一样。这里有些人认为，对于道路来说，一般来说，已行和未行，以及已跨越和未跨越是两种直接矛盾。由于这两者都不是，所以早期的论典说行走之路是不可能的。而这个论典想要说明已行和未行是直接矛盾的原因，这是不合理的。因为对于三蕴的已行和未行来说，活动已灭和未生的标志是无法成立的。如《明句论》中说：“如果未行，那怎么行走呢？如果行走，那怎么未行呢？”这样说了行走就不是未行，因此必须承认已行，如果那样，活动已灭与行走是矛盾的。因此，行者跨越的处所被说成已行，未跨越的处所被说成未行，所以正在行走的处所一般来说是已跨越和未跨越两者中的已跨越，就像正在跨越水域一样。因此，对于道路来说，一般来说，可以用脚来确定已跨越和未跨越，但按照自宗的观点，这种情况下的已行和未行，未行就像先前所说的那样，所以无法确定道路是这两者中的哪一个。因此，对于“除了已行和未行之外”这句话来说，也不是以这两者是直接矛盾作为理由，而且这个论典也不是要说明直接矛盾的原因。第二点分为两部分：如果业词和动词都有意义，那么另一个就变得没有意义；如果两者都有意义，那就太过分了。第一种情况是：行走。
English
This was explained, and it also appears in Chandrakirti's view. Lekden believes that if this is the case, then the word "therefore" will lose its companion, and because it is determined that the basis of movement, shaking, and walking activities is the path being walked, it is unreasonable for the agent to be the basis for the phrase "on whose walking." Furthermore, since the activity of walking on what has been walked and what has not been walked has been previously prevented, it has been determined that the activity of the walker exists on the walking, so it is unreasonable to explain "whose" as the walker. Buddhapalita, on the other hand, believes that since "because of what" and "when" have been mentioned, "therefore" and "then" are often not explicitly stated, and the act of walking also exists on the walker. Although the activity of walking on what has been walked and what has not been walked has been previously prevented, he believes that preventing the effort of walking on what has been walked and what has not been walked again is like not repeating, so he does not think that these faults exist. Here, translating "that is also because on whose walking" in this way is incorrect, just like the old translation. Here, some people think that for the path, generally speaking, what has been walked and what has not been walked, and what has been crossed and what has not been crossed are two direct contradictions. Since neither of these is the case, the earlier treatises say that the path of walking is impossible. And this treatise wants to explain the reason why what has been walked and what has not been walked are direct contradictions, which is unreasonable. Because for the walked and unwalked of the three aggregates, the signs of activity ceasing and not being born cannot be established. As the Clear Words says: "If it has not been walked, then how can it be walked? If it is walked, then how can it not be walked?" Saying that walking is not not walking, therefore it must be admitted that it has been walked, and if that is the case, the cessation of activity contradicts walking. Therefore, the place crossed by the walker is said to be walked, and the place not crossed is said to be unwalked, so the place being walked is generally the crossed of the two, crossed and uncrossed, just like crossing a body of water. Therefore, for the path, generally speaking, it can be determined with the feet whether it has been crossed or not crossed, but according to the Svātantrika's view, the walked and unwalked in this case, the unwalked is as previously stated, so it is impossible to determine which of the two the path is. Therefore, for the phrase "except for what has been walked and what has not been walked," it is not based on the reason that the two are direct contradictions, and this treatise is not trying to explain the reason for direct contradiction either. The second point is divided into two parts: if the object word and the verb both have meaning, then the other becomes meaningless; if both have meaning, then it is too much. The first case is: walking.
Tibetan
མ་པ་ལ་འགྲོ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཡིན་པར་ནི། ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི་གང་གི་ཚེ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཚིག་གི་དོན་དུ་མེད་པ་ཡི་བགོམ་པ་སྟེ་འགྲོ་བཞིན་བའི་ཚིག་འཐད་པ་མེད་པ་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ནི་བགོམ་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་ཅིང་བྱ་བ་ཡང་གཅིག་ལས་མེད་པ་དང་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡང་མི་རིགས་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བགོམ་པ་ལ་ཞེས་པ་ཙམ་ཞིག་སྲིད་ཀྱི་འགྲོའོ་ཞེས་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །ཅི་སྟེ་འགྲོ་ཞེས་པ་དེ་ཙམ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་འབྲེལ་བར་འདོད་ན་རྒོལ་བ་གང་གི་ལྟར་ན་བགོམ་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རྟེན་པར་འདོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱོགས་ལ། བགོམ་པའི་ཚིག་གི་དོན་ལ་སྟེ་དོན་དུ་འགྲོ་པའི་བྱ་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཏེ་འདི་ལྟར་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ལས་མེད་ལ་དེ་ཡང་བགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཕྱི་མའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དཔེར་ན་ཤིང་མཁན་གྱིས་ཤིང་བཟོ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་ཤིང་བཟོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ལས་མེད་ཀྱང་ཤིང་བཟོ་བ་དེ་ཤིང་མཁན་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་ཡིན་ལ་ཤིང་བཟོའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། བགོམ་པ་ལ་འགྲོ་ཞེས་པ་ཡང་དེ་ལྟར་འདོད་པས་བྱ་ཚིག་དང་ལས་ཚིག་གང་རུང་གཅིག་དོན་དང་བཅས་ན་ ཅིག་ཤོས་དོན་གྱིས་སྟོང་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། བྱ་བྱེད་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པ་ལ་དེ་ལྟར་བཞག་པས་ཆོག་ཀྱང༌། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ལྟ་བུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་ན་དེ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་ལྟར་སྤྱིར་རྐང་པ་གཡོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་འགྲོ་བཞིན་པའི་ལམ་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པས་བྱ་བ་དེ་བགོམ་པ་དང་འགྲོའོ་ཞེས་བའི་ཚིག་གཉིས་ཀའི་དོན་དུ་ཡང་འགྱུར་བས་དེ་དང་བྱ་བ་གཅིག་ལས་མེད་པ་མི་འགལ་ཡང་། ལམ་དང་འགྲོ་བ་པོ་རང་མཚན་གྱིས་སོ་སོར་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་ཆོས་གཅིག་ཐུན་མོང་དུ་བརྟེན་པ་འགལ་ཏེ། གང་དག་རང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བ། །དེ་དག་རྒྱུད་གཅིག་གཏོགས་པར་རིགས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་རྐང་པ་གཡོ་བའི་བྱ་བ་དེ་འགྲོ་བཞིན་པའི་ལམ་ཞེས་པ་དང་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གཉིས་ཀའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་དང༌། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ལས་མེད་པ་གཉིས་འགལ་བས་ཚིག་གཅིག་དོན་དང་བཅས་ན་ཅིག་ཤོས་དོན་གྱིས་སྟོང་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅི་སྟེ་བགོམ་པ་དང་འགྲོའོ་ཞེས་པ
Chinese
如果说行走在自性上存在，那么如何才能成立呢？不会成立的。原因是，在什么时候，因为什么缘故，行走的活动不是词义上的行走，即行走中的词不成立，那么行走的活动就是行走词的意义，并且活动也只有一个，而“行走”这个词的意义上没有行走，这也是不合理的。因此，只能说“行走”，而说“行走”是不合理的。如果认为“行走”仅仅是这样，并且行走的活动是相关的，那么按照哪个论敌的观点，在行走词的意义上没有行走的活动，却认为行走的活动是所依，那么在那一方，行走词的意义上，即意义上没有行走的活动，这将会是过失，因为，就像这样，活动只有一个，而那也是在“行走”这个词后面的意义上存在的缘故。例如，木匠做木工，虽然木工的活动只有一个，但木工既是“木匠”的意义，也是“做木工”的意义一样，行走也是这样认为的，如果动词和名词任何一个有意义， 另一个怎么会变得没有意义呢？如果认为只是根据能动词的名称来安立，那样安立也可以，但如果认为像行走的活动那样，以自己的自相成立，那是不行的。就像这样，一般来说，脚移动的活动，依赖于行走的路和人两者，因此活动也变成“行走”和“行走”这两个词的意义，这和活动只有一个并不矛盾，但是，路和行走者以自相各自成立的意义上，一个法共同依赖是相违的。如云： 凡是自相各自不同的， 那些不应属于一个相续。 因此，脚移动的活动，存在于“行走的路”和“行走”这两个词的意义上，并且行走的活动只有一个，这两者是相违的，因此说一个词有意义，另一个词就会变得没有意义。第二，如果行走和“行走”这
English
If it is said that going exists by its own nature, how can it be established? It cannot be established. The reason is that at what time, for what reason, the activity of going is not the meaning of the word 'going,' that is, the word 'going' is not established, then the activity of going is the meaning of the word 'going,' and there is only one activity, and it is unreasonable that there is no going in the meaning of the word 'going.' Therefore, it is only possible to say 'going,' but it is unreasonable to say 'going.' If it is thought that 'going' is just that, and the activity of going is related, then according to which opponent's view, there is no activity of going in the meaning of the word 'going,' but it is thought that the activity of going is the basis, then on that side, in the meaning of the word 'going,' that is, there is no activity of going in meaning, this will be a fault, because, like this, there is only one activity, and that is also because it exists in the meaning after the word 'going.' For example, when a carpenter does carpentry, although there is only one activity of carpentry, carpentry is both the meaning of 'carpenter' and the meaning of 'doing carpentry,' just like that, going is also thought of in this way, if either the verb or the noun has meaning, how can the other become meaningless? If it is thought that it is only established according to the name of the agent noun, then it is okay to establish it that way, but if it is thought that the activity of going, like that, is established by its own characteristics, then that is not okay. Like this, generally speaking, the activity of moving the foot depends on both the path of going and the person, therefore the activity also becomes the meaning of both the words 'going' and 'going,' and this does not contradict the fact that there is only one activity, but it is contradictory that one dharma commonly depends on the meaning of the path and the goer being established separately by their own characteristics. As it is said: Those that are different by their own characteristics, those should not belong to one continuum. Therefore, the activity of moving the foot exists in the meaning of both the words 'path of going' and 'going,' and the activity of going is only one, these two are contradictory, therefore it is said that if one word has meaning, the other word will become meaningless. Second, if going and 'going' this